حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

"خیلی دلم میخواد الان این جا بودی و عمق عشقمو بهت نشون میدادم. باهم مینشستیم روی چمنا و خیره میشدیم به آسمون. باهم شیرکاکائو و پچ‌پچ‌ میخوردیم.

دیدین آهنربا چجوری آهن و جذب میکنه منم کصخل ربام هرچی کصخل هست جذب میکنم

شاید بهتره یکمم لوازم آرایش بخوری تا از درون زیبا بشی.

حققق

بازم دارم میگم خرابا شانس دارن

خود پسراهم میدونن که زندگیشون با یه دختری که دوسشون داره چقدر رنگ و بو میگیره اما رابطه مسئولیت داره، جنم میخواد، که متاسفانه خیلیا ندارنش

مغزم هردقیقه یکبار : انگار نیمه ای اَ من نیست و

در نهایت دخترا مال مردی میشن که این حسو بهشون بده که این پسره از پس من بر میاد.

هزار سال بعد، تو یه جسم دیگه، من انتخاب می‌کنم که بازم اتفاقی تو یه جای غیرممکن تو رو ملاقات کنم...

میخواسم بگم هیچ روزی رو بدون فکر کردن بهت نگذروندم.

:)

می‌دانستم نمی‌توانم کسی را مثل او دوست داشته باشم. او خودِ حقیقی‌ام را می‌شناخت. جوری که هیچ‌کس نمی‌توانست بشناسد.

ما رو جوری تربیت کردن خیلی کارها رو با دشمن هم نکنیم وگرنه شما سگ کی باشی.

‏همیشه یادت باشه خانواده‌ی پارتنر از خود پارتنر مهم‌ تره، اینو کسایی که ضربه خوردن میدونن.

‏شب نیست که، دوئل دلتنگی و دلشوره‌ست.