خالص از خاک

گاهی آدم‌ها بی‌آنکه بدانند با چند کلمه خاطراتی را زنده می‌کنند که دیگری تمام تلاشش را کرده تا آرام‌آرام به دست فراموشی بسپارد. آدم روزی به این حقیقت می‌رسد که زندگی همیشه به یک نفر ختم نمی‌شود و چه بسا مسیر دل‌ها روزی به سوی دیگری امتداد یابد. کاش گاهی پیش از گفتن بعضی حرف‌ها و گرفتن بعضی تصمیم‌ها لحظه‌ای به دل کسی بیندیشیم که شاید هنوز با همان صداقت روزهای نخست دوستمان دارد. به اینکه شنیدن نامی، دانستن اتفاقی یا فهمیدن آنچه دور از چشمش گذشته چگونه می‌تواند بذر تردید را در دلش بکارد و آرام‌آرام او را به این اندیشه برساند که شاید جایی کوتاهی کرده، شاید آن‌قدر که باید خوب نبوده، شاید اگر اندکی بیشتر می‌کوشید سرنوشت قصه‌شان رنگ دیگری می‌گرفت. و چه تلخ است که آدم گاهی نه از خود اتفاق، که از اندیشه‌ای می‌شکند که پس از آن در جانش ریشه می‌دواند؛ اینکه مبادا تمام آنچه از دل و جان بخشیده باز هم کافی نبوده باشد. با این همه هنوز به حرمت بعضی احساسات باور دارم، به دوست داشتن‌هایی که حتی اگر به سرانجام نرسند از ارزششان چیزی کم نمی‌شود. فقط آدم سرانجام می‌آموزد که برای ماندن در دل کسی نباید پیوسته خود را بیشتر از آنچه هست به اثبات برساند. آخر آدم همیشه از رفتن کسی نمی‌شکند، گاهی از این می‌شکند که با تمام آنچه بخشیده و با تمام آنچه از خودش دریغ نکرده آرام‌آرام به این باور می‌رسد که شاید برای کسی که دوستش داشته هرگز به اندازه کافی نبوده است...