فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

برای جمع کردن این گه و کثافتی که تویش هستم نیاز دارم از اول زندگی کنم. این یکی دیگر خیلی خراب شد.

ماه امشب، ۱۶ شهریورماه ۱۴۰۴.

بیشترین اذیت‌هایی که تو زندگیم شدم وقت‌هایی بود که “هیچ” کاری از دستم برنمی‌اومد. حالم از کثافت زندگی به هم میخوره وقتی نمی‌تونم خودم درستش کنم.

این فرایند انتخاب رشته هم که دهن ما رو صاف کرد. اصن به همه‌ی تصمیماتی که تا حالا تو زندگیم گرفته‌م شک کردم.

بهترین راه برای تخریب یه چیزی، دفاعِ اشتباه ازشه.

کاش از دستم کاری برمیومد؛ ولی نمیاد و من باز مجبور به فرارم.

پیرسینگ می‌خوام.

مطمئنم وقتی ما می‌گیم خدایا شکرت، فرشته‌های درگاه الهی از اون بالا می‌خندن و می‌گن چیکص؟

من می‌بخشمت چون چاره‌ای ندارم، ولی مگه احمق باشم که فراموش کنم و بذارم دوباره از همون سوراخ نیشم بزنی.

خیلی وقتا به جای «نه»، سکوت می‌کنیم. ولی بدن‌مون همیشه هزینه‌ی این سکوت رو با استرس و خستگی می‌ده.

گریه کردن برای درد فیزیکی یهو تبدیل میشه به گریه کردن برای خودم، خونه، جایی که هستم، اونی که نیست، اونی که برنمی‌گرده، اونی که فکر می‌کردم از شوخی‌هاش ناراحت نمی‌شم، برای چیزهایی که ندارم، کم دارم، زیاد دارم و بعد دیگه نمی‌دونم دارم برای کدوم درد اشک می‌ریزم.

Okay but why is the enraged, self-blaming Leonardo from TMNT season 4 is so relatable?