عِرف

@itsserfann_bot احوالات؟

این سلسله از اتفاقات مثل تمام اتفاقات دیگر که هیچ عایدی نداشت به شکست خواهد انجامید. چرا که معمولا تاریخ بی رحمانه تر از آرزوی سیاسی افراد رفتار می‌کند. روایت های تکراری کلیشه ای جریان سلطنت خواهی دوباره در صدر مدیا خودش را نشان خواهد داد. کوفه گویا اینبار در مدل سکولار تکرار شده. خیانت از درون آمد. و شکست همیشه بر دوش دیگران خواهد افتاد. به مانند چپ ها، جمهوری خواهان و جریان ضد سلطنت. هر که حاضر نباشد زیر یک پرچم بی هویت صف بکشد از دایره انسان بودن خارج است. این الگو تازه نبوده و نیست. بارها به روش های مختلف در این دهه ها تکرار شده است. روایت قربانی بودن جای تحلیل را می‌گیرد. چرایی سیاست به ژست تقلیل پیدا میکند را باید در همینجا جستجو کرد. این مدل خوانش سیاسی نه گذشته را تعریف می‌کند بلکه آینده را نیز تاریک می‌کند. هیچ پروژه شکست خورده قابل اصلاح خود نیست. تنها چیزی که باقی می‌ماند جامعه افسرده، خسته، منزوی و خشمگین است که سیلی واقعیت جهان امروز را خورده. خشم انباشته میشود اما دیگر کسی گردن گیر سیاسی نیست. اعتماد جامعه خدشه دار می‌شود. نتیجه چیست؟ ما به زندگیمان برمیگردیم و آنها به افسردگی‌شان.

و تو آرام دهنده این قلب مني.

انتشار به خاطر مشاهده برخی از ادمین های بیسواد تلگرامی. *فقط جمهوری اسلامی می‌توانست از یک مشت ماتیک مالیده، همجنس‌باز، متوهم. مبارزان راه آزادی و چریک بسازد.

تو را برای فردا ها دوست دارم. برای روزهایی که نمیدانم کی به سراغ‌مان خواهد آمد. برای روز هایی که رنج دوری برای هر دویمان کمتر بشود. برای روزهایی که تو سر قولت بمانی. یادت هست که گفته بودی منتظرم بمان؟ من ماندم و تو نیامدی. وقتی سر همان چهار راه پاتوق همیشگی‌مان منتظرت ماندم نیامدی. وقتی در همان کافه همیشگی‌مان برای هر دویمان قهوه سفارش دادم تو نیامدی. وقتی زیر باران به تنهایی منتظرت ماندم نیامدی. وقتی به یادت گریستم تو نیامدی. عزیز من تو هیچوقت نیامدی. و من خودم را هر روز گول می‌زدم. هنوز هم همین کار بیهوده را می‌کنم. هر لحظه که بیدار می‌شوم به سراسر خانه یک نگاه می‌کنم و گمان می‌کنم تو خواهی آمد. بیرون می‌زنم در تمام لحظات روزمره ام به آمدنت فکر می‌کنم. آدم عاشق دیوانه است. وقتی دوباره به خانه برمی‌گردم و اثری از تو نیست باز هم خودم را گول می‌زنم. من تو را برای دوست داشتنم، برای یک روز آمدنت، برای اینکه این درد دوری را کمتر کنی هر روز خودم را گول می‌زنم. و من حالا برای آمدنت دیگر زیادی خسته ام... بگذار خاطراتت تمام زندگی ام را فتح کند. بگذار جهانمان به همین منوال بگذرد. ما قسمت هم نبودیم. قسمت هم نشدیم. تو نخواستی و من نمی‌توانستم برای هر دویمان بجنگم. عزیز من تو نای جنگیدن برای کاستن این فراق ها نداشتی.‌ حالا باید کنار بیایم. باید بپذیرم تنها چیزی که از تو مانده مشتی خاطره ایست که باید تا آخر با خود حمل کنم.

http://t.me/HidenChat_Bot?start=438628179 احوالات؟!

ما رنج می‌کشیم توسط آدم هایی که دوستشان داشتیم.

شناخت علی ذهنیت است و حب علی احساس اما تشیع علی عمل است. ـ برشی از کتاب علی (ع) / علی شریعتی.

و تو تنها کسی هستی که نامت را بعد از هر زمین خوردن فریاد می‌زنیم.

یه روزایی هم هست به خونه می‌رسی میبینی همه جا رو سکوت فرا گرفته. یهو تکیه میزنی به دیوار چشات رو می‌بندی بعدش هی یادت میاد هی یادت میاد.

به طور خلاصه خواستم به جریانات اتفاقات اخیر بپردازم. این مدل از اعتراضات خروجی همان ساختار سرمایه داری می‌باشد. نه درد طبقات ضعیف جامعه. #موقت

http://t.me/HidenChat_Bot?start=438628179 اگر مایل به صحبتی هستین، می‌شنوم..

مرتضی پناهیان، فرزند علیرضا پناهیان روحانی بلند پایه ایرانی. جامعه سرمایه داری از شما می‌خواهد شبکه سازی کنید. چون اساسا بدون ساز و کار شبکه سازی نمی‌تواند به اهداف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و حتی فرهنگی خود برسد. برای اقناع جامعه سکولار وجود امثال بلاگر ها و صدف بیوتی ها کافیست. اما شما در جامعه ایرانی که بخش مهمی از آن به مبانی دینی پایبند هستند نیاز دارید تا افکار آنها را نیز کنترل کنید‌. اینجاست که مفهوم شبکه سازی هایک خودش را نشان می‌دهد. فرزند روحانی بلند پایه برای اقناع سازی جامعه مذهبی شروع به دفاع از ساختار بازار آزادی میکند که از استثمار مردم قدرتمند تر و پولدارتر می‌شنوند. نئولیرالیسم در ماهیت خود همین است. کنترل جامعه با شبکه سازی قدرتمند خود. جامعه مذهبی هیچگاه تن به سیاست های الیگاریشی اقتصادی نمیدهند اما این جامعه با امثال پناهیان به اقتصاد الیگاریشی بله می‌گوید. #موقت

http://t.me/HidenChat_Bot?start=438628179 اگر بیدارین...

تمام لحظاتم تبدیل به فراق شده‌اند.

یکسال گذشت... اگر براتون مقدور باشه فاتحه ای بخونید.