𝗖𝗹𝗮𝗿𝗶𝗰𝗲

بعد از وصل شدن اینترنت، دو کانال شکل گرفت: نام‌ها را بخاطر بسپار و نامشان را صدا بزن. امروز کانال اول بیش از هفتاد و پنچ هزار عضو دارد، اما کانال دوم هنوز به چهارده هزار نفر هم نرسیده. این اختلاف، یک واقعیت تلخ و تکان‌دهنده را نشان می‌دهد. جاویدنام‌های ما بی‌نهایت عزیزند، ارزشمندند و یادشان همیشه با ماست. ما داغدارشان هستیم و خشم و اندوهمان از ظلمی که به آن‌ها شد، خاموش نمی‌شود. اما در کنار این سوگ، یک مسئولیت فوری و حیاتی داریم: زندگان. کسانی که ربوده شده‌اند، کسانی که زیر شکنجه‌اند، کسانی که هر لحظه در خطر اعدام‌اند. اگر امروز صدای آن‌ها نباشیم، فردا فقط به جمع جاویدنام‌ها اضافه می‌شوند. در این مقطع، پرداختن مداوم به زنده‌ها اهمیت حیاتی دارد. این‌که هر روز، هر بار، چندبار نامشان تکرار شود، دیده شوند، فراموش نشوند. این تفاوت توجه میان کشته‌شدگان و ربوده‌شدگان واقعاً آزاردهنده است. من هر دو کانال را اینجا به اشتراک گذاشتم، اما نمی‌شود از اهمیت کانال «نامشان را صدا بزن» گذشت. این کانال صدای زنده‌هاست؛ صدای کسانی که هنوز می‌شود نجاتشان داد.

‏اینقدر عصبی‌ام هر پست فانی که میاد اکسپلورم ‏ا‌ول میرم تاریخ آپلودش رو چک می‌کنم.

پورتفولیپ

‌ چی تموم شد؟

تموم شذ

بالاخرا

‌ روتین هرشب من: https://t.me/finalkissofmylife/12230

یک ساعت فقط گریه کردم

فقط گفتم یه سر بزنم به اینستا و برگردم

ترامپ؟😂

‌ به عمو نزدیکی یه ایمیل بزن بگو بزن دیگه عمو

دوباره از دوچرخه افتادم

دوستان

‌ حقیقتش، ما همه مردیم به جسم بعضیامون با تیر جنگی زدن برای بقیه به روحمون شلیک کردن، مگه میشه با غم ازدست رفتن هم نسلامون عادی زندگی کنیم...