حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

بهش گفتم: هر چی بزرگ‌تر می‌شیم تعریف کردنِ این کلمه‌ها واسمون سخت‌تر می‌شه؛ مثلا عشق، مثلا زندگی...

«اگر زندگی من یک کتاب بود، صفحه‌ی تو گوشه‌ای خمیده داشت.»

گیرم گلاب ناب شما اصل قمصر است اما چه سود، حاص گل‌های پرپر است

وقتی انسان آموخت چگونه با رنج‌هایش تنها بماند، آن وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.

‏به قول شوپنهاور “تنها سعادت بشر در این است که اصلا متولد نشود.”

‏شاید از نظرت فقط اذیت شدم ولی من همه احساساتمو از دست دادم.

سایه یه‌سری از غم‌های قدیمی هیچوقت از روی دلم کنار نمیره.

تو بگو در میان آن‌همه دود یک نخ به یاد من سوخت!...

گوشه‌ی رینگ افتادنت لزوما از ضعف نیست، از جرعتِ بازی کردنته. خیلی‌ها اصلا بازی نیستن.

اینجا گل ها دیگر شکوفه نمی‌کنند اینجا پرنده ها دیگر اوج نمی‌گیرند و پرواز نمی‌کنند، اینجا ستاره‌ها دیگر نمی‌درخشند، اینجا دیگر روزها نمی‌گذرند...

کلمات کافی نیستند. کلمات احمقانه‌اند. کلمات حقیرند برای بیان چیزهایی که دیدیدم و تجربه کردیم.

ما پیر ترین بیست و چندساله های دنیاییم.