Ривоят аз ибн Аббас ©️ Тафсири Қуръон
رفتن به کانال در Telegram
Ҳадисҳо ва тафсир ба Қуръон аз саҳобаи гиромии Паёмбар ﷺ
نمایش بیشتر429
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
اطلاعاتی وجود ندارد30 روز
در حال بارگیری داده...
کانالهای مشابه
ابر برچسبها
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
سپتامبر '24
سپتامبر '240
در 0 کانالها
اوت '24
+7
در 0 کانالها
Get PRO
ژوئیه '24
+36
در 0 کانالها
Get PRO
ژوئن '24
+30
در 0 کانالها
Get PRO
مه '24
+48
در 0 کانالها
Get PRO
آوریل '24
+43
در 0 کانالها
Get PRO
مارس '24
+61
در 0 کانالها
Get PRO
فوریه '24
+24
در 0 کانالها
Get PRO
ژانویه '24
+14
در 0 کانالها
Get PRO
دسامبر '23
+25
در 0 کانالها
Get PRO
نوامبر '23
+57
در 0 کانالها
Get PRO
اکتبر '23
+39
در 0 کانالها
Get PRO
سپتامبر '23
+21
در 0 کانالها
Get PRO
اوت '23
+26
در 0 کانالها
Get PRO
ژوئیه '23
+45
در 0 کانالها
Get PRO
ژوئن '23
+62
در 0 کانالها
Get PRO
مه '23
+60
در 0 کانالها
Get PRO
آوریل '23
+71
در 0 کانالها
Get PRO
مارس '23
+83
در 0 کانالها
Get PRO
فوریه '23
+60
در 0 کانالها
Get PRO
ژانویه '23
+598
در 0 کانالها
پستهای کانال
• Ибн ‘Аббас гуфт:
إِنَّمَا الْفِتْنَةُ بِاللِّسَانِ وَلَيْسَتْ بِالْيَدِ
«Бадурусти, (сабаби) Фитна бо забон аст, на бо даст!»
ад-Дани дар «ас-Сунан» 171
«به راستی که فتنه با زبان است نه با دست!»
| 2 | Аз Ибн Аббас ривоят аст, ки Расули Аллоҳ (ﷺ) гуфт: «Бадурусти, аз ҳама мустаҳкамтарини ресмони имон — дустӣ аз барои Аллоҳ, ва душманӣ аз барои Аллоҳ аст, ва муҳаббат аз барои Аллоҳ ва бадбинӣ аз барои Аллоҳ аст».
إِنَّ أَوْثَقَ عُرَى الْإِيمَانِ الْمُوَالَاةُ فِي اللهِ وَالْمُعَادَاةُ فِي اللهِ وَالْحُبُّ فِي اللهِ وَالْبُغْضُ فِي اللهِ
ат-Табарани (К) 11537 (саҳеҳ) | 190 |
| 3 |  #عبدالله_بن_عباس #العيد
Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳума чунин такбир мегуфтанд:
الله أكبر كبيرًا، الله أكبر كبيرًا، الله أكبر وأجلُّ، الله أكبر ولله الحمد .
Мусоннафи ибн Абу Шайба | 1 332 |
| 4 | ✅ Маънои номҳои «Аллоҳ»
• Ибн ‘Аббас (رضي الله عنه) гуфт:
اللَّهُ ذُو الأُلُوهِيَّةِ والعُبُوْدِيَّةِ عَلى خَلْقِهِ أجْمَعِينَ
«Аллоҳ бар болои ҷамиъи халқаш дорандаи ҳақи улуҳият ва ибодат аст».
📖 Ниг. «Тафсир ат-Табари» 1/121 | 1 208 |
| 5 | هرگاه آنان نماز را برپا نمودند، به ثروتمندان شان دستور میدهد که زکات پولشان را به فقرا بدهند، سپس به او هشدار داد که بهترین مال را نگیرد؛ زیرا واجب این است که وسط گرفته شود، سپس به او توصیه کرد که از ظلم دوری کند؛ تا مبادا مظلوم برای او دعای بد کند، زیرا دعای او مستجاب است. | 151 |
| 6 | و اطاعت كردند، پس هرگز بهترين اموالشان را بر نداريد، و از دعای مظلوم بترسيد براى اينكه بين آن و بين الله متعال پرده اى وجود ندارد".
صحیح است - متفق علیه
شرح
پيامبر - صلى الله عليه و سلم - هنگامى كه معاذ بن جبل - رضى الله عنه - را به سوى قلمرو يمن براى دعوت به سوى الله متعال و آموزش مردم فرستادند، به وى برنامه اى دادند كه در مسير دعوت خود به كار ببرند، پس براى وى بيان نمودند كه در مقابل قومى از اهل علم و مناظره از يهود و نصارا قرار خواهند گرفت؛ بنابراين بايد آماده ى مناظره و رد شبه هاى آنان باشد، سپس بايد در دعوتشان شروع به مهمتر قبل از مهم كنند، و در مرحله ى اول مردم را به سوى اصلاح عقيده دعوت كنند؛ زيرا اين اساس و پايه است، پس اگر این را قبول و اطاعت كردند، به آنان امر كنيد كه نمازها را برپاى كنند؛ زيرا نماز بزرگترين واجبات بعد از توحيد است، پس اگر نمازها را برپا كردند به ثروتمندان آنان امر كنيد كه زكات اموالشان را به نيازمندانشان تحويل دهند؛ تا باعث دلدارى و تسلى براى آنان شود، و شكر گزارى براى الله متعال باشد، سپس به آنان هشدار داد كه از گرفتن بهترين اموالشان خوددارى كنند؛ زيرا زكات واجب در متوسط اموال است، سپس وى را به عدالت و ترک ستم تشويق كردند؛ تا اينكه مظلومى كه دعايش پذيرفتنى است بر عليه وى دعايى نكند.
از نکات این حدیث
مشروعيت فرستادن دعوتگران براى دعوت به سوى الله متعال.
شهادت "لا إله إلا الله" اولين واجب (در اسلام) است، و اولين امرى است كه بايد مردم را به آن دعوت كرد.
معناى شهادت "لا إله إلا الله" توحيد الله متعال در عبادت ها، و ترک عبادت غير الله است.
ممكن است انسان "لا إله إلا الله" را به زبان بياورد ولى معناى آن را نداند، يا معناى آن را بداند ولى به آن عمل نكند، مانند: حال اهل كتاب.
خطاب قرار دادن انسان عالِم مانند خطاب قرار دادن انسان بى علم نيست: "شما به سوى قومى مى رويد كه اهل كتاب هستند".
آگاه كردن در مورد اينكه انسان مخصوصاً دعوتگر بايد در امور دين خود داراى بينش باشد؛ تا بتواند از شبه هاى شبه گذاران رهايى پيدا كند، و اين به وسيله ى كسب علم امكان پذیر است.
نماز بعد از شهادتين، از بزرگترين واجبات است.
واجب بودن نمازهاى پنچگانه.
نماز وتر واجب نيست.
زكات بعد از نماز، واجب ترين اركان هاى اسلام است.
دادن زكات به ثروتمندان جايز نيست.
بيان كننده موردى از موارد زكات است، كه آن هم نيازمندان هستند، و جايز است (هنگام دادن زكات) به نيازمندان بسنده كرد، و واجب نيست كه همه موارد هشتگانه زكات را در برگيرد.
بر اساس اين حديث بايد اهل هر مكانى زكات خود را در بين نيازمندان آن مكان توزيع كنند، اما اگر انتقال زكات به مكان ديگرى براى مصلحت معتبرى بود، اشكالى ندارد؛ مانند: نياز شديد در مكان ديگر، يا وجود نزديكان نيازمند، و مانند اين.
دادن زكات به شخص كافر جايز نيست.
گرفتن زكات از بين بهترين اموال جايز نيست، مگر با رضايت صاحبش باشد.
حرام بودن گرفتن زكات از بين بهترين اموال، بلكه حتماً بايد از بين متوسط آن باشد.
هشدار در مورد ستم كردن، و اينكه دعای مظلوم پذيرفتنى است اگر چه كه او گناهكار باشد
از ابن عباس رضی الله عنهما روایت است که فرمود:
رسول الله صلی الله علیه وسلم هنگامی که معاذ بن جبل را به یمن فرستادند فرمودند: «تو بسوی اهل کتاب خواهی رفت، چون نزد آنان رفتی آنان را دعوت کن تا گواهی دهند که معبودی جز الله نیست و محمد رسول الله است، اگر در این امر از تو اطاعت کردند، به آنان بگو که الله متعال در هر شبانه روز پنج نوبت نماز بر آنان واجب کرده است، اگر در این امر از تو اطاعت کردند، سپس به آنان بگو که الله متعال بر آنان زکات را فرض نموده است که از ثروتمندان شان گرفته و به فقرای شان تحویل داده می شود، اگر در این امر از تو اطاعت کردند، با خبر باش که از مال های با ارزش شان دوری بجویی، و از دعای مظلوم بترس، چون میان او و الله متعال حجاب و مانعی نیست.
صحیح - متفق علیه
توضیح
هنگامی که پیامبر صلی الله علیه وسلم معاذ بن جبل رضی الله عنه را به سوی سرزمین یمن جهت تعلیم و دعوت بسوی الله فرستاد، برای او بیان نمود که با گروهی از نصرانیان روبرو خواهد شد؛ تا این که برای آن آماده باشد، سپس در دعوت آنان از مسایل مهمتر و بعدا از مسایل مهم آغاز کند، آنان را در نخست به اصلاح عقیده دعوت کند؛ این که شهادت دهند که معبودی جز الله نیست و این که محمد رسول الله است؛ زیرا به وسیله آن وارد اسلام می شوند، و هرگاه به آن تسلیم شدند به آنان امر می کند که نماز را برپا دارند؛ زیرا نماز بزرگترین واجبات بعد از توحید است. | 146 |
| 7 | عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ:
قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، حِينَ بَعَثَهُ إِلَى الْيَمَنِ: «إِنَّكَ سَتَأْتِي قَوْمًا أَهْلَ كِتَابٍ، فَإِذَا جِئْتَهُمْ فَادْعُهُمْ إِلَى أَنْ يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ، فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ، فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِمْ صَدَقَةً تُؤْخَذُ مِنْ أَغْنِيَائِهِمْ فَتُرَدُّ عَلَى فُقَرَائِهِمْ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لَكَ بِذَلِكَ، فَإِيَّاكَ وَكَرَائِمَ أَمْوَالِهِمْ، وَاتَّقِ دَعْوَةَ الْمَظْلُومِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللهِ حِجَابٌ».
[صحيح] - [متفق عليه]
Аз ибни Аббас (Аллоҳ аз он ду розӣ бод) ривоят аст, ки гуфт:
Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) вақте Муъаз ибни Ҷабалро ба Яман фиристод, ба ӯ гуфт: "Ту назди мардумоне меравӣ, ки аҳли китоб ҳастанд, вақте онҳоро диди ба гуфтани "Ашҳаду ан ло илоҳа иллаллоҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ" фаро бихон. Агар онҳо аз ту пазируфтанд ба онон бигӯ, ки Аллоҳ дар як шабонарӯз панҷ вақт намозро фарз гардонидааст, пас агар онҳо намози панҷгонаро пазируфтанд ба онон бигӯ, ки Худованд садақаеро фарз гардонидааст, ки аз сарватмандони онҳо гирифта бар фақиронашон дода мешавад. Агар онҳо инро низ пазируфтанд аз амволи гаронбаҳои онҳо барҳазар бош ва аз дуои мазлум битарс, зеро байни мазлум ва байни Аллоҳ пардае вуҷӯд надорад".
صحيح - متفق عليه
Шарҳ
Ҳангоме ки Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) Муъаз ибни Ҷабал (Аллоҳ аз у розӣ бод) - ро ба ҳайси муаллим ва даъваткунанда ба сӯи Аллоҳ ба сарзамини Яман фиристод, ӯро огаҳ фармуд, ки ӯ бо мардумоне аз насоро рӯ ба рӯ хоҳад шуд, то Муъаз омодагӣ барои мувоҷеҳ шудан бо ононро дар худ касб кунад ва даъвати худро аз амалҳои аз ҳама муҳимтар оғоз кунад. Нахуст онҳоро ба сӯи ақидаи дуруст фаро хонад, яъне гӯвоҳӣ диҳанд, ки маъбуди барҳаққе ҷуз Аллоҳ нест ва Муҳаммад фиристодаи Ӯ Таъоло аст. Зеро калимаи шаҳодат калид ва роҳи вуруд ба Ислом аст, ки агар онҳо калима арза намуда онро пазируфтанд ононро амр барои барпо доштани намозҳо бикунад, Зеро намоз бузургтарини воҷибот баъд аз тавҳид аст. Агар онҳо намозро барпо доштанд, пас сарватмандони онҳоро амр кунад, ки закоти молашонро ба фақирон диҳанд. Сипас Паёмбари Аллоҳ Муъазро аз гирифтани беҳтарин амволи онҳо барҳазар доштанд, зеро воҷиб он аст, ки аз амволи миёнаарзиш гирифта шавад. Сипас Паёмбари Аллоҳ ба у тавсия кард, ки аз зулм дурӣ ҷӯяд, то мазлуме алайҳи ӯ дуо накунад, зеро дуои мазлум мустаҷоб аст.
من فوائد الحديث
Маънои "Ло илоҳа иллаллоҳ" танҳо Аллоҳро парастидан ва тарки ибодати ғайри Аллоҳ аст.
Маънои "ва ашҳаду анна Муҳаммадан расулуллоҳ" Имон доштан ба Муҳаммад ва ба ончи, ки ба ӯ нозил шудааст ва инки ӯ охирин паёмбар ба суи башарият аст.
Гуфтугӯ бо донишманд ва касе ки шубҳа дорад, монанди гуфтугӯ бо нодон нест, бинобар ин Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) Муъозро огоҳ намуд, ки "ту назди қавме меравӣ, ки аҳли китоб ҳастанд".
Барои раҳоӣ аз шак ва шубҳаҳои шубҳаандозон огоҳ будани мусалмон аз умури дини худаш аст, ки он бо талаби илм ба даст меояд.
Ботил шудани дини яҳудиён ва масеҳиён пас аз биъсати Муҳаммад (Салому дуруди Аллоҳ бар у бод) ва баёни инки онҳо аз зумраи наҷотёфтагон дар рӯзи қиёмат нахоҳанд буд, магар инки ислом бипазиранд ва ба Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар у бод) имон биёваранд.
ابن عباس - رضى الله عنهما - روايت مى كند: هنگامى كه رسول الله - صلى الله عليه و سلم - معاذ را به سوى يمن فرستادند، به او فرمودند: "شما به سوى قومى مى رويد كه اهل كتاب هستند، پس اولين چيزى كه آنان را به سويش دعوت مى كنيد، شهادت "لا إله إلا الله" است"، در روايت ديگرى آمده: "تا اينكه الله را به يگانگى قبول کنند"، اگر این را از شما قبول و اطاعت كردند، پس به آنان ياد دهيد كه الله متعال بر آنان نمازهاى پنجگانه را در طول هر روز و شب واجب كرده است، اگر این را از شما قبول و اطاعت كردند، پس به آنان ياد دهيد كه الله متعال بر آنان زكات واجب كرده است كه از ثروتمندانشان گرفته مى شود و به نيازمندانشان برگردانده مى شود، اگر این را از شما قبول | 120 |
| 8 |  ✅ «Қасам ба ҷуфт ва тоқ».(Фаҷр/3)
Аз ибни Аббос розияллоҳу анҳума ривоят аст, ки гуфтанд:
Ҷуфт – рӯзи наҳр (рӯзи 10-уми моҳи Зул-ҳиҷҷа ки он рӯзи ҷуфт) аст.
Тоқ – рӯзи Арафа (рӯзи 9-уми моҳи Зул-ҳиҷҷа) аст. | 150 |
| 9 | Аллоҳ Азза ва Ҷалла дар Қуръон мегуяд:
وَيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَّعْلُومَاتٍ
«ва дар рӯзҳое муайян [ба ҳангоми қурбонӣ] номи Аллоҳро бар чаҳорпоёне, ки ба онон рӯзӣ додаем, ёд кунанд». (Сураи «ал-Ҳаҷ», 28).
• Аз Ибн Аббас ривоят аст, ки дар «рӯзҳое муайян» гуфта даҳ рӯзи аввали моҳи Зулҳиҷаро дар назар дорад. [1]
[1] Ниг. «Тафсир Ибн Касир», тафсири ояти № 28 аз сураи «ал-Ҳаҷ».
در روزهایی معیّن، [به هنگام قربانی] نام الله را بر چهارپایانی که به آنان روزی دادهایم، یاد کنند؛
از ابن عباس نقل شده است که منظور از «ایام معین» ده روز اول ذی الحجه است. [1]
[1] ببینید «تفسیر بن کثیر»، تفسیر آیه 28 از سوره حج. | 156 |
| 10 |  Муҳаррам, Раҷаб, Зулқаъда, Зулҳиҷҷа
«Дар ин моҳҳо бар хеш ситам накунед».
Ибн Аббос розияллоҳу анҳума дар ривояти Алӣ ибни Аби Толҳа чунин гуфтааст:
«Аллоҳ азза ва ҷалла аз инҳо (аз дувоздаҳ моҳ) чаҳор моҳро хос намуд. Он моҳҳоро ҳаром ва эҳтироми онҳоро бузург қарор дод. Инчунин дар ин моҳҳо гуноҳ анҷом доданро бузург ва амалҳои солеҳ ва аҷри (онро) бузургтар қарор дод.. | 1 524 |
| 11 |  #عبدالله_بن_عباس #الحج
Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳума гуфт:
«Тавоф кардани байт (Каъба) намоз аст, пас суханро кам кунед».
Мусоннафи ибн Абу Шайба | 195 |
| 12 |  #الحج #عبدالله_بن_عباس
Ибн Аббос розияллоҳу анҳума пурсида шуд:
«Эҳсони Ҳаҷ чӣ аст?
- Гуфт: Ал-Аҷ ва Ас-Саҷ
Мусаннафи ибн Абу Шайба
Абу Убайд Қосим ибн Саллам дар баёни калимаҳои ғариб мегӯяд:
Ал-Аҷ: Баланд кардани овоз бо талбия;
Ас-Саҷ: Рехтани хуни ҳадя (яъне қурбонӣ) | 172 |
| 13 | ✅ «Қасам ба шабҳои даҳгона!». (Қуръон 89:2)
[1] Ибн ‘Аббас гуфт: «Ин даҳ шаби аввали». [моҳи] Зул-Ҳиҷҷа аст».
وَلَيَالٍ عَشْرٍ: هِيَ لَيَالُ الْعَشْرِ الْأُوَلِ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ
[2] Ибн ‘Аббас инчунин гуфт: «Даҳ шабе, ки Аллоҳ бо онҳо қасам хурд - ин даҳ шаби аввали Зулҳиҷҷа аст».
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: إِنَّ اللَّيَالِي الْعَشْرَ الَّتِي أَقْسَمَ اللَّهُ بِهَا هِيَ لَيَالِي الْعَشْرِ الْأُوَلُ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ
[1] ابن عباس گفت: این ده شب اول [ماه] ذی الحجه است.
[2] ابن عباس نیز می گوید: ده شبی که الله به آن سوگند یاد کرده، ده شب اول ذی الحجه است.
[1] См. «Тафсир Ибн Аби Хатим» 19233
[2] См. «Тафсир ат-Табари» 24/345 | 1 658 |
| 14 | ✅ Амалҳоихайр дар 10 рузи Зул-Ҳиҷа
عن ابنِ عبَّاسٍ رَضيَ اللَّه عَنْهُمَا، قالَ: قالَ رسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَا مِنْ أَيامٍ العَمَلُ الصَّالحُ فِيها أَحَبُّ إِلى اللَّهِ مِنْ هذِهِ الأَيَّامِ يعني: أَيامَ العشرِ، قالوا: يَا رسولَ اللَّهِ وَلا الجهادُ في سبِيلِ اللَّهِ؟ قالَ: وَلاَ الجهادُ فِي سبِيلِ اللَّهِ، إِلاَّ رَجُلٌ خَرجَ بِنَفْسِهِ، وَمَالِهِ فَلَم يَرجِعْ منْ ذَلِكَ بِشَيءٍ رواه البخاريُّ.
• Аз ибн Аббас رضي الله عنهما ривоят аст, ки расули Аллоҳ (ﷺ) гуфт: «Амалҳои Солеҳи, ки дар ин даҳ рӯз (моҳи Зул-Ҳиҷа) анҷом додшудаанд барои Аллоҳ маҳмбубтаранд, аз амалҳое, ки дар дигар рӯзҳо анҷомдодашуданд». Гуфтем: «Эй расули Аллоҳ, ҳатто аз ҷиҳод дар роҳи Аллоҳ?» гуфт: «Ва ҳатто аз ҷиҳод дар роҳи Аллоҳ, магар марде, ки баромад банафсаш ва молаш (дар роҳи Аллоҳ) пас барнагашт бо ҳеҷизи аз инҳо».
Абу Дауд 2438, ат-Тирмизи 757 (саҳеҳ) | 1 588 |
| 15 | Аллоҳ таъоло мефармояд:
وَتَحۡسَبُهُمۡ أَیۡقَاظࣰا وَهُمۡ رُقُودࣱۚ وَنُقَلِّبُهُمۡ ذَاتَ ٱلۡیَمِینِ وَذَاتَ ٱلشِّمَالِۖ وَكَلۡبُهُم بَـٰسِطࣱ ذِرَاعَیۡهِ بِٱلۡوَصِیدِۚ لَوِ ٱطَّلَعۡتَ عَلَیۡهِمۡ لَوَلَّیۡتَ مِنۡهُمۡ فِرَارࣰا وَلَمُلِئۡتَ مِنۡهُمۡ رُعۡبࣰا ١٨ [الكهف ١٨]
«Ва онҳоро бедор биҳисоби ва (дар ҳоле, ки) онҳо хобанд; ва онҳоро ҷониби росту ҷониби чап мегардонем; ва сагашон бар остонаи ғор ду дасти худро кушода кардааст...» (Каҳф/18)
وأخْرَجَ اِبْنُ أبِي حاتِمٍ عَنْ قَتادَةَ ﴿وتَحْسَبُهُمْ﴾: يا مُحَمَّدُ، ﴿أيْقاظًا وهم رُقُودٌ﴾ . يَقُولُ: في رَقْدَتِهِمُ الأُولى، ﴿ونُقَلِّبُهم ذاتَ اليَمِينِ وذاتَ الشِّمالِ﴾ . قالَ: وهَذا التَّقْلِيبُ في رَقْدَتِهِمُ الأُولى، كانُوا يُقَلَّبُونَ في كُلِّ عامٍ مَرَّةً.
Ибн Абу Ҳатим аз Қотада дар зери ояти: «Ва онҳоро бедор биҳисоби ва (дар ҳоле, ки) он хобанд», гуфт: Дар хоби кӯтоҳи аввалаашон. Ва дар зери ояти: «Ва онҳоро ҷониби росту ҷониби чап мегардонем», гуфт: Ин гардонидан дар хоби кӯтоҳи аввалаашон аст. Ва асҳоби Каҳф ҳар сол ду маротиба (ба тарафи росту чап) гардонида мешуданд».
وأخْرَجَ اِبْنُ أبِي حاتِمٍ، وابْنُ مَرْدُويَهْ، عَنِ اِبْنِ عَبّاسٍ في قَوْلِهِ: ﴿ونَقْلِبُهم ذات اليَمِينِ وذات الشِّمالِ﴾ . قالَ: سِتَّةَ أشْهُرٍ عَلى ذِي الجَنْبِ، وسِتَّةَ أشْهُرٍ عَلى ذِي الجَنْبِ.
Аз Ибн Аббос розияллоҳу анҳума дар зери ояти: «Ва онҳоро ҷониби росту ҷониби чап мегардонем», ривоят аст, ки гуфт: «Онҳо шаш моҳ ба як паҳлӯ ва шаш моҳи дигар ба паҳлӯи дигар буданд».
وأخْرَجَ اِبْنُ أبِي شَيْبَةَ، وابْنُ المُنْذِرِ، وابْنُ أبِي حاتِمٍ، عَنْ أبِي عِياضٍ في قَوْلِهِ: ﴿ونُقَلِّبُهم ذاتَ اليَمِينِ وذاتَ الشِّمالِ﴾ . قالَ: في كُلِّ عامٍ مَرَّتَيْنِ.
وأخْرَجَ اِبْنُ المُنْذِرِ، وابْنُ أبِي حاتِمٍ، عَنْ مُجاهِدٍ في قَوْلِهِ: ﴿ونُقَلِّبُهُمْ﴾ . قالَ: في التِّسْعِ سِنِينَ لَيْسَ في ما سِواهُ.
Аз Абу Ийяад дар зери ояти: «Ва онҳоро ҷониби росту ҷониби чап мегардонем», ривоят аст, ки гуфт: «Дар як сол ду маротиба гардонида мешуданд».
وأخْرَجَ سَعِيدُ بْنُ مَنصُورٍ، وابْنُ المُنْذِرِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ في قَوْلِهِ: ﴿ونُقَلِّبُهم ذاتَ اليَمِينِ وذاتَ الشِّمالِ﴾ . قالَ: كَيْ لا تَأْكُلَ الأرْضُ لُحُومَهم.
Аз тобеин Саъид ибни Ҷубайр ривоят аст, ки дар зери ояти: «Ва онҳоро ҷониби росту ҷониби чап мегардонем», гуфт: «То, ки замин гӯшти баданашонро нахӯрад».
وأخْرَجَ اِبْنُ أبِي حاتِمٍ عَنْ مُجاهِدٍ في قَوْلِهِ: ﴿وكَلْبُهُمْ﴾ . قالَ: اِسْمُ كَلْبِهِمْ قُطْمُورٌ.
Аз Муҷоҳид дар зери ояти: «Ва сагашон...», ривоят аст, ки гуфт: «Номи сагашон Қутмур буд».
وأخْرَجَ اِبْنُ أبِي حاتِمٍ عَنِ الحَسَنِ قالَ: اِسْمُ كَلْبِ أصْحابِ الكَهْفِ قِطْمِيرٌ.
Аз Ҳасан роҳимаҳуллоҳ ривоят аст, ки гуфт: Номи саги асҳоби Каҳф - Қитмийр буд.
تفسير الدر المنثور | 315 |
| 16 |  ◻️Онон, ки тасмими издивоҷ надоранд (=ба хусус хоҳарон), бидонед, ки ибодаташон то замоне ки издивоҷ накардаанд такмил нест.
(Фатвои Ибн Аббас رضي الله عنهما).
╭┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈╮
◌ ོ| @az_ibn_abbas
╰┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈╯ | 1 |
| 17 | Боре ба яке аз шогирдони Ибн Аббас - Ҳасани Басрӣ رضى الله عنه гуфтанд:
"Фалон кас намехоҳад мардумро насиҳат кунад, зеро метарсад аз даъват кардан ба коре, ки худаш намекунад".
Ҳасани Басри инро шунида фармуд:
«Кадоме аз мо ҳама чизеро, ки талаб мекунад, иҷро мекунад!? Ҳатто дар ин ҳолат, Иблис (Шайтон) мехоҳад, ки мо ба ӯ итоат кунем.
Шайтон намехоҳад, ки ҳеҷ як аз мардум ба дигарон некӣ наомӯзад ва ба он чи писандида аст, даъват кунад ва аз маломат наҳй кунад.
Латоиф-ул-мориф 33. | 261 |
| 18 | 📌 Ҳангоми нӯшидан аз оби Зам-зам чи гуфтан.
‹ ٩٤٣٦ › عبد الرزاق ، عَنِ الثَّوْرِيِّ قَالَ : سَمِعْتُ مَنْ يَذْكُرُ ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ شَرِبَ مِنْ زَمْزَمَ ، ثُمَّ قَالَ : أَسْأَلُكَ عِلْمًا نَافِعًا ، وَرِزْقًا وَاسِعًا ، وَشِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ .
Абдуроззақ аз Саврӣ ривоят мекунад, ки гуфтааст: Нафареро шунидам ки мегуфт: Ибни Аббос аз оби Зам-зам нӯшид ва сипас гуфт: «Аллоҳо ман аз Ту илми нофеъ, ризқи фаррох ва шифо аз ҳар дардро мепурсам».
📚 مصنَّف عبد الرَّزاق. | 322 |
| 19 | ⛔️ Исроилро лаънат нахонед!!
🍃عن عبد الله بن مسعود -من طريق عَبِيدَة بن ربيعة- 👈قال: إسرائيل هو يعقوب
Аз Абдуллоҳ ибн Масъуд розияллоҳу анҳу аз роҳи Абийда ибн Робийъа ривоят мешавад, ки ӯ гуфт: Исроил — ӯ Яъқуб (алайҳиссалом) мебошад.
📙أخرجه ابن جرير ٩/٣٨٣، وابن المنذر (٦٩٩).
🍃عن عبد الله بن عباس -من طريق سعيد بن جُبَيْر- 👈قال: إسرائيل: يعقوب
Аз Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳума аз роҳи Саъид ибн Ҷубайр ривоят мешавад, ки ӯ гуфт: Исроил — Яъқуб мебошад.
📙أخرجه ابن المنذر (٦٩٨). وعزاه السيوطي إلى عبد بن حميد.
----------------------------------------------------
Яҳудиёнро лаънат гӯед, он гуна ки Аллоҳ онҳоро лаънат кардааст, на Исроилро. Чунки Исроил — Паёмбар Яъқуб алайҳиссалом аст. | 354 |
| 20 | ✅ «Албатта, шуморо ба чизе аз тарс ва гуруснагӣ ва нуқсони молҳо ва ҷонҳо ва меваҳо биёзмоем. Ва сабркунандагонро башорат деҳ» (Бақара:155)
Ибн Аббос розияллоҳу анҳума мегӯяд: «Аллоҳ Таъоло ба мӯъминон хабар дод, ки албатта дунё – диёри бало [имтиҳон] аст. Ва ин ки албатта Ӯ онҳоро дар вай имтиҳон хоҳад кард».
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: {وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ} قَالَ: أَخْبَرَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّ الدُّنْيَا دَارُ بلاء وأنه مبتليهم فيها
📚«Тафсири Ибн Аби Ҳатим ар-Розӣ» | 1 559 |
