-او

- به یاد حمید مهدوی

چنین روزگاران کجا دیده‌ای؟ مگر تازیان را تو زاییده‌ای؟ که در دامنِ میهنِ آریا، خوری نان و آبِ نیاکانِ ما. سپس گریه زاری کنی روزوشب؟ کنی پاره خود را برای عرب؟ چنین ناسپاسی به ایران‌مان، سگی را ندیدم کند این‌چنان. اگر از تو روزی سگی نان خورَد، تو را تا دمِ مرگ یاد آورَد. تو ایرانی و گر عرب پروری! بدان کز سگِ هرزه هم کمتری! نیاکان برای تو جان باختند! گلستان ز ایرانِ ما ساختند! بسی خون ِآنان درین خانه ریخت، که دشمن سرانجام از ما گریخت. همین‌ها که تو می‌پرستی کنون، کشیدند اجداد ِمارا به خون. اسارت گرفتند از مردمان. بسی سر بریدند در آن‌زمان. برو پرس و جو کن ندانی اگر! که در ننگ و پستی نمانی دگر! تو برخویش وبرما ستم کرده‌ای که میهن فدای شکم کرده‌ای. نبینی بنامِ حسین‌ات مگر. کهن کشوری را که شد بی پدر! نبینی به تو مذهب انداختند! ولی خود به تاراج پرداختند! برای تو زانسوی دین آورند، وزین سوی فرزندِ ما بردرند. مگر کور هستی به چشمانِ باز. نبینی مگر این فریب دراز. تو را آنچه را کز خرد درسر است. بهایش ز یک خرمگس کمتر است. ازین پس بیا ناسپاسی مکن. به میهن نمک ناشناسی مکن. گنه کرده را کس نشوید گناه! مده دل به دیدارِ سنگِ سیاه! گنه را کجا سنگ می‌سایدت؟ چه زین سنگ جز ننگ می‌آیدت؟ خدا را تو در سنگ بینی اگر، نداری پشیزی ز بودش خبر! گمان دارمت مغزِ خر خورده‌ای. که اجداد از یادِ خود برده‌ای. دریغا ز میهن که کوی تو شد. که نامش همه آبروی تو شد. هرآنکس که دینش ز میهن سر است، ز میهن برون گر شود بهتر است! نگویی مگر جان فدای حسین؟ نریزی مگر خون برای حسین؟ چرا تا کنون خویش رنجانده‌ای؟ به کشور چرا تا کنون مانده‌ای؟ اگر راست گویی برو کربلا! فراموش کن خاکِ ایرانِ ما! تفو بر تو مفتی خورِ بد نهاد. که این سرزمین چون تو را جای داد. ندانم که تو جانور، چیستی؟ که بیش از سگِ هرزه هم نیستی! کنون پاره کن خویش را روز و شب. بده خونِ خود بر حسینِ عرب! بدان هرچه دشمن پرستی کنی، هرآنچه که خواری و پستی کنی؛ سرانجام پیروزی از آنِ ماست! ز پا افتد اسلام و ایران به جاست! بدان ای روان مرده‌ی زشت زاد، نباشد گر ایران تنِ ما مباد!