ֶָ𓏲 𝙼𝚘𝚛𝚊𝚗𝚊 ❅

شب‌ها رو دوست دارم. یعنی همیشه شب ها و تاریکی رو به روشناییِ روز ترجیح می‌دم؛اما نمی‌دونم چرا بهانه‌هایی برای ناراحتی همیشه شب ها سر و کله‌شون پیدا می‌شه.

بابت پر حرفی امشب منو ببخشید؛ شبتون آروم🤍

شاید تو هم اونجا،توی اون نقطه،درون خودت بدونی که این دردها،این اتفاقات عجیب و غیر منتظره‌ست که از تو یک انسان کامل و خوب و متفاوت می‌سازه،اما با اینکه تاحالا تجربه نکردی آگاهی از آینده خوبه یا بد،در نهایت آرزو کنی که کاش می‌شد نجواهایی از آینده شنید،شاید که حجم این عذاب کمتر می‌شد.

نتیجه‌ای که بهش می‌رسی بهت نشون می‌ده که نه انگار.. مثل اینکه فقط من بودم که از همه چیز بی خبر بودم.. انگار یه سری‌ها می‌دونستن قراره چی به سرم بیاد.

شاید فکر کنی خیلی قراره بیشتر سرخورده بشی اگه جمله‌ی دومی رو بشنوی، ولی تصور کن که تو امید داری درست بشه،اطرافیان امید دارن که درست می‌شه،گاهاً حتی مطمئنی درست می‌شه و تمام وجودت رو پای این قضیه می‌ذاری، اما نمی‌شه. همه چیز طوری از هم می‌پاشه و وحشت زده‌ت می‌کنه که هرچقدر هم انسان بی‌ایمانی باشی،اعتقاد پیدا می‌کنی به چیزی به نام “سرنوشت”. مسئله‌ای به نام “تقدیر”. یه طوری شوک زده می‌شی که حتی اشک به چشمات هم خشک می‌شه. اون لحظه با خودت می‌گی چی می‌تونست اینقدر قدرتمند تر از تلاش من و احساسات خالصانه‌ی من باشه؟ فکر می‌کنی.. نمی‌فهمی. فکر می‌کنی، اما اینبار یه جواب پیدا می‌کنی. “حتماً نباید می‌شده که نشده.”

آرزوم این بود که یک صدایی وجود می‌داشت.. موقعی که روحت درد می‌کرد بهت می‌گفت “قراره درست بشه؛صبر داشته باش،طاقت بیار.” یا “انقدر خودت رو عذاب نده؛چیزی درست شدنی نیست.”