️✨کــلبـہ دلـتنگی ســتاره️✨

به نام پدر… امروز می‌خوام برای تو بنویسم؛ برای تو، بابای مهربونم… برای تنها مردی که هیچ‌ وقت حتی یک لحظه شک نکردم که نمی‌تونم بهش تکیه کنم. برای مردی که ستون واقعی این خونه بود؛ همون کسی که اگر همه ‌ی دنیا بهم پشت می‌ کرد، می‌دونستم هنوز یک نفر هست که پشت من می‌ایسته. بابایی… تو خیلی شکستی تا من نشکنم… خیلی وقت‌ ها افتادی تا من زمین نخورم… هر جایی که من زخمی شدم، تو شدی مرهمم. هر جایی که خسته شدم، تو شدی قوت قلبم. هر وقت لبخندم کم‌ رنگ شد، تو یه جوری دوباره منو خندوندی که انگار هیچ غمی توی دنیا وجود نداره. شاید هیچ‌ وقت نفهمیدم پشت اون لبخندهای آرومت، چندتا نگرانی قایم شده بود… نفهمیدم چند شب به خاطر آینده‌ ی من بیدار موندی، چندبار خودت از چیزی گذشتی تا من چیزی کم نداشته باشم، چند بار دلت خواست خسته باشی، اما نشون ندادی؛ چون قرار بود بابا باشی… و باباها انگار حق ندارن خسته بشن! امروز که روز تولد توئه، دلم می‌ خواد به جای اینکه فقط تولدت رو تبریک بگم، از خدا تشکر کنم. تشکر کنم که منو دخترِ پدری مثل تو کرد. پدری که هر جایی با افتخار می‌تونم بگم: «من دختر این مَردم.» نمی‌ دونم چطور باید جواب تمام سال‌هایی رو بدم که برای من گذاشتی… چطور باید جبران کنم تمام صبح‌ هایی رو که زودتر از من بیدار شدی، تمام شب‌هایی که دیرتر از من خوابیدی، تمام نگرانی‌ هایی که به روی خودت نیاوردی، تمام آرزوهایی که شاید برای خودت داشتی و خیلی‌هاشون رو گذاشتی کنار تا آرزوهای منو بسازی. بابا… هرچی قد تو خمیده‌تر شد، قد من ایستاده‌تر شد. هرچی دست‌ هات خسته‌تر شد، دنیای من امن ‌تر شد. و من تازه دارم می‌فهمم پشت تمام چیزهایی که امروز دارم، چقدر «تو» ایستاده‌ای. پشت اعتمادبه‌ نفسم، تو بودی. پشت دلگرمی‌ هام، تو بودی. پشت خیلی از موفقیت‌هام، دست ‌های تو بود که شاید هیچ ‌وقت دیده نشد. من خیلی جاها به خودم افتخار کردم، اما امروز بیشتر از همیشه به تو افتخار می‌کنم؛ به مردی که خودش رو خسته کرد تا دخترش خستگی رو کمتر بفهمد. بابا، اگر امروز من بلدم روی پای خودم بایستم، اگر یاد گرفتم کم نیارم، اگر یاد گرفتم از زمین خوردن نترسم، همه رو از تو یاد گرفتم. از مردی که خودش بارها زمین خورد، اما اجازه نداد من از دیدن زمین خوردنش بترسم. تو به من یاد دادی قوی بودن یعنی چی یعنی وقتی زندگی سخت می‌گیره، آدم باز هم دست عزیزش رو محکم‌تر بگیره. یعنی وقتی خودت خسته‌ ای، لبخندت رو از کسی که دوستش داری دریغ نکنی. امروز تولد توست… و من آرزو می‌کنم خدا به اندازه‌ ی تمام روزهایی که برای من زندگی کردی، برای خودت روزهای خوب بنویسه. آرزو می‌کنم از این به بعد، بیشتر بخندی، بیشتر استراحت کنی، کمتر نگران باشی و بیشتر شاهد نتیجه‌ ی تمام زحمت ‌هات باشی. دلم می‌خواد یه روزی بشینی کنارم، نگاهم کنی و ببینی اون دختر کوچولویی که یه روز دستش رو می‌گرفتی، حالا بزرگ شده، روی پای خودش ایستاده و هنوز هم وقتی دنیا سخت می‌گیره، دلش میخواد برگرده به همون آغوشی که از بچگی امن‌ ترین جای دنیا براش بوده. بابا جونم… شاید نتونم هیچ‌ وقت تموم زحمت‌ هات رو جبران کنم، شاید هیچ کلمه‌ ای برای تشکر از تو کافی نباشه، اما یک چیز رو همیشه با افتخار میگم: من هرجا که باشم، هرچقدر که بزرگ بشم، هرچقدر که موفق بشم، باز هم با افتخار میگم… من دخترِ توام. و اگر روزی از من بپرسن بزرگ‌ترین افتخارت توی زندگی چیه، شاید از خیلی چیزها حرف بزنم، اما تهِ همه‌ی جواب‌ هام میرسم به یک جمله: اینکه دخترِ مردی شدم که تمام عمرش تلاش کرد من خوشبخت باشم. تولدت مبارک، بابای عزیزتر از جونم… 🤍 الهی سایه ‌ات اون‌قدر بالای سرمون بمونه که سال‌ ها بعد، وقتی موهای من هم سفید شده، بتونم دستت رو بگیرم و بگم: «بابا… من هنوزم همون دخترم که با بودنت، دلش قرصه.» دوستت دارم بابا؛ بیشتر از چیزی که بلد باشم با کلمه‌ها بگم. و ممنونم… برای تمام «خودت» که پای من گذاشتی. ❤️ ✍️ سـ✯ـتاره ✯ ─ ✯ ─ ✯ ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ احساسم به تو رو چه نامم؟ آرامش؟ امنیت؟ رفاقت؟ یا شاید چیزی فراتر از تموم این واژه‌ها… بعضی آدما رو نمیشه فقط رفیق صدا زد؛ چون حضورشون، بیشتر از یه رفاقت ساده معنی داره. میشن همون آدمی که وقتی دنیا شلوغ میشه، دلت میخواد فقط کنارش بشینی و برای حال دلت هیچ توضیحی ندی. تو برای من از همون آدمایی… نمی‌ دونم از کِی و کجا، اما یه روز به خودم اومدم و دیدم کنار تو لازم نیست همیشه قوی باشم. لازم نیست لبخند بزنم وقتی دلم گرفته، لازم نیست قبل از هر حرف هزار بار به این فکر کنم که مبادا قضاوت بشم. میدونی تو برای آروم کردن من کار عجیبی نکردی… فقط بودی. و گاهی همین بودن، از هزارتا جمله ‌ی دلگرم‌کننده بیشتر می‌ارزه. تو برای من فقط یه رفیق نیستی؛ یه ستونی… از اون ستون ‌هایی که آدم شاید هر روز بهشون تکیه نکنه، اما ته دلش می‌ دونه اگر یه روز خسته شد، اگر یه روز کم آورد، اگر یه روز دنیا زیادی سنگین شد، هنوز جایی هست که میتونه بهش تکیه کنه. کنار تو حتی سکوت هم غریبه نیست. میشه حرف نزد و باز هم احساس کرد فهمیده شدی. میشه خسته بود، بی‌حوصله بود، اما باز مطمئن بود یه نفر هست که قرار نیست برای حال بدت ازت توضیح بخواد. تو از اون آدمایی هستی که بودنشون رو نمیشه توضیح داد؛ باید تجربشون کرد. مثل یه نفس عمیق وسط شلوغی‌های زندگی… مثل یه آخیش بعد تموم خستگی ها مثل چراغی که لازم نیست تموم تاریکی رو روشن کنه؛ همین که یه گوشه رو روشن نگه داره،کافیه. و اگه یه روز ازم بپرسی احساسم به تو چیه، میگم: امنیت. اما اگه بپرسی امنیت یعنی چی؟ میگم: یعنی وقتی کنار تو هستم، لازم نیست مراقب شکستن خودم باشم. یعنی می‌دونم می‌تونم حرف بزنم، سکوت کنم، می‌تونم خودم باشم و باز هم همون رفیق تو بمونم. و چه حس عجیبیه وقتی توی این دنیای شلوغ، آدمی رو پیدا می‌کنی که سکوتت آزارش نمیده، حرفت رو علیه خودت استفاده نمی‌کنه و قضاوتت نمی‌کنه. خلاصه بگم ممنونم که امن موندی. ممنونم که شنیدی ،که فهمیدی، حتی جاهایی که خودم نتونستم چیزی رو توضیح بدم. و شاید زیباترین تعریف من از تو همین باشه: تو فقط رفیق نیستی؛ تو همون آدمی هستی که میشه کنارش بی‌دفاع بود، بی‌نقاب بود، خودِ واقعی بود و نترسید. اگه یه روز کسی ازم پرسید توی این همه آدم، چی برات باارزش‌تره؟ شاید اسم تو رو نیارم… فقط بگم: یه رفیق دارم، که بودنش به من یاد داده هنوز میشه به بعضی آدما با خیال راحت اعتماد کرد. و اگه بخوام تموم احساسم رو توی یه جمله خلاصه کنم: تو امن‌ ترین آدمی هستی که دلم توی زندگی ‌اش پیدا کرده؛ نه فقط چون کنارمی، بلکه چون کنار تو، خودِ واقعی من احساس امنیت می‌کنه. ✍️سـ✯ـتاره ✯ ─ ✯ ─ ✯ ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

به نظرم خیلی قشنگه که : وقتے پیداش ڪردے یادت نرہ ڪہ چقدر دنبالش میگشتی حالا هرچیزے میتونہ باشہ پول... عشق... آرامش و... ➩✰♥️✰⇇ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ عزیزِ آسمانیِ من… از آسمان چه خبر؟ آنجا دیگر غمی نیست؟ دیگر کسی دلت را نمی‌ شکند؟ دیگر شب‌ هایت با بغض و اشک صبح نمی‌شود؟ بگو… آیا خدا را دیدی؟ عزیز آسمانی من، آنجا دلت برای زمین تنگ می‌ شود؟ برای آدم‌هایی که دوستشان داشتی؟ برای صداهایی که دیگر نمی ‌شنوی؟ برای خانه‌ای که روزی گرمای بودنت را داشت و حالا جای خالی‌ ات، بیشتر از هر چیزی در آن به چشم می‌آید؟ بگو… آیا آنجا همیشه لبخند مهمان لبانت است؟ دیگر خبری از دل‌گرفتگی نیست؟ دیگر کسی نمی‌تواند قلب مهربانت را بشکند؟ دیگر مجبور نیستی وانمود کنی حالت خوب است وقتی از درون، هزار تکه شده‌ای؟ کاش می‌شد فقط یک شب، فقط برای چند دقیقه، آسمان را کنار بزنم و تو را ببینم… ببینم آرامی. ببینم هنوز چشم‌هایت می‌خندند. ببینم آن‌همه خستگی بالاخره از شانه‌هایت افتاده. دلم می‌خواهد اگر صدایم به آسمان می‌رسد، فقط یک چیز به تو بگویم: اینجا هنوز یادت زنده است… هنوز بعضی وقت‌ ها بی‌ اختیار دنبال صدایت می‌ گردیم، هنوز بعضی خاطره ‌ها بی‌خبر از راه می‌رسند و جای خالی‌ ات را وسط تمام دلتنگی‌هایم‌ می‌نشاند. عزیز آسمانی من، اگر آن بالا کسی از تو پرسید زمین چطور بود؟ نگو همه ‌چیز زیبا بود… بگو زمین، با تمام زیبایی‌ هایش، گاهی بی‌رحمانه سخت بود. اگر از تو پرسیدند ارزش ماندن داشت؟ آرام لبخند بزن و بگو: آره… با همه‌ی دردهایش، با همه‌ی رفتن‌ها، با همه‌ی شب‌های گریه، باز هم لحظه‌هایی داشت که ارزش نفس کشیدن داشت. و اگر روزی، خدا اجازه داد یک بار دیگر به زمین نگاه کنی، فقط بدان اینجا کسی هست که هنوز گاهی سرش را بالا می‌گیرد، به آسمان خیره می‌شود و آرام زیر لب می‌گوید: عزیز آسمانی من… اگر صدایم را می‌شنوی، بدان که هنوز دلم برایت تنگ می‌شود… خیلی بیشتر از چیزی که کلمات بتوانند بگویند. شاید روزی دوباره همدیگر را ببینیم… تا آن روز، تو را به آسمان می‌سپارم و خودم با خاطره‌هایت می‌مانم. ✍️سـ✯ـتاره ✯ ─ ✯ ─ ✯ ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ می‌ترسم از آدم‌هایی که دست می‌گذارند روی تنهایی‌ات… مجوزِ ورود می‌گیرند، آرام‌آرام خودشان را به دنیایت نزدیک می‌کنند و درست وقتی به بودنشان عادت کردی، تنهاتر از همیشه رهایت می‌کنند… از آدم‌هایی که ساده می‌گیری بودنشان را… بی‌حساب دوستشان داری، بی‌منت برایشان می‌مانی، و فقط دلت خوش است که هستند؛ اما یک روز چشم باز می‌کنی و می‌بینی همان آدم‌هایی که قرار بود دلخوشیِ لحظه‌هایت باشند، شده‌اند دلیلِ سخت گذشتنِ روزهایت… می‌ترسم از آدم‌هایی که برایشان کوهِ معرفت می‌شوی؛ برای بودنشان، تمامِ خودت را خرج می‌کنی؛ وقتی همه می‌روند، تو می‌مانی، وقتی دلشان می‌گیرد، شانه می‌شوی، وقتی زمین می‌خورند، دستشان را می‌گیری… اما وقتی خودت روزی به شانه‌ای برای تکیه دادن احتیاج داری، همان آدم‌ها با آتشفشانِ بی‌معرفتی‌شان تمام آرامشت را به آتش می‌کشند. می‌ترسم از آدم‌هایی که خودشان را شبیه امن‌ترین آدمِ دنیا نشان می‌دهند، اما آخرِ قصه همان‌ها می‌شوند دلیلِ اینکه دیگر به هیچ‌کس اعتماد نکنی. شاید برای همین است که گاهی دلم می‌خواهد هیچ‌کس وارد دنیایم نشود… نه اینکه از آدم‌ها بیزار باشم؛ نه… فقط از رفتنشان خسته‌ام. از آدم‌هایی که می‌آیند، تنهایی‌ات را از یادت می‌برند، دلت را به بودنشان گره می‌زنند و درست همان روزی که بیشتر از همیشه به ماندنشان نیاز داری، می‌روند… من از تنهایی نمی‌ترسم؛ از آدم‌هایی می‌ترسم که می‌آیند و تنهایی‌ات را از یادت می‌برند، به تو یاد می‌دهند دوباره اعتماد کنی، دوباره دل ببندی، دوباره برای کسی از خودت بگذری… و بعد، خودشان می‌شوند دلیلِ تمام آن تنهایی… شاید بدترین درد همین باشد؛ اینکه یک نفر را آن‌قدر خوب بفهمی، آن‌قدر دوستش داشته باشی، آن‌قدر برایش بمانی، که آخرِ قصه بفهمی او حتی ارزشِ ماندنت را هم نفهمیده… آدم‌ها عجیب‌اند… گاهی برای یک نفر تمامِ دنیا می‌شوی، اما برای همان آدم، یک روز به ساده‌ترین شکل ممکن تمام می‌شوی و می‌روی… و من هنوز می‌ترسم… از آدم‌ها، از دل بستن، از عادت کردن، از خاطره ساختن، از «تو فرق داری» گفتن‌ها… چون فهمیده‌ام گاهی همان آدم‌هایی که فکر می‌کنی قرار است مرهمِ زخم‌هایت باشند، خودشان می‌شوند عمیق‌ترین زخمی که تا مدت‌ها در سکوت با خودت حمل می‌کنی . ✍️سـ✯ـتاره ✯ ─ ✯ ─ ✯ ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ تا حالا دقت کردین؟ آدم‌برفی رو همون شال‌گردنی که گرمش می‌کرد، کشت… عجیبه، نه؟ گاهی چیزی که فکر می‌کنی قراره نجاتت بده، همون چیزیه که آروم‌آروم نابودت می‌کنه. آدم‌ها هم همینن… گاهی دست‌هایی که به سمتت دراز میشن، ظاهرشون دستِ رفاقته، اما وقتی دستت رو میذاری توی دستشون، به جای اینکه بلندت کنن، خنجری میزنن که زخمش از صد تا دشمن بیشتر می‌سوزه. بعضی‌ها انگار آدم‌ها رو آدم نمی‌بینن… وسیله می‌بینن. یکی رو برای پر کردن تنهایی‌شون میارن، یکی رو برای روز مبادا نگه می‌دارن، و یکی رو می‌شکنن تا خودشون احساس قدرت کنن. و بعد خیلی راحت میگن: «زندگیه دیگه… پیش میاد!» نه… زندگی نیست، انتخابه. انتخاب می‌کنی نزدیک بشی، اعتماد کنی، بمونی، و حتی انتخاب می‌کنی دلِ یه آدم رو بشکنی. اما با همه‌ی زخم‌هایی که خوردم، هنوز باور دارم آمدن هیچ‌کس به زندگی ما بی‌حکمت نیست. بعضی‌ها میشن فردِ زندگی‌، بعضی‌ها دردِ زندگی‌، و بعضی‌ها فقط میان تا یه درس بزرگ بهمون بدن؛ اینکه قلبت رو نباید دست هر کسی بسپاری. من هنوز همون آدمم… فقط دیگه مثل قبل ساده اعتماد نمی‌کنم. دیگه هر لبخندی رو نشونه‌ی محبت نمی‌بینم و برای هر کسی از خودم تکه‌ای باقی نمی‌ذارم. نه اینکه سنگ شده باشم… فقط یاد گرفتم آدم‌ها همیشه همون چیزی که نشون میدن نیستن. شاید بزرگ‌ترین درسی که از آدم‌ها گرفتم همین بود؛ مهربون بمون، اما ساده نباش. اعتماد کن، اما چشم‌بسته نه. دوست داشته باش، اما خودت رو وسطِ دوست داشتن گم نکن. و شاید برای همینه که امروز، بیشتر از قبل حواسم به دلِ آدم‌هاست. چون چیزی که برای ما یه رفتار یا حرف ساده‌ است، ممکنه برای یه نفر سال‌ها طول بکشه تا فراموش بشه. دلِ آدم‌ها اسباب‌بازی نیست… وقتی کسی بهت اعتماد می‌کنه، در واقع یه قسمت از خودش رو دستت می‌سپره. اگر نمی‌تونی مرهم باشی، زخم نباش. و اگر نمی‌تونی قدرِ یه دل رو بدونی، لطفاً… دست به دلش نزن. چون بعضی دل‌ها وقتی یک‌بار می‌شکنن، شاید دوباره لبخند بزنن، دوباره دوست داشته باشن، دوباره اعتماد کنن… اما هیچ‌وقت دقیقاً مثل روز اولشون نمی‌شن. هیچ‌وقت… ✯ ─ ✯ ─ ✯ ✍️سـ✯ـتاره ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ یه وقتایی با خودم فکر می‌کنم… کاش توی این دنیا، یه نفر بود که دنیا رو درست مثل من می‌دید. یکی که لازم نباشه برای فهمیدنِ حالم، هزار بار حرف بزنم. یکی که قبل از اینکه بگم «ناراحت شدم»، از سکوت و نگاهم بفهمه. یکی که بلد باشه مراقب دلِ آدمی باشه که دوستش داره. راستش… دیگه خسته‌ام. از اینکه هر بار بشینم و توضیح بدم کدوم حرف درد داشت، کدوم رفتار دلم رو شکست، کدوم بی‌تفاوتی تا چند شب خواب رو از چشمام گرفت. آدمی که بعد از این همه باهم بودن، هنوز نمی‌دونه چی دلت رو می‌شکنه، بعیده یه روزی بخواد بفهمه… اونجاست که می‌فهمی بعضی زخم‌ها رو فقط باید خودت مرهم بذاری. من هم همین کار رو کردم… بارها خودم، خودم رو از زیر آوار جمع کردم. تنها راه رفتم، اشتباه کردم، بخشیدم، گریه کردم، خندیدم، زمین خوردم و هربار دوباره بلند شدم. شاید خیلی‌ها با آدمی که امروز هستم کنار نیان، اما این «منِ امروز»، حاصل تمام جنگ‌های بی‌صداییه که کسی ندید. برای همین، دوستش دارم. آدما شبیه هم نیستن… یکی با یه اتفاق فرو می‌ریزه، یکی بی‌حس میشه، یکی می‌شکنه، یکی لبخند می‌زنه و دردش رو قایم می‌کنه… کاش قبل از قضاوت، یادمون باشه که هیچ‌کس، درد رو شبیه دیگری زندگی نمی‌کنه. اما اعتراف می‌کنم… یه وقتایی انقدر زمین خوردم که شبیه همون بچه‌ای شدم که هر بار می‌خوره زمین، اشک توی چشم‌هاش جمع میشه، لبش می‌لرزه، اما زیر لب با خودش میگه: «اصلا دردم نیومد…» ولی نه… دردم میاد. خیلی هم درد میاد… ولی فقط یاد گرفتم همه‌ی دردها رو فریاد نزنم. و هنوز یه چیز برام عجیبه… اینکه بعضیا وقتی می‌بینن خسته‌ای، به جای اینکه دستت رو بگیرن، هلت میدن سمت سقوط. و عجیب‌تر از اون اینه که با همه‌ی زخمایی که از آدما خوردم، هنوز دلم نمیاد شبیه خودشون باشم. هنوز دلم نمی‌خواد دل کسی رو بشکنم؛ حتی اگه دل خودم بارها شکسته باشه. و آخرش فقط یه چیز رو باور دارم… دنیا حافظه‌ی عجیبی داره. هیچ اشکی، هیچ آهی، و هیچ دلِ شکسته‌ای گم نمی‌شه. شاید زمانش طول بکشه، اما زندگی، آدم‌ها رو یه روز روبه‌روی ردِ قدم‌هایی که روی دل دیگران گذاشتن، قرار میده. پس… اگر روزی کسی دلش رو به دستت سپرد، باهاش مهربون باش. بعضی دل‌ها وقتی می‌شکنن، شاید دوباره بتپن… اما هیچ‌وقت، مثل روز اول نمی‌شن. هیچ وقت… ✯ ─ ✯ ─ ✯ ✍️سـ✯ـتاره ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ من همینم… بلد نیستم به هر کسی بگم «دوستت دارم». اصلاً این جمله برای من یه مشت حروف کنار هم نیست که هر وقت دلم خواست خرجش کنم. من حتی وقتی به اندازه‌ی همین دو کلمه هم کسی رو دوست ندارم، نمی‌تونم بهش بگم «دوستت دارم». زبونم نمی‌چرخه. دلم اجازه نمیده. انگار به خودم بدهکار میشم. اگه یه روز بهت گفتم دوستت دارم، بدون قبلش هزار بار توی دلم تکرارش کردم. بدون که از روی احساسِ یه لحظه یا هیجانِ یه روز نبوده. من آدمِ حرف‌های بزرگ و احساس‌های الکی نیستم. نمیتونم رو به روی یکی لبخند بزنم، قربون صدقش برم، اما پشت سرش یه آدم دیگه باشم. نمیتونم محبت رو بازی کنم. نمیتونم نقش آدمایی رو بازی کنم که امروز عاشقن، فردا غریبه. من یا دلم با یکی هست، یا نیست. حد وسطش رو بلد نیستم. شاید برای همین آدمِ راحتی نباشم. شاید خیلی وقت‌ها سرد به نظر بیام. شاید فکر کنن بی‌احساسم، مغرورم چون مثل بقیه هر دقیقه ابراز علاقه نمی‌کنم. اما حقیقت اینه که وقتی کسی وارد دلم میشه، دیگه فقط یه آدم معمولی نیست. براش وقت میذارم، نگرانش میشم، هواش رو دارم، و تا جایی که از دستم بر بیاد، کنارش می‌مونم. من اهل نصفه دوست داشتن نیستم. اهل رابطه‌های مصلحتی نیستم. اهل این نیستم که تا وقتی به نفعمه کنار کسی باشم. اگه یه روز دستت رو گرفتم، تا جایی که توان داشته باشم، رهاش نمی‌کنم. اگه یه روز گفتم «هواتو دارم»، واقعاً هواتو دارم. و اگه گفتم «دوستت دارم»… بدون این جمله از ته دل اومده؛ همون دلی که خیلی سخت به کسی جا میده، اما وقتی جا داد، تا پای جون پای همون آدم می‌ایسته. من همینم. شاید ابراز احساساتم کم باشه، اما احساسی که دارم، عمیقه. برای همین ترجیح میدم به جای هزار بار گفتنِ «دوستت دارم»، یه بار بگمش و تا آخر، ثابتش کنم. شاید بزرگ‌ترین ایرادم همین باشه… که احساسم رو راحت خرج نمی‌کنم. اما حداقل یه چیز رو خوب بلدم؛ هیچ‌وقت کسی رو با کلمه‌هایی که اندازه‌ی احساسم نیست، فریب نمی‌دم. من همینم… کم می‌گم، اما هر چی می‌گم، از ته دلمه. برای همین، اگر یه روز از زبونم شنیدی «دوستت دارم»، بدون این جمله ارزون به دستت نرسیده. من بلد نیستم با کلمه‌ها دل کسی رو خوش کنم. یا چیزی نمی‌گم… یا اگر گفتم “دوستت دارم”، دیگه تمام تلاشم اینه که هر روز ثابتش کنم؛ چون برای من، ارزشِ “دوستت دارم” به گفتنش نیست… به پایبند بودنشه. آره… همینقدر ساده اما همینقدر سخت. ✯ ─ ✯ ─ ✯ ✍️سـ✯ـتاره ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss

☆ دلـنــوشــتــ✍️ـــღ ☆ میدونی… یه وقتایی آدم انقدر از توضیح دادن خسته میشه که ترجیح میده سکوت کنه. نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشه، نه… فقط میبینه هرچی بیشتر خودش رو توضیح میده، کمتر فهمیده میشه. یه جایی از زندگی میرسی که دیگه دلت نمیخواد به کسی ثابت کنی ناراحتی‌هات واقعی‌ان. دیگه نمیخوای برای اشک هات دلیل بیاری، برای سکوتت توضیح بدی یا برای رفتنت توجیه پیدا کنی. آدم خسته میشه… از اینکه همیشه خودش درک کنه اما کمتر درک بشه. همیشه هوای بقیه رو داشته باشه اما موقع زمین خوردن، دست خودش خالی بمونه. راستش رو بخوای منم یه زمانی فکر میکردم محبت کردن کافیه. فکر میکردم هرچقدر بیشتر خوبی کنی، همونقدر خوبی میبینی. اما زندگی بهم یاد داد بعضی آدما حتی وقتی قلبت رو کف دستت میذاری، باز هم قدرش رو نمیدونند. بعضیا میان، زخمی می‌کنن و میرند. بعضیا قول میدن و فراموش می‌کنند. بعضیا میموند اما فقط برای شکستن. و تو میمونی با یه عالمه خاطره و یه قلبی که باید خودت جمعش کنی. گاهی شب‌ها به آدمایی فکر میکنم که یه روزی همه‌ی دنیام بودن و امروز حتی حال منم براشون مهم نیست. عجیبه نه؟ یه روز برای بودنشون دعا میکردی، امروز برای فراموش کردنشون. یه روز با یه پیامشون آروم میگرفتی و با بودنشون دلگرم میشدی، اما امروز حتی نمیدونی توی شلوغی روزاشون، لحظه‌ای به یادت میفتن یا نه. اما میدونی قشنگ‌ترین قسمت ماجرا چیه؟ اینکه با همه‌ی شکستن ها، با همه‌ی اشک ها و شب‌بیداری‌ها، هنوز بلند میشی. هنوز لبخند میزنی. هنوز مهربونی رو از دلت بیرون نمیندازی. شاید مثل قبل ساده نباشی… شاید دیگه به هرکسی اعتماد نکنی… شاید دیگه همه‌ی حرفات رو به هرکسی نزنی… اما قوی‌تر شدی. من یاد گرفتم بعضی آدم‌ها قرار نیست تا آخر مسیر کنارمون بمونند. اومدن که یه درس بدن و برن. و حالا اگر کسی موند، قدرش رو میدونم. اگر رفت، راهش رو باز میذارم. چون آرامشی که بعد از این همه طوفان به دست آوردم، ارزشش بیشتر از جنگیدن برای آدم هاییه که هیچوقت نخواستن منو بفهمند. و آخرش فقط یه چیز رو فهمیدم: گاهی بزرگ‌ترین انتقام، خوشبخت شدنه. گاهی بهترین پاسخ، سکوت کردنه. و گاهی قشنگ‌ترین عشق، دوست داشتن خودته… رفیق… مراقب قلبت باش. بعضی زخم‌ها خوب می‌شن، اما جای بعضی آدم‌ها، نه روی تن… روی روح آدم می‌مونه. و ردِ بعضی دردها، هیچ‌وقت کاملاً پاک نمی‌شه. ✯ ─ ✯ ─ ✯ ✍️سـ✯ـتاره ➩✰♥️✰⇇ 🤌🌹@setarehss