راههای نرفته؛
رفتن به کانال در Telegram
برای دنیاهایی که فقط توی داستانها تجربهشون میکنیم. 📷 PM: @Yourwordsusbot 🫧
نمایش بیشتر980
مشترکین
-224 ساعت
-197 روز
-3330 روز
آرشیو پست ها
امروز واسه اولین بار از یه گربه نترسیدم و نازش کردم. اسمش نارنجک بود. قشنگترین گربهی دنیا بود. از لحاظ احساسی خیلی بهش وابسته شدم😭
Repost from زیر درختان زیتون
تا زهره و مَه در آسمان گشت پدید،
بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید.
من در عجبم ز می فروشان کایشان،
به زآنچه فروشند چه خواهند خرید؟
—خیام.
با اینکه چند صفحه بیشتر غرور و تعصب رو نخوندهام، اما کلا با شارلوت برونته بیشتر حال میکنم. رمان جین ایر تا ابد مورد علاقمه.
میدونستین شارلوت برونته با جین آستین مشکل و دعوا داشت؟
به اصرار بقیه رمان غرور و تعصب رو خوند و تو نامهای به ناشر و منتقد اون زمان نوشت:
"چرا خانم آستین را اینقدر دوست داری؟ من در این مورد گیج شدهام... وقتی کتاب را خواندم، با چه چیزی مواجه شدم؟ یک باغ محصور و باصفا با گلبرگهای مرتب و مرزهای دقیق؛ اما هیچ چشمانداز بکر، هیچ هوای آزاد، هیچ تپه یا نهر خروشانی ندیدم. من اصلاً دوست ندارم با زنان و مردهای او در خانههای شیک اما محقرشان زندگی کنم."علاوه بر این سبک نوشتاری متفاوتی هم داشتن. برونته بیشتر طغیانگرانه و با الهام از رمانتیسم مینوشت. در حالی که جین آستین روی طنز اجتماعی و خردورزی تاکیید داشت. و جالبه که این فقط مختص به شارلوت نبود، کلا خواهران برونته میونهی خوبی با آستین نداشتن. از جایی که قبل به دنیا اومدن شارلوت، عمر جین آستین تموم شد؛ هیچوقت نمیفهمیم پاسخش به شارلوت چی بوده :)
میدونم که خیلی وقته درمورد کتاب حرف نزدم. این روزا جز بلندیهای بادگیر چیزی رو نمیخونم. سرم خیلی شلوغه :(
هیچچیزی، مطلقا هیچچیزی نمیتونه جلوی امید داشتن من به آینده رو بگیره. حتی اگه اون امید احمقانه باشه. تنها چیزی که من رو ناامید و آینده رو برام سیاه میکنه، سالم نبودن جسممه. جوری که تمام زندگی رو شکننده و تاریک میبینم.
منظورم از سلامت، سرماخوردگی نیست. منظورم چیزیه که حداقل ۳ ماه باعث عقب افتادنم از زندگی میشه. این یکی هم میگذره مطمئنم. اما آیا بعدیای هم وجود خواهد داشت؟
آدم نوستالژیک بودن فقط در حدی خوبه که چیزهای قدیمی رو هم ارزش بدی. نقاشیها، رمانها و بعضی از سنتها.
اما وقتی تبدیل به سبک زندگی بشه، جز ضرر هیچچیزی نداره. در هر برهه از زندگیم باشم، دلم برای حالت قبلی زندگیم تنگ میشه. در حالی که من وقتی داشتم اون زندگی رو تجربه میکردم ازش متنفر بودم و دلم میخواست زودتر تموم بشه و برگردم یه حالت قبلی. و این یه چرخهی تکراری و بیهودهست. به تازگی متوجهی این قضیه شدم که مدام در گذشته زندگی میکنم و از لحظه لذت نمیبرم. امیدوارم بتونم همین امسال این قضیه رو درستش کنم.
دارم اینو گوش میکنم.
سابویای که چپل رون درموردش خونده: 🍷
سابویای که من الآن داخلشم: 🧕
هرموقع ناامید، مریض، ناراحت، افسرده و داغون بودم، این آهنگ پخش شد و به طرز معجزهآسایی از اون مشکل و حالت عبور کردم و همه چیز بهتر شد. میدونم به احتمال زیاد هر بار شانسی بوده ولی این بار هم میخوام باورش کنم.
هالووین پارسال با دوستم پامکین لتهی ادایی خوردیم. دوستم از خونهشون تازه برگشته بود اصفهان و سریع آماده شدیم و رفتیم اون کافهی مخصوص که دو سال بود نشون کرده بودم. از اونجا هم سریع برگشتیم خوابگاه چون داشت از تایم مجاز خوابگاه میگذشت.
دلم میخواست امسال هم این کار رو میکردم ولی هم اصفهان نیستم، هم دوستی توی شهر جدید ندارم هم فکر نمیکنم کافهی ادایی به این سرعت پیدا کنم-
الآن ویار کتاب کردم. دلم میخواد ۱۰ تا کتاب رو با هم شروع کنم ولی باید آروم باشم و خودم رو بدبخت نکنم.
در حال حاضر با دوستم "بلندیهای بادگیر" رو میخونیم. خودم هم دو کتاب "کوری" و "خوب مثل مردهها" رو دارم میخونم که کوری رو این هفته توی قطار گوش میکنم و تموم میشه.
زندگی این مدت خیلی بالا و پایین داشت که نتونستم اونطور که دلم میخواد بخونم ولی به محض اینکه برم خوابگاه و مستقر بشم، دوباره شروع میکنم. کلی برای کتاب خوندن توی پاییز ذوق دارم.
Read between the lines, look here, Lucifer
Devil in disguise, we know how this works
