| احسانو |

عامو شفيع برگشت گفت: نرو نجف! پوليسِ يونان ميگيردت، برت ميگردونه ايران. نه آلمان به چيش ميبيني و نه ديگه ايران روزگار خوش داري. بعد صداشو يواش كرد كه زنايي كه داشتن تو سبزيا و آلو پيازا بُر ميزدن، نشنفن گفت: همه ي پُلا پشت سرتو خراب نكن بُبا! نجف سيلِ عامو شفيع كرد. سيل چروكاي هفتاد ساله ي دور چيشاش كرد و ميوه فروشيِ دنگالِ دخمه وارش. گفت: پُلِ پشت سر سي گُه خوبِن آغا! زندگي گُرازِن، نميچرخه عقب. پشت سر خبري نيس كه پُل بخواد. بهتره آدم مجبور باشه. مجبوري تنها نعمتيه كه بخاطرش گاه وقتي سيلِ آسمون ميكنم و چشمك ميزنم به خدا... و رفت. رفت از كوههاي تركيه و نيزارهاي يونان گذشت و خدا عالمه كه حالا چه گوشه اي از جهان داره راه ميره. اگه اخبار، نقل پل و انفجار و اينا چيزي گفت، حتم بدونين كه كار نجفِن. داره رو پلاي پشت سرش ديناميت ميندازه و دودشون ميكنه هوا. مو سيزده سالم بود و رفته بودم هويج بخرم. دور بودم، ولي همه چيو شنيدم. همه چي. يكي سعدي خيلي حق داره به گردنُم با گلستانش، يكي نجفو با همين يه سكانس. گيرم كه سعدي يه آب شُسته تر و مودب تر. مسخره ن كه توهم بزنم و توي يه سياره اي كه اساسش بر امنيت نيس، دنبال امنيت بگردم. هر جا كه هستي آل دِ بِست فور يو، مستر نجف جان! ✍ احسان عبدی پور @podcast_ehsanoo