‌ ‌ ‌ ‌dəsoxyn

خاکـستریِ طوفان و فاصله ی یک عمر نیز نمیتواند رخ زیبای تورا از پس چشمانِ من کنار برد تصویر تو در ژرفای مردمک هایم نقش میبندد و دنیا را تو میبینم نامت،سپیدی نوید بخش است روی دیواره های سیاهِ قلبم،و با هر نفسی که میکشم،تمام جانم نامت را حمل میکند.

ســـبزِ آرام اما حیرت زدهٔ چشم‌های خود را بالا گرفت و حالا متوجه فردی آشنا از عطر شکلاتش مقابل در بستهٔ اتاق شدم این یعنی سقوط پروانه‌های وجودِ مرد فرانسوی روی موجی از احساساتی که غرق بوسه با شهوتی از دلتنگی بودن: -بیا اینجا،موسیویِ تو تنها با خیالِ همین عطرت برگشت..

پسرکِ گمشده در قصهٔ پریانِ شکوفه‌هایِ امتداد جاده، اگه روزی بود و منی نبود میان تمام این کاغذها بگرد، توی هر خط یک دوستت دارم به جا گذاشتم.!

میشه برگردی،من میخوام تو یه اغوش گرم بمیرم.

میشه برگردی؛من می‌خوام دستاتو محکم بگیرم.

یه مدل تموم شدنم هست. که بدون خداحافظیه بدون حرفو هشدارو چیزی.. نمیگیفلانی ما رفتیم مراقب خودتو خوبیات باش چون به این نتیجه رسیدی فلانی جان اصلا حواسشون پی تو و دلت و حال و هوات نیست میری و بیصدا همه چیز رو تموم میکنی همین بی صدا تموم شدنه بعدا صداش زیاد میشه فلانی جان میاد و یقتو میگیره متهمت میکنه عصبی میشه و تیکه میندازه اینجا تو لبخند میزنی و میگی فلانی انقد جوش نزن من دیگه اون احمق سابق نیستم.

و برای بار هزارم،انتخاب منطق،سکوته.

من میگیرم غریبه ها تو بغلم وقتی میشه دورتر اون اشنای نزدیک .

به عبارتی.. قلبی که دادمو با صدبرابر ضرر پس میدی،امانتی اسیب دیده برات داستان میشه دارلینگ

من همینطور رهات نمیکنم،اگر بخوام برم دست به دامن کارما نمیشم. من از خودم خاطره و دردی برات به جا میزارم،که تا ابد دنبالت بیاد.من خودم کارمای روحت میشم و عوض تمام زحماتی که کشیدم رو از گوشت و تنت درمیارم،هیچوقت،فکر نکن رها کردن قلب من به همین اسونی هاست!

قسم میخورم دیگه هرگز،گول اشک ها و ابراز ناراحتی کسی رو نخورم وقتی احساساتشونو جدی میگیری،احساساتت رو شوخی میبینن.

هربار همین جمله ذهنمو سوراخ میکنه «دیدی چقدر ساده ای؟!دیدی ذاتت چقدر هنوز دست نخورده‌ست؟!دیدی نمیتونی ضربه نخوری؟!دیدی دروغ نگفتی؟!دیدی همه چیز فرق داشت؟!دیدی؟دیدی؟دیدی؟»