مَکبِث

گفتم همین دیگه تا اینجا بود

چنان جیغی زد با گریه و شیون

گفتم مامان کو

مانا گفت چته چرا خالی نگاه میکنی

با چنان منگی‌ای بلند شدم که کاملا فکر کردم سالها قبله و تو ایرانیم و مثل منگلا اطرافمو نگاه میکردم

که من با یه سردرد بد رفتم تو اتاق بخوابم

یعنی فاصله‌ی بین بودن و نبودن انقدر کوتاهه

بعد اینستاگرام منو خواست تو دستم نشونش دادم زد رو عکسایی که کچل کرده بودم گفت نه به درد فالو نمیخوری ولی تو منو فالو کن خوشتیپ بودن یاد بگیر.

بعد همین داشت گالریشو اسکرول میکرد عکسای واقعیش هم اونجا بودن کچل.

به عکس دیگه نشونم داد شعله از دخنش بیرون میاد موهای پریشونشو جمع کرده پشت سرش گفت این هفته قبله

درحالیکه من تو فکر جونم بودم یه مرد کچل نشسته بود بغل دستم عکسای هوش مصنوعیشو که موهاشو تا روی شونه‌ش ادیت کرده بود نشونم میداد میگفت اینا جوونیامن

از این به بعد روز مریضو بهم تبریک بگید.

هو امروز روز پزشکه روزت مبارک♥️

زندگی داره استانداردهامو هی میاره پایین‌تر تا دیروز یه زندگی خوب میخواستم الان فقط یه زندگی بدون درد حتی به افسردگی هم راضی ام

با امبولانس نیاوردنت بیمارستانی که خودت توش دکتری بدونی مردن یعنی چی

یجوری سردرد دارم نمیتونم گوشیو ببینم لنتی

بذار غذا بخورم بیام بگم

بخاطر همینم نتونستیم بخوابیم گفتم ولش کن بذار بیاد بره بعدش میخوابیم

بعد ما دم دمای صبح نشستیم پا الکل پا دود