Notre espace

...

فقط ایرانی‌بودن کافی نیست، ایرانی‌بودن مهمه ولی بار بزرگی‌ست بر دوش ما... ما با آنچه می‌سازیم، ایرانی هستیم؛ یعنی زبان، خاطره، فرهنگ، هویت.

بهرام بیضایی (۱۳۱۷-۱۴۰۴)

یک بار دیگه هم لعنت بفرستیم به اونایی که باعث شدن بیضایی توی وطنش نمونه.

همیشه از همین روز می‌ترسیدم. خبر فوت هر هنرمندی می‌اومد می‌گفتم وای یه روزم خبر فوت بیضایی میاد... و شد. اون روزی که تزش می‌ترسیدم شد...

نه! بیضایی نه!!!!

نه. نه.

میرم خونه دیگه از نیمرو آخر شبی خبری نیست. خونه:

نمایش‌نامه‌خوانیِ «نمایش یک رویا» استریندبرگ با بچه‌های مشهد، به میزبانی انیس و علیرضای عزیز❤️ دوهفته پیش این نمایش‌نامه رو تهران با جمع تهران‌مون خوندم. برای بار دوم هم خیلی چسبید. استریندبرگ نابغه‌ست.

«...مهم این‌جاست که اراده به دانستن داشته باشید. اراده به دانستنه مهمه. دانستن پیش میاد اگر چیزی برای دانستن وجود داشته باشه...» (نقل قول از استاد مازیار نیستانی، کلاس نقد در نمایش، پاییز ۱۴۰۴)

شریف...

وقتی از خانواده دور باشی می‌فهمی دلتنگی یعنی چی. بری خرید حتی در حد سوپرمارکت و میوه‌فروشی، می‌بینی چقدر پول درآوردن و خرج کردنش سخته؛ فقط مامان بابات آسونش کرده بودن. وقتی دوبار آشپزی کنی ببینی چقدر ذهنت درگیر میشه، جزییات مهمه، وقتت رو می‌گیره؛ قدر غذاهای مامانت رو می‌دونی و الکی ایراد نمی‌گیری. بعدم وقتی می‌بینیشون و برمیگردی خونه، دقت می‌کنی توی رفتارشون و می‌فهمی چقدر قشنگن اما انقدر جلوی چشمت بودن توجه نکردی. مثلا من الان توی مهمونی که همه حرف می‌زنن فقط حواسم به خنده‌های مامانم و مدل حرف زدنشه. واقعا قشنگه.

هم‌کوپه‌ای‌۱ خطاب به ۲: موخواستوم بُروم کنسرت ادل به همه گفتوم هم هیشکی نیآمد! بی‌ذوقا! هم‌کوپه‌ای۲: به مو موگفتی میآمدوم! قیافه من و کیارش:😨

نورالرضا بهترین قطار رفت‌وآمد بین مشهد و تهرانه.

امروز درس‌مون سرکلاس دانشگاه خاندان چن‌چی بود و رجوع کردم به این متن. درود بر صالح نجفی.

در راستای «هرکاری کردن به جز خوندن برای میان‌ترم» ناهار مرغ ربی درست کردم و الانم دارم برای اولین بار کوکو سیب‌زمینی درست می‌کنم! البته فکر کنم خراب کنم...

دارم هرکاری می‌کنم که برای میان‌ترم اخلاق اسلامی نخونم. مثلا این‌که پوستر آماده کنیم برای برگزاری ترم جدید کلاس تئوری موسیقی و سلفژ کیارش 😃 (به منم دستمزد می‌ده).

جُز آسْتان تواَم در جَهان، پَناهی نیست سَرِ مَرا به‌جُز این دَر، حَوالِه‌گاهی نیست عَدو چو تیغ کِشَد، مَن سِپَر بیندازَم که تیغِ ما، به‌جُز از ناله‌ای و آهی نیست چِرا زِ کویِ خَرابات روی بَرتابَم؟ کز این بِهَم به جَهان، هیچ رَسْم و راهی نیست زَمانِه گَر بِزَنَد آتَشَم به خَرْمَنِ عُمْر بِگو بِسوز که بَر مَن به بَرْگِ کاهی نیست غُلامِ نَرْگِسِ جَمّاشِ آن سَهی سَرْوَم که اَز شَرابِ غُرورش به کَس، نِگاهی نیست مَباش دَر پِیِ آزار و هَرْچِه خواهی کُن که دَر شَریعَتِ ما، غِیْر اَز این، گُناهی نیست عِنان‌کِشیده رُو اِی پادْشاهِ کِشْوَرِ حُسن که نیست بَر سَرِ راهی که دادخواهی نیست! چُنین که از همه‌سو، دامِ راه می‌بینَم بِهْ از حِمایَتِ زُلْفَش، مَرا پَناهی نیست خَزینِهٔ دِلِ «حافظ» به زُلْف و خال مَدِه! که کارهایِ چُنین، حَدِّ هَر سیاهی نیست

دیوان حافظ، غزل شماره ۷۶.