«آبنبات هل دار »

بعضی آدم‌ها از جنس نورند؛ حتی وقتی می‌روند، رد نگاهشان بر جریده‌ی عالم باقی می‌ماند. با نهایت تأسف، در سوگ عزیز همراهی نشسته‌ایم که عضو ثابت حلقه‌ی محبت ما در کانون جهان دانشگاه تهران و چنل پنامبرا بود. او که با هر سخن و حضورش، جهان را به جای زیباتری برای زیستن تبدیل می‌کرد. از درگاه حق برای آن روح بلند، آرامشی ابدی و برای ما، صبری به وسعت این غم بزرگ مسئلت داریم. نامش نیک و یادش همواره سبز.»🌱🖤

با اندوهی عمیق، خاموشی چراغ حضورتان را به سوگ نشسته‌ایم. نیای عزیزم، که رد نگاه مهربانش در حافظه‌ی روزها مانده و گرمای صدایش هنوز در گوش زمان می‌پیچد، به آرامش جاودان پیوست. رفتنش نه پایان حضور، که آغاز دلتنگی‌های بی‌پایان است. برای ما، اعضای چنل پنامبرا و کانون جهان ادبی، این فقدان تنها از دست دادن یک عزیز نیست؛ گویی واژه‌ای ریشه‌دار از متن زندگی جدا شد. یادش چون سطری روشن، در حاشیه‌ی دل‌ها خواهد ماند؛ سطری که هرگز پاک نمی‌شود و رشته ی فلسفه ایی که بدون او بی معناست. روحش در آرامش، نامش در یاد، و مهرش در دل‌ها جاودان. با همدردی صمیمانه و تسلیت از عمق جان.🕊🖤

با اندوهی عمیق، خاموشی چراغ حضورتان را به سوگ نشسته‌ایم. نیای عزیزم، که رد نگاه مهربانش در حافظه‌ی روزها مانده و گرمای صدایش هنوز در گوش زمان می‌پیچد، به آرامش جاودان پیوست. رفتنش نه پایان حضور، که آغاز دلتنگی‌های بی‌پایان است. برای ما، اعضای چنل پنامبرا و کانون جهان ادبی، این فقدان تنها از دست دادن یک عزیز نیست؛ گویی واژه‌ای ریشه‌دار از متن زندگی جدا شد. یادش چون سطری روشن، در حاشیه‌ی دل‌ها خواهد ماند؛ سطری که هرگز پاک نمی‌شود و رشته ی فلسفه ایی که بدون او بی معناست. روحش در آرامش، نامش در یاد، و مهرش در دل‌ها جاودان. با همدردی صمیمانه و تسلیت از عمق جان.🕊🖤 @penumbrabook

این روزا خیلیامون یه بغض سنگین توی گلومونه. یه خشم، بی‌صدا توی بدنمون فریاد می‌زنه. و انگار بند بندِ وجودمون درد می‌کشه. این واکنش‌ها «ضعف» نیستن. بدن و روان ما دارن به ناعدالتی، فشارِ مداوم، ناامنی و سوگ پاسخ می‌دن. حق دارین اگه تمرکز ندارین. حق دارین اگه ذهنتون خسته‌ست و بدنتون همراهی نمی‌کنه. حق دارین اگه سوگوارین و اشک‌ها بی‌اختیار می‌ریزن. حق دارین اگه خشمگینین. بدونین که این واکنش‌ها «غیرطبیعی» نیستن غیرطبیعی، شرایطیه که توش زندگی می‌کنیم. این زندگیِ سخت، این حجم از فشار و ناامنی، حق هیچ‌کدوممون نبود. اگه این روزها فقط دارین دوام میارین، همین «دوام آوردن» خودش تلاش بزرگی هست 🖤 تک تک شماهایی که اینجاین با هر فکر و باوری برای من محترم و با ارزشید خیلی مراقب خودتون باشید عزیزانم 🥺 @penumbrabook

«مگر وطن، مادر نیست؟ پس چگونه این همه فرزندان خویش را آشیانه‌گم‌کرده رها می‌کند‌؟»

می‌دانم زندگی می‌گذرد، می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود ولی عزیز من، جوانیمان را از که پس بگیریم؟ @baycot ✅

تا حواس همه‌ی شهر به برف بود بیا

گرم کن این بغل سرد زمستانی را ....

و بگو که همین فردا چه به جز غم ما دارد 

مگر حنجره مان تا کی تب و تاب صدا دارد

تو بگو که همین فردا چه به جز غم ما دارد ...

«کاش چون آسمان، چشم‌های بیشتری برای گریه داشتم»

گروس عبدالملکیان