میمِ ثاٰنی؛

در پاٰره کاغذی، تویِ دفتری که کُهنه میشد و برایِ تاریخ میماند، نوشت:[ وطن هم مثلِ آدمیزاد حقوقی دارد! وطن هم واجدِ حق است چون زنده است، از پیرامونَش تاثیر می‌گیرد، با آن‌ها تغییر می‌کند، بالا می‌رود، پایین می‌آید، چیزهایی به بالندگی‌اَش کمک می‌کنند و چیزهایی به آن صدمه می‌زنند، تداوم تاریخیِ آن را به اختلال می‌اندازند، و آینده پیشِ رویَش را تیره‌تر از آنی که هست می‌کنند. حمایت از مُفت مفت جنگیدن و بعد پارچه پارچه و سِیل سیل مُردن، جانبداری از تحریم و تباهی، خراٰبی و ویرانی و چیزهایی از این دست با هر نیت و مقصودی که باشد، شکلی از مشارکت در تضییعِ حقوق وطن است! این زادگاٰه به گردنِ ما حق دارد و ما در قبالِ مُشت مُشتش مسئولیم. دُرُست همان‌طور که بایسد در برابرِ تضییعِ حقوقِ آدم‌هایِ وطن، گراٰنی، سرکوبِ مطالباتِ مردمی ایستاد، می‌بایست که در برابرِ تضییعِ حقوقِ خاک هم متعصب و حساس بود و از آن بدونِ شرم و بلند گفت! تا ابدُ الآباد ننگ بر دوستانِ مرگ… ]

این‌روزهاٰ-تابستانِ صفرپنج./