02:08

داداشش

می‌خوایم پولمونو برداریم اختلال دارین. قسط میخواید بگیرید هرشب سر ساعت مشخص پشت سرهم پیام میدید؟ این اختلالتون چطوریه؟

‏تا بیست سالگی گذر عمر اصلا به چشم آدم نمیاد، پیش خودت می‌گی خب حالا وقت زیاده، جوونم، کلی راه و زمان دارم. از بیست که می‌گذری دیگه انگار تو سرازیری افتادی. می‌بینی که همین‌طوری تخمی تخمی داری به سی سالگی نزدیک می‌شی دریغ از یک مورد دستاورد قابل ذکر

اگر دلایل من را نمی‌دانید، انتخاب‌هایِ من را قضاوت نکنید.

چارلز بوکوفسکی

برای من داغ بچه های میناب و دی فرقی نداشت و با هردوشون اشک می‌ریختم و هنوزم میریزم. داغ «وطنی که نه از حکومت داخلیش شانس آوردیم، نه از اپوزیسیونش و نه از دشمن خارجیش» رو هم روی دلم دارم. تک تک موشک هایی که به این خاک شلیک میشد برام مثل تک تک گلوله هایی بود که به مردم توی دی شلیک میشد. چون هردوشون به این وطن تجاوز میکردن. ما مردمی تنهاییم؛ بین وحوشی که هرطرف نگاه میکنی دندون تیز کردن برای دریدن‌مون. تنها بین ده‌ها متجاوز و انسان‌خوار و اشغالگر داخلی و خارجی

آقا کسی می‌دونه چطور باید ادامه داد؟ چطور باید شروع کرد به حرف زدن، کار کردن، فعالیت کردن؟ چطور باید با این حال خراب از همه چیز؛ ادامه داد؟ هرچی میام چیزی بگم و بفرستم؛ دستم و زبونم نمی‌چرخه