.pastel dream.

وقتی نشد چکارکردی؟! هیچی شاید نشستم فقط اولش رو تا جون داشتم گریه کردم.

تمام کائنات میخوان بهم بگن این سفرت قراره پرچالش باشه، منم قراره در برابرشون بگم گول نمیخورم و از رو نمیرم؛ پررو تر از حرف هام.

کِیف می‌کنم وقت‌هایی که می‌تونم بشینم و با یه‌سری از آدما صحبت‌های باکیفیتی کنم‌.

بهم بگو این روزا چه حسی بیشتر از همه برات پررنگ تره میگم خستگی.

آدم نمیفهمه صبور شده، خنثی شده، محکم شده، عادت کرده؛ کدومه.

قلبم همیشه تو سریال هایی که یک تیم یا جمعی تو اون سریال وجود داره جا می مونه*

-Typhoon Family .

جایی که علی مصفا میگه: ‏وقتی مریض شدم توقع داشتم همه حواسشون فقط به من باشه! ولی بعد فهمیدم آدما باید زندگی خودشون رو بکنن و اگه شد و دوست داشتن گاهی کنارم باشن؛ کنارم باشن و بی حوصله باشن، کنارم باشن و دعوا کنن، کنارم باشن و شاد باشن، کنارم باشن و زندگی معمولیشون رو بکنن. کنارم باشن‌... همین‌که گاهی باشن بسه. فیلم جهان با من برقص

تو فیلم جهان با من برقص یه دیالوگی هست که من خیلی دوستش دارم و خیلی وقت ها تو ذهنم تکرار میشه انگار ثبت ضبط اش کرده باشم، کلا فیلم اش برای من خیلی دوست داشتنیِ و این دیالوگ دوست داشتنی ترش میکنه