Inner voice

خیلی ناراحت می‌شم وقتی آدما یه کاری می‌کنن که دیگه دلم باهاشون صاف نمی‌شه.

یهو دیدین باهاشون استوری گذاشتم نوشتم اصالت🌱😂😂😂

نمی‌دونم چه فعل و انفعالاتی در من رُخ داد که یهو انقدر از آهنگای مازندرانی خوشم اومد

از ذوقِ بیدار شدن با این هوا الان قلبم می‌گیره

111

گاهی فکر می‌کنم اگه می‌شد لحظه‌ها رو برای همیشه نگه داشت، دیگه اونقدر دوست‌داشتنی نبودن. عکسای قدیمی، بوی بارون، برگ درختا تو پاییز، صدای خنده‌ای که دیگه نمی‌شنویش، دستی که یه روزی رهاش کردی، گربه‌ای که یه بار توی خیابون دیدیش، چیزی که روی برف نوشتی، درختی که توی یه شهر دور بغلش کردی، هیچکدوم برای موندن نیومده بودن. و شاید به همین دلیل، هنوزم با گذشت زمان، با همه‌ی وجود یادشون می‌افتیم. زیبایی همیشه بخاطر «موندن»ش نیست؛ بعضی وقتا تو همون رفتنیه که آروم و بی‌صدا، چیزی رو برای همیشه توی دلت می‌ذاره. شایدم دوست داشتن چیزاییه که می‌دونی روزی از دست می‌رن، ولی بازم دوستشون داری. چون بعضی چیزا قرار نیست همیشگی باشن. فقط قراره برای همیشه، با ما بمونن. مثل اون جمله که میگه: اگه این لحظه‌ای که الان توش هستیم فوق‌العاده نیست، پس چی فوق‌العاده‌ست؟

انقدرررر خوشم میاد از این بچه کوچولو های خوش‌ رو و مهربون، مثلا امروز یه پسر کوچولو خیلی رندوم با لبخند بهم خیره شده بود اینجوری بودم که بیا ماچت کنم مامان جووون🥹🥹

دقیقا رو اون نقطه از بزرگسالی وایسادم که هیچ وقت نمی‌خواستمش. همه چیز منطقی، به دور از احساس، پُر از مسئولیت و مراعات.

بعضی وقتا میگم کاش یه سری آدما رو از همون دور می‌شناختم، از نزدیک واقعا نا امید کننده‌ن.

loves💗