ㅤ𝗏𝗂ᦅ𝗋𝖾𝗅ㅤ

#yoongi

نامہ آخرِ ناپلئـون برای قلبے کہ دیگر نمیتپـد ؛ شاهپرکِ من ، ما در دنیایی از ستم ها حبس شده‌ایم. در دنیایی ظالم حبس شده‌ایم که دیگر حتی نگاه هایمان هم برایشان قابل قبول نبود. زمانی که به من خبر دادند که تصمیم گرفته‌ای بدون خداحافظی بروی ، این چشم هایم بودند که اشک می‌ریختند و پاهایم بودند که ‌می‌دویدند. می‌دویدند تا بتوانم باری دیگر نگاهت کنم و بتوانی نگاهم کنی. تا ازت می‌خواستم به چشمانم بنگری ، تفسیرشان کنی و با آنها سخن بگویی. من برای فهماندن خودم به تو ، چیزی جز چشم هایم برایم نمانده بود ، چرا که افکارم ایستاده بودند و حتی اجازه ذره سخن گفتن به من نمیدادند. نه؛ این افکارم نبود که ایستاده بودند؛ نبضِ قلبِ من بود و نبضِ قلبِ تو بود. جسم بی‌جانت رو به‌ رویم بود. جزء به جزء تصویر رو به رویم را تحلیل میکردم. اما منطقی نبود‌. قطرات شیشه‌ایم می‌غلتیدند. به پایین گونه‌هایم، به پایین گردنم و بعد، پشت سرم رد می‌انداختند‌. اما اشک‌هایم بی معنی بود وقتی این قلب بدون صاحبش ذره ذره نابود میشد و جزء تکه های شکسته اش چیزی بجا نمی‌گذاشت. بی معنی‌ بود وقتی قلب و روحم همراه با بسته شدن چشم های بلوریَت در آن روز نحسِ زمستانی زیر برف های سرد ابرها میون آغوش دردمند و دلتنگ من پَر کشیدند و همراه با جسم پاکت زیر خروارها خاک دفن شدند. حال این نامه آخرِ من به خاطرات عاشقی کردنمان است ، و اکنون دیگر لحظات آخر نفس کشیدنم در هوای بی تو و زمان خداحافظی با دنیایی که وجودمان را از هم جدا کرده است فرا رسیده. در انتظارم بمان قلب که من حتی جسم بی روح و سردت را هم تنها نخواهم گذاشت. ۱۷ سپتامبر ، ۱۹۷۴ مارسے 🌟

نامه ای از کیم تهیونگ/۱۳ نوامبر ۱۹۹۸

دلم می خواهد جای تمام کسانی که به آنها مینگری باشم تا از زیبایی چشمان افسونگرت لبریز شوم؛جای مکان هایی که خاطراتت را در آغوش گرفته اند تا من نیز تکه های پیوند خورده تو را بیشتر از هر زمان در آغوش بکشم؛ و بدان، تا ثانیه ای که پایان نفس هایم به تو ختم شود، دوستت می دارم.

راستش را بخواهی گاهی هم دلم فرار از هرچیزی را می‌خواهد، دور شدن از همه چیز، شاید آنقدر دور که دیگر خوب و بدی نباشد، فقط من باشم... سوال های زیادی از خودم دارم هرچند جوابی برای آنها نیست ولی همچنان تلاش میکنم... میتوانم واقعیتی از من را که همچون روح در دنیای انسان هاست در تنهایی‌ام بیابم؟... چیزی را که در بچگی گم کردم... چگونه در بزرگسالی پیدایش کنم عزیزکرده؟.... انگار دیگر راه خروجی نیست،‌ هروقت نوری از دوردست ها میبینم و به طرفش میروم میفهمم همچون سرابی است که نه تنها واقعی نیست بلکه هیچ پایانی ندارد... اما بعد از همه ی این ها، دوباره سرم را بالا میگیرم، لبخندی میزنم و وارد دنیای انسان ها میشوم... اگر روزی توان تظاهر کردن خود را از دست دادم باید چه کنم؟...

عشق از یک آدمِ ساده، هنرمند می‌سازه؛ هنرمندی که شاید هیچ‌وقت دست به قلم نمی‌برد، اما حالا برای بیانِ هرچه درونش شعله‌ور شده، مجبور می‌شه بنویسه. عشق، اون رو به درک عمیقی از احساسات می‌رسونه؛ جایی که واژه‌ها، مثل آینه‌ای، شکست و سوختن‌هاش رو منعکس می‌کنن. اما از یک آدمِ عاشق، یه نویسنده‌ی بی‌رحم می‌سازه یک قاضی. چون وقتی زخمی از عشق برجا بمونه، دیگه واژه‌ها فقط برای تسلیِ روح نیستن، بلکه برای افشا کردن و به چالش کشیدن همه چیزن. اون نویسنده، قصه‌هایی می‌نویسه که پر از درد، تردید و حقیقت‌های تلخه؛ قصه‌هایی که گاهی خود عشق رو محکوم می‌کنه، گاهی معشوق رو، و گاهی خودشو . نویسنده‌ای که از دل یک عشقِ سوخته بیرون میاد، بی‌رحم‌ترین قاضیه. هیچ خاطره‌ای از چشمانش پنهون نمی‌مونه، و هیچ لحظه‌ای رو فراموش نمی‌کنه. اون، گذشته رو دوباره و دوباره بازسازی می‌کنه، بدون هیچ ملاحظه‌ای؛ هم برای معشوقش، و هم برای خودش . عشق، یک قلب عاشق رو به جوهری تلخ و سیاه تبدیل می‌کنه؛ جوهری که با هر بار نوشتن، به دنیا یادآوری می‌کنه که عشق، هم زیباترین الهامه، و هم بی‌رحم‌ترین شکنجه .