Pain

بچه ها من فهمیدم از چشم افتادن چه جوریه؛ دوستش داریا، ولی دیگه هیچیش برات مهم نیست.

کاش منم با تابستون تموم میشدم.

هر روز خطاب به اون یه ذره امیدی که ته دلم مونده: @RegaPlus

گاهی آدم از چیزی که اتفاق افتاده ناراحت نیست. از این ناراحته که چرا اجازه داده اتفاق بیوفته. اینکه چرا نشونه‌ها رو ندیده، چرا حرف دلش رو نشنیده، و چرا برای نگه داشتن چیزی که از اول درست نبود، این‌همه تلاش کرده. بعد از یه مدت میفهمی بعضی اشتباه‌ها تقصیر اعتماد کردن نیست، تقصیر ادامه دادن بعد از دیدن حقیقته. گاهی بزرگ‌ترین کاری که میتونی برای خودت انجام بدی، اینه که وقتی حقیقت رو دیدی، دیگه ازش فرار نکنی.

دیگه نه اعصاب دارم، نه حوصله، نه انگیزه، نه سلامت روان، نه عفت کلام.

‏به من نگو میخواستی چیکار کنی، من کاری که کردی رو دیدم.

نه برشانه پدر گريستيم نه درددل با مادر كرديم تا مبادا غصه دار شوند؛ ما خودمان خودمان را بزرگ كرديم از بيرون گل و بلبليم، از درون ويران.

واسه من دوس داشتن توجه به جزئیاتیه که هیچکس متوجهشون نشده.