جایی که ستاره ها نجوا میکنند

تو ایران دویدن سمت خواسته هات و خواسته هات دو قطب همنام آهن ربان؛هر چقدر بیشتر تلاش میکنی،بیشتر ازشون دور میشی.

متاسفم که می‌گم چیزی که توی ایران اسم‌ش رو گذاشتیم ول‌خرجی، در کشور ‌های دیگه اسمش رفاهه.

میگی اشکالی نداره اما فقط خودت میدونی که تو دفترت چی نوشتی‌.

دنیا خاکستری ئه ولی ما از جنس غبار ستاره هاییم.

کاش هنوزم میتونستم تصمیمات مهم زندگیمو با ده بیست سی چهل پنجاه شصت هفتاد هشتاد نود صد. آره.

مثلِ همیشه بازم همون چینی‌مینیا حالم رو خوب میکنن.

اگه مایل هستین فوروارد کنین تا منم بگم اگه قرار بود بهتون هدیه بخرم چی می‌خریدم🌵.

دنیا خاکستری ئه ولی ما از جنس غبار ستاره هاییم.

وقتی آهنگی که یه زمانی رو گوش می دادی رو دوباره گوش میدی،یهویی همه احساسات،رنگ و بو و خاطرات اون زمان سرازیر میشه تو قلبت؛درست مثل یه عطر قدیمی.

فور کنید بیام به قشنگ ترین پستتون استار بدم.

سختی هاش رو تو تحمل میکنی،اما فشارش رو بقیه میخورن،بله عزیز من تا بوده همین بوده.

عااا گریه می کنم... 😭

دلم نمیاد اینجا رو پاک کنم،اما بودنش هم ناراحتم میکنه.

+ مگه تو کجایی ؟ -تو دنیای خودم.

دلم برای زمانی که دونگی می دیدم تنگ شده،زندگی الان خیلی جدی شده.

عزیزِ دل من؛از تو طلب دارم به اندازه‌ی تمام چای‌های نخورده زیرِ درختِ چنار،به اندازه‌ی تمام نارنگی‌های پوست‌نکنده و به اندازه‌ی تمام قدم‌هایی که زیرِ بارانِ پاییزی با هم برنداشتیم.