ریــژنـه؛

من و ببین عزیز، دست آخر تو راضی به غم من شدی و این پایان ما بود.

چیزی که با حرف زدن نتونستی حل کنی، با رها کردن تمومش کن.

با اختلاف زمانی که دیگه هیچ چشمی روت نیست و می‌تونی چند دقیقه‌ای از نصف شب رو قوی نباشی >

ببین عزیز، بین خودمون بمونه که تو می‌تونستی بمونی؛ اما نموندی.

همه عوض می‌شن، هیچ‌کس به اون قشنگی که توی ذهنمون ازش ساخته بودیم، نمی‌مونه.

بچگی خودم رو دیدم و بهش گفتم الان می‌تونم همه‌ی کارایی که تو نمی‌تونستی بکنی رو انجام بدم؛ اونم گفت من ناهار دارم می‌رم خونه‌ی مامان‌بزرگ. اون برد!

+ تا حالا گفتی «کاش هیچ‌وقت نمی‌شناختمش»؟ – نه! اصولاً به این فکر می‌کنم که «کاش همون‌جوری که شناخته بودمش، می‌موند».

اون موقع که باید درت و می‌ذاشتم، صدم و گذاشتم.

غمی که امروز به من دادی، غم فردای خودته!

آدم باید یکی رو داشته باشه که به خاطرش نخواد صدمه‌ای ببینه.

من جزئی از زندگی اون بودم، جناب داربی؛ اما اون کل دار و ندار من بود.

مشکل اینه همش می‌خوام درستش کنم، درحالی‌که بعضی وقتا فقط باید رهاش کنم.

در موردش ناراحت نیستم، تمام وجودم درد می‌کنه.

+ با تنهایی کنار اومدی؟ – اوهوم. + چطور؟ خیلی سخت به‌نظر میاد… – تنهایی خوبه؛ چراکه امنه، شلوغی نداره، سروصدا جنگ اعصاب به پا نمی‌کنه، درگیری نداره، یه وقت این و بگم ناراحت بشه نداره، اگه فلان چیز و بشنوم عصبی می‌شم هم نداره… – تنهایی خوبه، چون به جز تو هیچ آدمی وجود نداره. مثل باغی که تنها یک گل و یک باغبون داره. -نـوت.

وقتی سنت بالاتر می‌ره، می‌بینی که دلت نمی‌خواد اون‌طور که توی قصه‌ها می‌گن دیوانه‌وار عاشق بشی. نیاز داری که با آرامش عاشق بشی، توی امنیت فکری عاشق بشی، در ثبات عاشق بشی، با اطمینان و اعتماد عاشق بشی.