𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

عجب برزخِ بی‌خبری و ابهامیه. اذیتم.

اسیر شدیم بقرآن.

جمعه، نتی که دو ثانیه وصله و دو ساعت قطع، لست سینایی که به تاریخ تبدیل شده و جنگی که هنوز تموم نشده.

مغزم داغ کرده، یعنی قشنگ احساس میکنم که داغ کرده و هیچ جوره یخ نمیشه.

فکر کنم نت ملی شه دیگه کاری بجز در و دیوار و نگاه کردن ندارم

یه زمانی مدام تو خیابون داد می‌زدن خوشتیپ، یه سری‌ها بدشون می‌اومد. الان به هرکی بگی خوشتیپ میاد بغلت گریه می‌کنه.

نکته ی جالب اینه که فکر کنم اصلا آژیر خطر نیست اینجا.

هر صدایی که میاد حس میکنم آژیر خطره.همین چند دقیقه پیش با صدای مرغ و خروسای همسایه سکته کردم.

در زمان جنگ اضطراب در شب بیش‌تر می‌شود. وقتی بخش زیادی از محرک‌های بیرونی در طول روز که باعث انحراف ذهن ما می‌شوند در شب برداشته شوند، اضطراب‌های درونی بیشتر بالا می‌آیند و به سطح ذهن می‌رسند. یکی از معضلات جنگ ترس از خوابیدن است. کم‌خوابی ما را وارد چرخه‌ی معیوب می‌کند و استرس‌های روز بعد را بیشتر می‌کند. اگر ماهیت اضطراب شبانه را بشناسیم و بدانیم بخش زیادی از آن به علت حذف محرک‌های محیطی روزانه است، بهتر به آن غلبه می‌کنیم. @hafezbajoghli

یکی نوشته من هنوز باورم نشده که جنگ شده. نتانیاهو تسلیم شو‌. الکی داری پول خرج می‌کنی چون ما باورمون نمی‌شه.

نمی‌دونم عزیزم؛ فقط مراقب خودت باش.

میشه همون دغدغه قبلیارو پس بدین؟ممنون

یک سری سازمان‌ها وجود داره که در زمان جنگ و یا بحران دیگری میان حیوانات رو از اون منطقه خارج می‌کنن. توروخدا بیاید مارو هم خارج کنید. خدا شاهده ما هم تا همین چند وقت پیش داشتیم میو میو می‌کردیم.

داشتم فرض میکردم موشکا ستاره ان تا اینکه جلوی چشمام واقعیشو دیدم

بخیر بگذره امشب‌.

هر روزی که خوش می‌گذشت، مثل برق می‌گذشت. ولی مثلا الان انگار پنج روزه که تو امروزیم.

یه گوشه کز کردم، خبر میخونم، وضعیت بقیه رو میپرسم و از اینکه این شرایط عادی بشه میترسم.