matin_ahmadi

این روزها شاید خیلی‌هاتون درگیر امتحان‌ها باشید و ذهنتون کمی به‌هم ریخته باشه. خب، کاملاً طبیعیه؛ امتحان دادن سختی‌های خودش رو داره. ولی خب، من نمی‌تونم بی‌تفاوت بمونم، چون شماها مثل خانواده‌ی منید و روحیه‌تون برام خیلی مهمه. می‌دونم این دوران ممکنه پر از فشار و استرس باشه. شب‌هایی که تا دیروقت بیدارید، صبح‌هایی که با خواب‌آلودگی می‌خواید یه چیزی رو حفظ کنید، و اون حس ناآرامی قبل از امتحان که همیشه سراغمون میاد. اما می‌خوام یادآوری کنم که این روزها هم می‌گذرن.گاهی فکر می‌کنیم این امتحان‌ها قراره سرنوشت ما رو رقم بزنن، اما بیاید یه لحظه به خودمون یادآوری کنیم که ما خیلی بیشتر از نمره‌هامون ارزش داریم. چیزی که واقعاً مهمه، تلاشیه که می‌کنید و مسیری که دارید طی می‌کنید. هر قدم کوچیک شما یه قدم به جلوئه، حتی اگه نتیجه همونی نباشه که می‌خواستید.اگه حس می‌کنید خسته‌اید، یه لحظه به خودتون استراحت بدید. یه لیوان چای یا قهوه بریزید، چند نفس عمیق بکشید و به خودتون یادآوری کنید که این دوران یه بخشی از زندگیه، نه همه‌ی اون. قراره تو آینده‌تون کلی فرصت دیگه برای درخشش داشته باشید.می‌خوام اینجا یه قول به خودتون بدید: قول بدید که هر چی بشه، هوای خودتون رو داشته باشید. نذارید استرس و فشار شما رو از پا بندازه. زندگی یه مسابقه نیست که قراره همه‌ی جواب‌ها رو درست بدید؛ زندگی یه تجربه‌ست، پر از بالا و پایین.و یادتون نره، هر زمان که حس کردید به حرف‌های مثبت نیاز دارید، من اینجام. ما این راه رو با هم طی می‌کنیم. فقط کافیه به خودتون ایمان داشته باشید و برای بهتر شدن تلاش کنید. این روزها هم می‌گذرن و وقتی برگردید به عقب نگاه کنید، از خودتون بابت همه‌ی این تلاش‌ها و مقاومت‌ها ممنون خواهید بود. پس ادامه بدید، چون شما می‌تونید. متین احمدی

ریکشن یادتون نره انرژی بدین(:

ريكشن نميدين؟(:

غروب جمعه داشت خوش میگذشت یهو The Prophet گری مور پلی شد 🙂 نابود میکنه

جمعست... ولی نه از اون جمعه‌ هایی که از صبح یه غم بی‌اسم می‌شینه یه گوشه دلت و هی یادت میندازه فردا دوباره قراره هفته شروع بشه. امروز یه جور دیگست از اون صبح‌هایی که نور آفتاب زودتر از تو بیدار شده و کل اتاق رو گرفته. از اون روزایی که پنجره رو باز می‌کنی و به جای هوای سرد و دلگیر، یه موج از بوی تابستون میاد تو. بوی درختا، بوی آسفالت گرم‌شده زیر آفتاب، بوی روزایی که انگار برای خاطره ساختن آفریده شدن. امروز انگار دنیا آروم‌تره. نه کسی عجله داره، نه ساعت اون‌جوری که همیشه می‌دوه می‌دوه. حتی زمان هم انگار یه لیوان رفرشر توت فرنگی خنک گرفته دستش و نشسته یه گوشه کافه گشا تا از این روز قشنگ لذت ببره. یه موزیک خوب پلی می‌کنی، نور آفتاب می‌افته روی دیوار، یه نسیم آروم پرده رو تکون می‌ده و یهو می‌فهمی بعضی وقتا حال خوب، چیز عجیبی نیست. لازم نیست یه اتفاق بزرگ بیفته. لازم نیست دنیا زیر و رو بشه. گاهی فقط کافیه یه جمعه باشه، یه آسمون آبی باشه و یه دل که یکم سبک‌تر از همیشه می‌زنه. تابستون همین چیزاست همین ظهرای کش‌دار، همین عصرایی که خورشید انگار دلش نمیاد غروب کنه، همین شبایی که پنجره‌ها باز می‌مونن و باد گرم آروم از بین خونه‌ها رد میشه. یه چیزی تو تابستون هست که آدمو برمی‌گردونه به نسخه ساده‌تر خودش. به روزایی که بزرگ نشده بود، به وقتایی که دغدغه‌ها کمتر بودن و خوشحال شدن سخت نبود. شاید برای همینه که جمعه‌های تابستونی یه حس خاص دارن. یه حسی شبیه آزادی شبیه اینکه برای چند ساعت، دنیا همه سختی‌هاشو فراموش کرده باشه. شبیه نشستن کنار آدمایی که دوستشون داری. شبیه یه جاده طولانی با شیشه‌های پایین ماشین و یه آهنگ که از بلندگوها پخش میشه. شبیه خندیدن‌های بی‌دلیل. شبیه لحظه‌هایی که نمی‌فهمی چقدر قشنگن تا وقتی که تبدیل به خاطره میشن. و می‌دونی؟شاید چند سال دیگه دلت برای همین جمعه تنگ بشه. برای همین آفتاب، برای همین هوای گرم، برای همین آرامشی که الان شاید عادی به نظر برسه.پس امروز رو زندگی کن... یه لیوان چیزی خنک بخور، یه آهنگ مورد علاقتو بذار، یه تماس با یه آدم دوست‌داشتنی بگیر، یا فقط چند دقیقه به آسمون نگاه کن. جمست رفیق شل کن من خودم خستم از غمگین بودن میخوام امرور شاد باشم... امروز جمعه‌ای که بوی تابستون می‌ده. بوی هندونه های خنک. بوی عصرهای نارنجی‌ رنگ. بوی خنده. بوی زندگی. و چه چیزی قشنگتر از این که یه روز گرم تابستونی، بدون هیچ دلیل خاصی، حالت خوب باشه و فقط از اینکه زنده‌ای و داری این آسمون آبی رو می‌بینی، لبخند بزنی.

زندگى منم رخت بسته(:

بلخره امشب بغضم تركيد(:

یه وقتایی می‌شینم و به خودم فکر می‌کنم. به این آدمی که شدم. به این آدمی که هر روز از خواب بیدار میشه، کار می‌کنه، حرف می‌زنه، می‌خنده، ولی ته دلش انگار یه قبرستون متروکه داره. یه جایی که سال‌هاست هیچ گلی توش رشد نکرده. هیچ نوری بهش نرسیده. ویرانه‌ای به نام من