«آبنبات هل دار »

اونجا که جامی میگه: آسوده دلا، حالِ دلِ زار چه دانی..

#۱۵ من به راه خود باید بروم کس نه تیمار مرا خواهد داشت در پر از کشمکش این زندگی حادثه بار گرچه گویند نه اما هرکس تنهاست آن که می ‌دارد تیمار مرا، کار من است من نمی ‌خواهم درمانم اسیر صبح وقتی که هوا شد روشن هرکسی خواهد دانست و بجا خواهد آورد مرا

نیما یوشیج

کاش می‌شد...

اولین‌بارها همیشه بوی ترس و شوق می‌دهند مثل صبحی که هنوز خورشید کاملاً بیدار نشده، اما نوید روشنایی را در دل شب زمزمه می‌کند حتی مثل اولین قدم، اولین کلمه، اولین نگاه، اولین دوست، اولین شکست، اولین عشق... هرکدامشان ردی از خود بر دل می‌گذارند، مثل نقشی که باران بر خاک خشک می‌زند. نمی‌دانی چه خواهد شد، اما دل‌دل می‌کنی، می‌لرزی، و با تمام وجودت می‌پری در دل ناشناخته‌ها اولین تجربه، مثل لمس نسیم بر گونه‌ای است که تازه از خواب بیدار شده ساده است، اما عمیق کوچک است، اما بی‌انتها گاهی شیرین، گاهی تلخ، اما همیشه زنده و شاید زیباترین بخشش این باشد که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برایت تعریف کند. باید خودت باشی، با تمام ترس‌ها و امیدهایت، تا بفهمی طعم اولین ها را در زندگی 💌✨️

می‌دانی بدترین قسمتش کجا بود؟ تو خوب از پسِ همه چیز بر می‌آمدی، خوب می‌دویدی و خوب خودت را به اوج می‌رساندی و رشک‌برانگیز بودی و قدرتمند... ولی با این‌همه؛ هنوز غمگین بودی...

نرگس صرافیان طوفان

روز زیبا از آسمان نمی‌افتد؛ از لبخند کوچکی آغاز می‌شود، از دلِ آرامی که به زندگی سلام می‌کند، از نگاهی که زیبایی را حتی در غبار می‌بیند. روزت را با امید بنویس، با واژه‌هایی از جنس نور، با قدم‌هایی که به سمت عشق می‌روند، و با دل‌سپردن به لحظه‌هایی که شاید کوچک باشند، اما در دلشان جهانی از آرامش دارند اگر دلت گرفت، یاد بگیر که آسمان همیشه آبی نمی‌ماند، اما باران هم گاهی زیباست... و بعد از هر قطره، شاید رنگین‌کمانی در راه باشد روزت را زیبا کن، نه چون همه‌چیز کامل است، بلکه چون تو انتخاب کرده‌ای که زیبایی را ببینی...

کتابخانه خانم پنامبرا