چای ‌لب سوز.

⋆ ᳝ ֺ شعر‌ ،بغل ،موسیقی و بوسه را باید زیست.

یه وقتایی تو زندگی هست ‏که آدمیزاد تا خرخره پُر از نیازه ‏نیاز به شنیده شدن نیاز به دستی که از لجنِ تنهایی نجاتش بده،نیاز به همدم، اما قضاوت نشه ،درکش کنن، ‏توی دنیای امروز که هیچکس حوصله‌ی کسی رو نداره،ولی حداقل اون آدم پناهگاهش باشه.

دنیای ما عجیب‌تر از سرزمین آلیس هست.

امیدِ روشنایی را زنده نگه میدارد، مانند سوسوی ستاره ای کوچک در دل تاریکیﾟ✧･ﾟ

و قسم به حرفایی که ته نشین میشن تو دلمون.

لطفا در ذوق آدم‌ها نزنید.

او برای من مثل یک جای دنج و امن هست،مثل پناهگاهی روی یک کوه،یا کتابخانه‌ای برای فرار از واقعیت‌ها.

میدونم هیچی دائمی نیست،ولی چرا غم‌های من تمامی ندارند!.

ای کاش اگه قراره آرزویی از ما برآورده بشه،انقدر دیر نشه که دیگه اشتیاقشو نداشته باشیم.

ੈ✩‧₊˚دونه ی برف افتاده ایی که روی شانه هایم نشسته بود ،مرا به فکر فرو برد سفیدی و روشنایی اش زیباتر از پیچیدگی و تیرگی این روزام بود مثل این میمونه که با باریدن برف در تیرگی شب در زیر چراغ های برق با وجود درخت های چناردر کنج کوچه همه جارو با زیبایی و سفیدی اش درخشان میکند.

دلم می‌خواهد برای لحظه‌ای طولانی، قند تو دلم آب شود*✧･ﾟ.

خوشا به کُنج اتاقم،خوشا سیاره امن من.