چی‌ نِما | Chinema🎥

@chinemapod شاید این جمله‌ی ژاک رانسیر درباره‌ی فیلم «تانگوی شیطان» بلاتار بیش از حد مستعمل شده باشد که گفته بود: «کسی که هفت ساعت وقت ندارد تا به تماشای باران در فیلم‌های بلاتار بنشیند، وقت سر درآوردن از سعادت هنر را هم نخواهد داشت.» این گزاره آن‌قدر صحیح است که می‌شود آن را برای فیلم‌سازی مثل «لاو دیاز» نیز با کمی تغییر تکرار کرد: کسی که شش ساعت وقت ندارد تا به تماشای «حفر کردن زمین در باران» در فیلم ِ «فلورنتینا هوبالدو سی. تی. ای» لاو دیاز بنشیند وقت سر در آوردن از سعادت هنر را هم نخواهد داشت. در فیلم ِ دیاز صحنه‌ای هست که یکی از کاراکترها، بعد از آن سکانس‌های طولانی و بدون دیالوگ، پا در آب گذاشته و با خود تکرار می‌کند: شرارت انسان از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ خشونت انسان از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ بی‌رحمی انسان از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ چرا قربانی کردن وجود دارد؟ چرا سوگ وجود دارد؟ چرا اندوه وجود دارد؟ ماهیت زندگی در این جهان چیست؟ معنای زندگی ِ فلورنتینا هوبالدو و لولیتا هوبالدو چیست؟ و تماشاگر را با تمام ِ این سوال‌ها، میان ِ آن همه سکوت با خودش تنها می‌گذارد. دیدنش را به شدت به دوستداران ِ واقعی ِ سینما پیشنهاد می‌کنم. اگر فیلم‌ها را با زیرنویس انگلیسی می‌بینید این فیلم را می‌توانید در برخی سایت‌های سینمایی پیدا کنید. و اگر هم به دنبال زیرنویس فارسی فیلم هستید به لینک زیر پیام بدهید: @ciinephile