ֶָ𓏲 𝙼𝚘𝚛𝚊𝚗𝚊 ❅

برای همین، آرزوم این بود که می‌دونستم این همه ارزش و اهمیت،و یا ساده‌نگری و رهگذر بودن،نسبت به اتفاقات زندگیمون،درسته یا نه.

ولی بهش فکر کن. هممون حداقل یکبار افسوس این رو خوردیم که کاش می‌تونستیم برگردیم عقب و به خودِ گذشته‌مون بگیم :”خیلی قدردان این لحظه باش،قراره خیلی دلت براش تنگ بشه،قرار نیست دیگه تجربه‌ش کنی.”

ذهن ما ذاتاً به لحظات بی‌ارزش بهای زیادی می‌ده…

مثل اینه که یک روز غذا زرشک پلو با مرغ باشه،همونی که مامانت هفته‌ای یه بار درست می‌کنه و تو احتمالا حتی نمی‌شمری که این بار چندمته که داری این غذا رو با دستپخت مامانت می‌خوری،اما هی به خودت بگی “وای باید مزه‌ش همیشه یادم بمونه.” در صورتی که نیازی نیست.. تو باز هم تجربه‌ش می‌کنی،همون غذا رو،با دستپخت همون آدم. می‌دونی چی می‌گم؟

چون همین حالا تعداد زیادی خاطره‌ی بی ارزش توی سرم دارم که متاسفانه قادر به پاک کردنشون نیستم؛یعنی اگر توانش رو داشتم حتما این کار رو انجام می‌دادم. اما قضیه اینه که در فلان روزی از گذشته‌م که مشغول گذروندن یک روز عادی بودم،خیلی بیش از حد به اون لحظات و اون رخداد‌ها بها دادم.

همیشه یکی از آرزوهای بزرگم این بوده که وقتی در حال سپری کردن یک زمانی هستم،بدونم که آیا این زمان،زمان با ارزشی هست یا نه.. بدونم آیا قراره چندین ماه دیگه دلم برای امروز تنگ بشه یا ممکنه به زودی این روز رو فراموش کنم؟

🤎☕️

راستش من با کسایی که خیلی ورزش رو دوست دارن نمی‌تونم دوست باشم🦉

🤍

بپرس حال مرا،که آخرین نفسم هوای دیدن توست.