ми? Тошкентга кетган.Бу ёги қандоқ бўлди? Амакиси унга: «Милиция-
нинг начальнигига тайинладим», деган эди.
— Ҳим-м, ўрнида ким бор?
— Замлари. Абдушокир ака-
Содиқ хўрсинди.
— Сиз ўтира туринг,— деди Мунирага.— Ҳозир...
Қани, мени бошланг!
Навбатчи рўпарадаги оппоқ, баланд иморатга қа-
раб йўргалади. Йўлакдан ўтиб, чап қўлдаги эшикни
очди. Ичкарига бош суқиб, ўзини тортди:
— Марҳамат.
Бошлиқ ўринбосари Абдушокир Ғиёсов ёши қярқ-
лардан ошиб қолган, кўп йиллардан бери шу сохада
ишлаётган бўлиб, кўринишда огир карвон, эринчоҳ,
аммо ўэ ишини пухта биладиган киши эди.
Ўтган куни бошлиқ Тошкентга кетар экан, Ғиё-
совни чақириб: «Аббосовнинг жияни келади. Узи,
яхши боламас, деди... Балки уч-тўрт кун синармиз.
Лекин ўзига билдирманг», деган эди.
Абдушокир Ғиёсов, «амакисини яхшимас депти,
бу ёги маълум», деб, Содиқни сиртдан ўрганишга
бошлаган, кеча оқшом ҳам Термиз билан, сўнгра
Сариқамиш милициясидаги танишлари билаш гап-
лашган. Содиқнинг феълу атвори, қилмиш-қидир-
мишларини ипидан игнасигача билиб олган эди.
Лекин табиатан кўнгли очиқ киши бўлгани учун
Содиқни кўриб, ўрнидан турди. Стол ёнига чиқиб, у
билан кўришди. Креслога таклиф этди.
— Раҳмат,— деди Содиқ.— Шеф кетиб қолган
эканлар-да?
— Ҳа. Алпомиш кетиб, ўрнида Барчиной қолган,
деяверинг. Яхши етиб келдингларми? Келинниям оп-
келган бўлсанг керак?
Содиқ унга ўйчан тикилди:
— Буниям биласизми?
Ғиёсов бундай демаслиги керак эканини сезди,
лекин бўлгаи иш бўлган эди.
— Менинг ўрнимда ўзинг бўлганингдаям қўлинг-
га келадиган одамнинг у ёқ-бу ёғини суриштирган
бўлардинг.
— Рост-..— Содиқ чўнтагидан ҳужжатларини
олиб узатди.— Кўрарсиз?Ғиёсов бош ирғаб, ҳужжатларни шошмасдан қа-
раб чиҳди.
— Хўш, катта келгандан кейин буйруҳ чиқара-
миз,— деди,— хўпми?
— Раҳмат. Кечирасиз, бизга жой масаласи нима
бўлар экан?
— Ана шу ёғи чатоҳ!— Ғиёсов ростини айтди: —
Бир ой, ярим ой меҳмонхонада туришларинг керак
бўлади. Мени бошқа нарса ўйлатяпти: сентябрь ойи
яримдан ўтди... Аёлинг ўҳитувчи-я?
— Ҳа.
— Бугун эрталаб маориф билан гаплашсам, мак-
табларда бўш жойлар ҳолмаган, деди. Бошқа ишда
ишлаб турадими?
Содиҳ бош кимирлатди:
— Сиз ҳамма нарсани билибсиз-у, лекин унинг
феълини суриштириб билмабсиз, ака.
Абдушокир ака кулимсиради.
— Бизга жавобмн?
— Ҳа. Энди бўлимингга бораверишинг мумкин-
Ҳозир мен қўнғироҳ ҳиламан. Меҳмонхонагаям қун-
гироқ қиламан.
— Энди, бу ёғини ўзимиз бир амаллармиз. Кечи-
расиз, бизнинг бўлимда улов борми?
— Олдинги ҳамкасбингдан қолган мотоцикл бор.
Сен иримчи эмасмисан?
— Биз иримчиликдан кейин туғилганмиз.
— Жуда соз... Отанг ҳалиям дўконга ҳоровулми?
— Қоровул.
Саводсиз, ўҳиМаган. Шу менга бошлиқ,— алам
билан ўйладй Содиқ.— Мен эсам олий маълумотли
юрист».
Чойхонанинг орҳасидаги боғдан район партия ко-
митетининг идеология бўйича секретари Шодиҳул
Жониҳулов ижрокомнинг иккита ходими билан чи-
қиб келди. Чойхона олдида тўхтаб, пештоққа қараш-
ди ва чойхоначига ранги ўнгиб кетган алвонни кўр-
сатиб, нимадир дейишди.
Ўктам уларни кўриб ўрнидан турган эди, ўзлари
қарагунча чорпоя қошига суяниб тураверди.— Э, директор!— деди Жониқулов.
Ўктам илдам бориб у киши билан кўришди.
— Чой ичиб ўтирибсизми?
— Ҳа. Шундай... ўзим ҳам сизга бир масалада
йўлиқмоқчийдим, Жониқулов ака.
— Шундайми? Биз мана, ўртоқлар билан байрам
тайёргарлигини текшириб юрибмиз. Қаранг, чойхона-
чи ўтган йилги шиорни қоқиб қўйибди.
Ўктам секретарнинг ҳурмати учун пештоқдаги
алвонга қараб қўйди-
— Хўш, ишлар қалай энди, ўртоқ директор?
Пахтанинг мазаси йўқ-ку? Ё бир сирингиз борми?
Сезоннинг охирида гумбурлатасизми?
— Йўқ, Шодиқул ака...
— Ана шунинг учун ҳам вақти келганда жавоб
берасиз.
— Ҳа, албатта.
Секретарь тажангланиб, ҳамроҳларига қараб
олди:
— Жуда ажойиб одам-да, ўртоқ Умаралиев! Ҳой,
ўн эшакка юк бўладиган пахтангиз бор. Шуниям
эплолмайсиз-а? Хўп, майли... лекин совхоэни боғзор-
га айлантираман, деган ваъдангиз қаёққа кетди? Ме-
ва ҳосили ҳалиям ўша-ўша!
— Йўҳ, унчалик эмас.
— Богни нега кўпайтирмаяпсиз?
— Боғ бўляпти..- Фаҳат эски боглар бизии