Hn

‏طی یک سال گذشته از انسانی که مووان کردن براش یه چیز فوق‌العاده عجیب بود، تبدیل شدم به یه‌ ورم ترین انسانی که میشناسم. اینطوری‌ام که آره خیلی ناراحت‌کننده بود، نفر بعدی.

بزنیم جاده یا چی؟ بذارم هایده یا چی؟

میل به بخشیدن دارم چون هنوز باور دارم همه‌مون گاهی اوقات اشتباهات ِجبران‌ناپذیری می‌کنیم. دروغ می‌گیم نگه داریم. بازی می‌دیم چون بازیچه‌ بودیم. قضاوت می‌کنیم چون از داستانِ همدیگه بی‌خبریم. دل می‌دیم چون دلشکسته‌ایم. دل می‌شکنیم چون هزار و یک مشکلِ کوچیک و بزرگ تو زندگی‌مون انباشته شده رو هم و شده دلیلِ حال بدی‌هامون.

بارون زده صورت خیابون خیسِ

امشب از اون شباست که دعا میکنم بیشتر از هر روز دیگه‌ای نیازه به خوابم بیاد.

نمیدونم چرا انقد حس مالکیت پیدا کردم به آهنگام اصلا دوست ندارم شیر کنمشون😩

‏خوشبحالتون با شکلات خوشحال میشید، من فقط با بلیط به یه جای ساحلی و سوییچ جی‌کلس کف دستم خوشحال میشم🥲

من دقت کردم، دختر پسرایی که بلدن هیجاناتشون‌‌رو کنترل کنن خیلی آدمای حسابی و باشخصیتی هستند. مثلا بلند بلند با صداهای عجیب نمیخندن، هر شوخی نمیکنن، پر حرفی نمیزنن، بددهن نیستن، جلف بازی در نمیارن، خاله‌زنک نیستن… اینا آدمای باکیفیتی هستن که اگه داری قدرشو بدون

احتیاج دارم مدتی برم و در طبیعت زندگی کنم، جایی که پر از درخته و همه‌جاش سرسبزه!

برای بار هزارم این آهنگ پلی میشه..

از دخترِ تو آینه نمی‌تونم شاکی باشم، چون هر بار نگاش کردم یجوری بهم فهموند که «بخدا من دارم همه زورم رو می‌زنم.»

همیشه می‌گم خوبیش اینه که من هرگز وانمود به اهمیت دادن نکردم، اگه روزی رسید که دیگه برام مهم نبود، تمومش کردم. نه خودم رو گول زدم نه دیگری رو. و هنوز هم می‌گم اگه جایی رسید که دیگه در اولویت نبود، مهم نبود، تظاهر نکن، تمومش کن.