Written by M

حسی به چیزی نداشت؛ اما از جایی مبهم رنج می‌کشید. دردی بی‌نام، آرام و مدام که به موسیقی متن غم‌انگیز زندگی‌اش تبدیل شده بود.

چمیدونم، یه بارم واسه ما بشه!

‏یه سری تنهایی هست، که نزدیک ترین افراد زندگی هم نمی‌تونن پرش کنن.

دلم یه notification میخواد که همه‌ی وجودم بشه آدرنالین.

نمی‌دونم چرا این حس "حالم خوبه ولی نیاز به توجه و محبت و خوشحالی و بغل دارم" اسمی نداره و توضیحش انقدر سخته.

بعضی دردها و زخم ها رو نمیشه هیچ کاریش کرد. اینا میشن موی سفیدی که از شقیقه هات میزنه بیرون .

خوشبخت؟ کسی که جسمش همون جایی باشه که فکرش هست :)

‏نمیدونم به ارشد فکر کنم ؟به کار فکر کنم؟ به زندگی کارمندی فکر کنم؟ به مهاجرت فکر کنم؟ به مدرک آیلتس فکر کنم؟ به امتحانای دانشگاه فکر کنم؟ بزرگسالی رو نمیتونم ، نه=))

اینکه دیگه نمیتونم رو حرف آدما حساب باز کنم و‌ همیشه منتظر حیله از سمتشون هستم ،غمگینم میکنه‌.

هرچی بیشتر میگذره بیشتر دلم میخواد ساکت باشم و درمورد هیچی با هیچکس حرف نزنم.

خدایا دارم از سردرد متلاشی میشم😭