«آبنبات هل دار »

انّی وُلدت لکی أحبّک... زاده شدم تا تو را دوست بدارم ...

_محمود درویش

یه قسمت خیلی خوبی تو کتابِ "بلندی‌ های بادگیر" بود که میگفت: «او هیچ وقت نمی‌فهمید که من چقدر دوستش داشته‌ام! نه به خاطر این‌ که خوش قیافه هست یا نیست، موضوع اصلا این چیزها نیست، به این خاطر است که از خودم به خودم نزدیکتر است!»

همه‌ی آدما یه نیمه‌ی تاریک دارن یه نیمه‌ی روشن. یعنی تو وجود همه، خوبی هست بدی هم هست؛ این چیزییه که ما در کسی که دوستش داریم باید بپذریم. بپذریم که هیچ انسانی در دنیا کامل نیست؛ و اگه روزی حس کردیم عاشق یک‌نفر شدیم باید همه شخصیت، که شامل عیب و نقصهاشم میشه بپذیریم... وقتی به این درک رسیدی که همه ی آدما کامل نیستند‌ اون موقع میتونی وارد یک رابطه جدی بشی ‌ و با اون شخص  همدیگه رو تکمیل کنید‌🌱

با خودت سخن بگو آرام و شمرده و دلنشین! با خودت عاشقانه گفتگو کن چرا که نزدیکتر از تو به تو کسی نیست..𓍼 ، ࣪💌🩰✨️

وقتی شادی در عمق وجودت نیست، همیشه دلتنگی... . . .

کیف لا یشتاقون الا یوجدفی مدینتهم لیل؟

" چگونه دلتنگ نمیشوند، مگر شهرشان شب ندارد؟"

بعضی وقت ها واقعا خستم از زندگی....

«عاشقش بود... علیرغم تمام خصوصیات دل‌آزاری که داشت. زیرا می‌دانست عاشقی، تنها دوست داشتن خوبی‌ها و فضیلت‌ها نیست. عاشقی یعنی دوست داشتنش با وجود همه ایرادات و عیوب» - ویلیام فاکنر

دیدم که آدمی می‌تواند شفای آدمی شود .✨️🌱