چای ‌لب سوز.

بریم تو یه کلبه‌ی چوبی قشنگ، تو یه جاده‌ی مه آلود جنگلی، زندگی کنیم، «پیر شیم با هم.»

همونوقتی که هرچی لبخند و قوی بودنه رو میذاری زیر بالشتت، خستگیاتو بغل میکنی ، «فکر میکنی تا خوابت ببره».

آدم توی اعصاب خوردی هاش، در اتاقو می‌کوبه بهم، چارتا داد هم می‌زنه و گوله میشه گوشه تخت، ولی بازم گوشش به دره که یکی بیاد در بزنه ببینه چی شده، میخوام بگم آدم همیشه نیاز داره یکی نگاهش کنه از بیرون، وگرنه که درو محکم نمیبست .

از لحاظ روحی نیاز دارم یکی بهم زنگ بزنه بگه بیا بریم چایی بخوریم، گپ بزنیم.

همین‌جاها ،یک جایی باید برای ما باشد که دروغی نباشیم.

انقدر محکم بودیم، «برای همین کسی به احتمال رنج کشیدنمان فکر نکرده بود.»

+ ناراحتم. ‏- چایی بریزم؟

من مثل موج های دریا میمانم واقعا نمیدانم کی اوج میگیرم و کی به ساحل میرسم، من پر تلاطمم و روحم همیشه از این کشمکش‌های درونی زخمیه ولی بین همه این بالا و پایین‌ها هربار بالاخره به ساحل میرسم،«گرم و خُنک و امن.»

نیاز به دلگرمیِ عمیق و ریشه‌دار دارم، یک دلگرمی مطلوب، یک چراغ روشن، یک چشم‌اندازِ دلخواه.

میشه با چای‌های خونه مامان بزرگ مَست شد.

بند زدن چیزهایی هستم که به مو رسیده، پاره هم شده.

انیمیشن ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی۲ خیلی دوسش دارم ، بیشتر«فرنگیسو»🍓 با کیفیت1080p #انیمیشن برای دیدن بیشتر انیمیشن‌‌ها میتونید از اینجا دانلود کنید💖

خوش به حال ذهنی که ایستادن را یاد گرفته ، میدونه وقتی شلوغه چطور خلوت شه، وقتی آرومه چطور جاری شه و وقتی نیازی بهش نیست، چطور ناپدید شه.

متناشو خیلی دوست دارم💗 موردعلاقمه.

گاهی احتیاج به هیچ کاری نکردن دارم؛ به لم دادن کنج اتاق‌و سپردن خودم به نسیم درحال وزش! گاهی نیاز دارم حضورم‌ رو، ذوق‌و شوق‌م رو، شور و اشتیاق‌م‌ رو درون کوله پشتی‌ جا بدم‌و از آدم‌ها فاصله بگیرم. گاهی ذره ذره‌ی وجودم محتاجِ این‌ه که از هیاهوها، رخدادها دور باشم، اما تا چشم کار می‌کنه باید بدوام. بدوام که از زندگی جا نمونم، بدوام که به فردا برسم. تا چشم کار می‌کنه باید بدوام تا که بتونم لحظه‌ای با خودم تنها بمونم، باید بدوام تا که درون جریانات هر روزه خودم‌و گم نکنم، ته مونده‌ی زندگی رو نبازم.