چای ‌لب سوز.

گوشه‌ای از اعماق ما وجود دارد که هرگز باران امید در آنجا قطع نمی‌شود.✧･

چیزی را دوست دارم که من را از همه چیز دور کند، مثل آسمان، رویاها و قطارهای شبانه، چیزی خنک و دورکننده و لذت‌بخش.

آدمیزاد باید «شادی و نشاط»خود را جوری شایسته و دلسوزانه نگهدارد که گویی بچه‌‌‌ای را نگاه داشته‌ است.

باید در شهرمان یک فروشگاه «خوشحالی» فروشی داشتیم و اونجا پناه میبردیم.

*:･در دفترم برای خودم نوشتم؛ تو شکست نمی‌خوری،گفتم تو بار‌ها جنگیدی و تونستی باز بلند بشی«گرچه نحیف و شکننده‌ای» اما همواره رویاهایی در سر داری و در جاده خود به سمت رویاهایت قدم نهاده‌ای، تنها‌ بودم‌ای چون هیچکس جز خودت کنارت نمی‌مانَد«تو ‌میتونی.»

‏درسته بسیاری از چیزها رو پذیرفتم، ولی دلیل نمی‌شود دربارشون گریه نکنم.

دلم حرف زدنی می‌خواد که مثل گلستان بگم «حرف تو به حرفم آورد»، یا نامه نوشتنی ، همین.

کنجِ اتاقم برام وایب یه‌کافه دنج و خلوت تو بارونی‌ترین شهر نردیک به دریا رو میده،با آهنگای مورد علاقم و زمزمه‌های عاشقونه یواشکی آدما، با دفتر و نوشتن، آرامش تنهایی.

پیکنیک تو برف با چایی ذقالی و بساط جوجه و کنار اونی که دوسش داری.

از حس و حال قلب و خیال بخوام بگم؟ رویای دریا و لمس شن‌های ساحل تماشای موج‌ها،آب و آتیش و ستاره‌های آسمون،خنکی بهار و گرمای چای دارچین و کیک خونگی و چیزایی که چیدی همراه.

ولی هیچوقت نباید یادت بره که چجوری لبت کِش بیاد.

یه تیکه ابر با احتمال بارشم.

یه تیکه ابر با حتمال بارشم.

همه چیز به وقتش قشنگه ، حتی آدم‌ها.