SciTube

درود بر همه دوستان عزیزم. در این روزهای پرآشوب که بسیاری از واکنش‌ها و تصمیم‌ها از منطق فاصله گرفته و بیشتر احساسی شده، یادآوری چند نکته برایمان حیاتی است. ما به‌عنوان انسان، هرگز نباید طرفدار جنگ باشیم و نباید از چنین رویداد تلخی استقبال کنیم. جنگ، نتیجه‌ی ناآگاهی است. جنگ برای رسیدن به چیزهایی شکل می‌گیرد که اگر کمی بیشتر به پایان زندگی و مرگ فکر کنیم، هیچ‌گاه ارزش جنگیدن را نخواهند داشت. در روزهای اخیر، صحنه‌هایی دیدم که برایم دردناک بود. کسانی را دیدم که از بمباران سرزمین خود یا کشور دیگر خوشحال بودند و جشن گرفتند. نمی‌دانم این شادی از عمق وجودشان بود یا نه، اما با دانشی که دارم باور نمی‌کنم که انسانی آگاه از رنج دیگری لذت ببرد. ما نباید از مرگ و ویرانی دیگران خوشحال شویم. من نه اهل سیاست هستم و نه از سیاست سررشته دارم. حتی نمی‌دانم جزئیات این جنگ چگونه شکل گرفته است. اما یک چیز را می‌دانم: روبه‌رو شدن با کشورها و حمایت کورکورانه از هر طرف ما را به جایی نمی‌رساند فکر نکنید سایر کشور ها خیرخواه ما هستند که به آسانی روبه روی کشور بایستیم. همان‌طور که با فرو ریختن یک ساختمان در ایران دلم می‌لرزد، از تخریب هر نقطه‌ای در اسرائیل هم رنج می‌کشم. برای من رنج، رنج است. انسان، انسان است. فرقی ندارد در کجا. من آرزو می‌کنم که هیچ انسانی، هیچ موجودی، در هیچ جای این زمین دچار چنین فلاکتی نشود. اما واقعیت این است: ما باید از جایی شروع کنیم. ما باید از آموزش شروع کنیم. مراقب کودکان‌تان باشید. آموزش درست را در اولویت قرار دهید؛ حتی در سخت‌ترین شرایط. به فرزندان‌مان بیاموزیم چگونه انسان‌تر زندگی کنند، که شاید فردا، شاهد چنین رفتارهای نابخردانه‌ای نباشیم. بچه‌ها، دانش‌آموزان و دانشجویان، سرمایه‌های ما هستند. آینده همین‌ها هستند. و در نهایت: شروع‌کننده جنگ انسان است. پایان‌دهنده آن هم انسان است که به کرات توانایی این را دارد . نمی‌توان صرفا پشت خدا یا وطن پنهان شد. مراقب خودتان باشید. برای همگی شما آرزوی صلح و سلامتی دارم. 🌱