.pastel dream.

-Win or lose .

به میازاکی گفتم که شیفته «حرکات بی‌هدف» در فیلم‌هایش هستم؛ منظورم این است که به جای اینکه هر حرکتی صرفاً توسط داستان دیکته شود، گاهی اوقات شخصیت‌ها برای لحظه‌ای می‌نشینند، آه می‌کشند، به یک رودخانه روان خیره می‌شوند، یا کاری اضافی انجام می‌دهند. این کار نه برای پیشبرد روایت، بلکه صرفاً برای القای حس زمان و مکان و هویت شخصیت‌هاست. او پاسخ داد: «در زبان ژاپنی برای این مفهوم واژه‌ای داریم که "ما" (ma) نامیده می‌شود. "ما" یعنی تهی بودن.» این توضیح به خوبی روشن می‌کند که چرا فیلم‌های میازاکی در مقایسه با انیمیشن‌های آمریکایی که اغلب سرشار از حرکات شاد و دیوانه‌وار هستند، از جذابیت و گیرایی عمیق‌تری برخوردارند. میازاکی افزود: «فیلم‌سازان اغلب از سکوت هراس دارند، بنابراین می‌خواهند آن را با چیز دیگری پر کنند. آنها نگرانند که مبادا تماشاگران حوصله‌شان سر برود.» اما فقط به این دلیل که فیلم ۸۰ درصد اوقات پر از هیجان و تنش است، لزوماً به این معنی نیست که بچه‌ها از اول تا آخر حواسشان جمع می‌ماند. چیزی که واقعاً مهم است، احساسات زیرپوستی و اصلی داستان است —همان‌هایی که نباید هیچ‌وقت از دستشان داد. - راجر ایبرت در گفتگو با هایائو میازاکی

اگه آخرین آهنگ بود.

روز ششم/*

این که دوست هایی داشته باشی که یه نوع سازی رو بلدن باعث میشه یه وقتایی خیلی رندوم با ویس هایی مواجه بشی که بین تمرین هاشون ضبط کردن و برات فرستادن و تو یه کلکسیون از این ویس ها داشته باشی.

تا آخر امروز دیگه ذوق زده ام با این پیام بمونه اینجا

در پاسخ این پیام نوشت: قربونتتت🥹🥹 اره عکسات و اهنگاتو خیلییی دوست دارم نقاشیاتم خیلی نازن🥹 زیاد عکس بذار🥹🥹✨✨✨

روز پنجم/*