02:08

‌ من با آنکه انتقام‌جو و کینه‌توز نیستم، اما حافظه‌ام در مورد جراحات و تحقیرها، به رغمِ بزرگواری‌ام بسیار قوی‌ است.

فئودور داستایفسکیِ عزیزم

تراکم اندوه ...

تابحال اینجا بی ادبی نکرده بودم ولی خب گاهی حرف دلمه

خیلی‌ها این‌روزها نمی‌نویسند، نه چون بلد نیستن یا به دلیل خاصی سکوت کردن یا حرفی برای گفتن ندارن، بلکه از این می‌ترسن که بخوان بنویسن، احساس و نظرشون رو بروز بدن و در انتخاب یک کلمه بلغزن که از نظر عده‌ای نامطلوبه و بعد هجمه‌های فحش و ناسزا به سمتشون سرازیر بشه. کصکش‌ها از همین الان مردم رو اذیت می‌کنید؟ از همین الان که هنوز قدرت خاصی هم ندارید. لایک جمهوری اسلامی برامون کافی نیست؟ دیدنِ last seen within a month روی اکانت عزیزانمون که حتی نمی‌دونیم مزارشون کجاست کافی نیست؟ حالا باید شما رو هم تحمل کنیم؟ به متمم اول قانون اساسی آمریکا قسم، به محض اینکه مأموریت خطیر و تاریخی کیرم در گاییدن جاکش‌های نظام به اتمام برسه، دهنی از شما لاابالی‌های وقیح بگام که روزانه سه وعده کیرخر رفلاکس کنید. تا شما باشید لکنت به زبان و قلم مردم نندازید. خوب می‌دونم و می‌دونید که مخاطبم چه کسانی و چه فرقه‌‌ها و گله‌هایی هستند، اسم نمی‌برم چون فعلاً دشمن مشترک داریم. و خطاب به تمام کسانی که می‌خوان بنویسن و حرف بزنن و از این کار واهمه دارن و دلشون می‌لرزه: اتفاقاً در این روزها بیشتر از هر لحظه‌ای نیاز داریم که بنویسیم، بخونیم، بشنویم، ببینیم، دور هم جمع بشیم و گفت‌وگو کنیم، از هم انتقاد کنیم، هم‌افزایی کنیم، از هم مراقبت کنیم و کارهایی که برای ادامه ضروری می‌دونیم رو انجام بدیم. چون اگر فرض کنیم که این آخرین نبرده، این یک نبرد طولانی خواهد بود. پس به ذره ذرهٔ روان و جانمون برای ادامه نیاز داریم.

هرچیزی حدی داره توی این دنیا ولی من به حد و پایان داشتن دو چیز شک دارم: ۱. حرومزادگی تو ۲. نفرتم از تو واقعا نمی‌دونم کدومشون از اون یکی بیشتره واقعا باهم مسابقه دارن

فقط باید پیدا شدنت توی جوب های فاضلاب شهری دروازه دولاب مثل قذافی و به صلابه کشیده شدنت در ملأ عام و کشیده شدن جسد نجست توی خیابونا و جر خوردنت زیر دست و پا و تیزی مردم و ادرار کردن روی نعش کثیفت و ول کردنت توی مدفوع حیوانی و خوراک موش فاضلاب شدنت رو ببینم تا دلم خنک شه. البته بعید می‌دونم دلم خنک شه. چون عمرمو دزدیدی پیر خرفت بی خاصیت بی همه چیز

فقط فحش کم میارم برات چون واقعا چیزی که میزان حرومزادگی و زنازادگی و هزارپدری و قالتاق بودنتو توصیف کنه سراغ ندارم. واقعا کلمه ندارم برات واسه غیظ و خشم و کینه و نفرتم هم کافی نیست واقعا. کلمات نمیتونه نشون بده چقدر ازت حالم بهم میخوره مرتیکه قالتاق ولدالزنا

البته چیزای بیشتری هست بابت همه اونا هم به قبر زنده و مرده‌ات حواله میکنم نگران نباش

به ازای تک تککککک لحظه های مزخرفی که از عمرم بابت فیلترشکن و سرعت نت تباه شد؛ یه فحش زن و مادر و ناموس بهت میدم خامنه ای

رفقا اگر برنامه ای رو میخواید آپدیت کنید که نیاز به گوگل پلی دارید و دسترسی هم به گوگل پلی ندارید؛ سایت up2down تمامی نرم افزارها رو با تمام نسخه های قدیم و جدید داره میتونید از اونجا دانلود و آپدیت کنید البته با فیلترشکن باید وارد شید

(خبری که این روزا هممون از هم میگیریم) زبان طنزی هم داریم از پررویی و جون‌سختی‌مونه و گاهی هم لازمه ادامه حیات و گریه‌دار...

لحظه ای که این متن رو شروع به نوشتن کردم ساعت ۰۴:۰۴ صبحه. به این فکر میکنم آیا ما حقمون این بود؟ آیا زیست انسانی ما در همین حده؟ اگر بله؛ به کدامین گناه؟ اگر نه؛ پس چرا الان به اینها گرفتاریم؟ و به این فکر میکنم که آیا هیچکسی در هیچ جای دنیا هیچ به ما فکر میکنه؟ پاسخم برای خودم با قاطعیت منفیه به این فکر میکنم که خب پس کی قراره خانه ظلم ویران بشه؟ به این فکر میکنم که اصلا آیا پس از اون روی آرامش خواهیم دید؟ پاسخم به این سوال هم با قاطعیت منفیه و باز بعد برمیگردم به اون سوال که خب به کدامین گناه؟ چرا باید من، هم‌وطن‌هام و کشورم به روزگار فعلی و آینده مخدوش، محکوم باشیم؟ کجا چی نوشته بودن برامون؟ به حس اسارتی که دارم، به تحقیری که روزانه تجربه‌اش میکنم، به نابودی فکر و روان و اعصابم، به اینکه مجرمانه و حقیرانه به اینترنت دسترسی دارم، به اینکه حتی نمیتونم به چیزی اعتراض کنم و به خیلی چیزها فکر میکنم و خشم وجودم رو فرا میگیره و آرواره‌هام رو بهم فشار میدم و شقیقه هام درد میگیره و به همه چیز لعنت می‌فرستم.

بچه ها امروز یک غذای فوق لاکچری بعنوان صبحانه خوردم چهارتا تخم مرغ

واضحه دارم فشار میخورم دوستان؟

ییک‌ ییک‌ بیستی‌ شیش 🦖

یک یک بیست و شش

هیچ کاری نکردن یعنی نخواستن