گمشده در مزرعه آفتابگردان🌻

نوشتن رو زودتر شروع کردم چون براش ذوق دارم یا شاید هم واقعی تر نوشتن رو زودتر شروع کردم چون مطمئن نیستم تا هفتۀ دیگه لحظه‌هایی رو داشته باشم که بتونم بنویسم موهای کوتاهم رو به زور داخل کش مشکی جا دادم هرموقع بخوام کار مهمی رو انجام بدم اینکارو می‌کنم باخودم فکر می‌کنم شاید باعث بشه بهتر فکر کنم اما اینطور نیست موهام کشیده می‌شن و سردردی که با چایی هم خوب نمی‌شه بدتر شده لاک ناخنم پریده و تمدیدش نکردم به جاش از ته کوتاهشون کردم فکر می‌کنم این اواخر یکم خودخواه شدم اما هنوز نمی‌دونم این واقعا خوبه یا نه با همۀ غم هایی که وجود داره برای من برای تو من امروز به خاطر تو لبخند می‌زنم اوه خدای من انگار واقعا خودخواه شدم. یه نقل قول از فیلمی که فکر می‌کنم مورد علاقم باشه هست که می‌گه :«... با این حال حقایق جلوی امید رو نمی‌گیرن». من مدت ها طرفدارش بودم اما اگه بخوام باهات صادق باشم باید بگم که این روزها حقایق جلوی امید من رو گرفتن، مدت ها اعتقاد داشتم آدمی به امید‌ زنده‌ست اما این اواخر دارم بدون امید زندگی می‌کنم، با این حال من هنوز آرزوهام رو دارم، حقایق نمی‌تونن جلوی آرزو هارو بگیرن یا حداقل تا به حال نتونستن، من دیگه امیدوار نیستم فقط آرزو می‌کنم رنگ نارنجی خودکار رو توی یکی از کتابات ببینم. به اعتقاد من کلمات مثل اشک ها پایان ناپذیرن و عجیبیه که ساعت هاست نمی‌تونم از روی این کلمات عبور کنم، جمله های تکراری رو مدام تکرار می‌کنم ai میگه این خوب نیست اما من سبک خودم رو دوست دارم شاسد به خاطر اینکه جملات علی رغم ظاهرشون ابدا تکراری نیستن و هر جملۀ معنای ویژۀ خودش رو داره ، ورژن واقعی من تورو دوست داره و برات می‌نویسه، در هر حال فکر می‌کنم چیزی که الان می‌نویسم از نوشتۀ سال گذشته‌ام خیلی بهتره خوشحالم که تونستم به جای جملۀ "نوشتۀ سال گذشته‌ام احمقانه تره" این جمله رو بگم، اما نمی‌دونم اینکه همیشه از آدمی که درگذشته بودم متنفرم و معتقدم حالا خیلی بهترم نشونۀ خوبیه یا نه. این روزا مدام چیزایی که بهشون اعتقاد داشتم زیر سوال می‌رن و من از زیر علامت تعجب بیرون میام امشب بارون میاد تو بارون رو دوست داری این رو به فال نیک می‌گیرم با اینکه این روزا آسمون اصلا آبی نیست، امشب آسمون با ما گریه می‌کنه، سال ها بعد این نامه تو و من و امشب رو به یاد میاره امیدوار که نه آرزو می‌کنم نامه لبخند بزنه، من آرزو می‌کنم به ستاره تبدیل بشیم، آسمون مارو به یاد میاره و ما همدیگه رو. حالا که از آفتاب خورشید شدن ناامید شدم آرزو می‌کنم روی سیارۀ دیگه‌ای طلوع کنیم، آرزو می‌کنم نور به سمتمون بیاد و در نهایت آرزو می‌کنم امید رو توی چشمای تو ببینم. قبلتر ها به گرمایی که نارنجی داشت و من ندارم حسادت می‌کردم اما بعد از دیدن تو گاها به این هم فکر می‌کنم که نارنجی‌ام واقعا قشنگه تولدت مبارک دوست داشتنی تر از آبی برای من.