並行死

بعد اعتراضم میکنی که ما چرا ازش استفاده میکنیم.

خودم از خودم گیف سم پخش میکنم.

اون اعتماد به نفس ۱۲ سالگیم که عکس بدون فیلتر و ارایش که سوراخ دماغم کل عکس بودو برمیداشتم استاتوس میکردم و جالبه همه هم اینطوری بودن که وای چقدر قشنگه.

بعد تازه برداشتم اون عکسارم چاپ کردم باهاشون ژورنال درست کردم.

عکسایی که از تولد ۱۲ سالگیم با ایزوکو و ادسا و نرجس دارم اگه پخش بشن رسما ابروی من با خاک کوچه یکسان میشه. این حد از اسکول بودن غیرقابل باوره چقدرم زشت بودم.

یعنی میشه من و تو یه روزی همو پیدا کنیم؟

قلبم تیر میکشه.

Have a dream of me.

میرم پینترست فقط حسودی میکنم بر میگردم.

چرا این ویدیو انقدر گوگولیه؟

فقط چون قشنگ بود.

یکم چرت و پرت میزارم بعد میرم بخوابم*

تامبویه لفت داد. فک کنم گفتم بروکن لاو ناامید شد رفت. بای بای

هیچ وقت اون روز فاکی رو که تو مدرسه قبلی زدم زیر گریه فراموش نمیکنم.

آخ که چقدر پارسال این موقع همه چیز عجیب بود. اون زمانی که از کوچکتریم چیزو کوه میساختم. اون زمانی ما از روح هم هیچ خبری نداشتیم‌. اون زمانی که مثل احمق ها از سر احساس گناه لال شدم و فقط گریه کردم. اون زمانی که به بی رحم ترین شکل ممکن غمگین و گم شدم. اون زمانی که به زور میخاستم خودم رو بین ادما جا کنم ولی من تنها کسی بودم که جایی براش نبود. به همه ادمای اون موقع که بودن و دیگه نیستن. فاک یو. شما من رو نابود کردید. اما من الان موفق شدم. انتقام. شیرینه. حتی اگه به دیگران اسیب نزنه.

اه نمیخام دوباره اینجارو نثل پارسال تبدیل به بروکن لاو کنم.

بزارید بگم‌ اگه قراره دوباره بنویسم لطفا سوال هایی از این دست که منظورت کیه برا فلانیه و اینارو بپرسید جواب نمیدم. اینا نوشته های من و برگرفته از احساساتمن اگرم خطای به کسی باشن نیاز نمیبینم به ۲۰۰ نفر بگم:)

تو همونی که بهم اسیب میزنی اما خودتم ارومم میکنی غمامو کمرنگ میکنی و اشکامو پاک میکنی تو همون دردی که میخام بکشم همونی دردی که میدونم اگه تحملش کنم اخرش به ارامشی میرسم که هیشکی و هیچی بهم نمیده تو همون اشکی که تهش تبدیل میشه به لبخند همون لبخند پر از غم که زیبام میکنه تو هم دردی هم ارامش هم غمی هم لبخند هم عذابی هم خوشحالی تو همون چیز عجیب قشنگی که بعد از چیزای بد حسش میکنم. تو همونی که تو تاریکی باهام حرف میزنی و همونی که بعد از ترک تاریکی منتظری تا بغلم کنی.