دور.

-واسه ما رهایی مرگه، تا رها بشیم میمیریم.

و اما درود به خستگی‌هایی که نمیزارن به چیزی جز خواب فکر کنی.

و حالا که کلمات در او ته نشین شده بودند، او دیگر نمی‌دانست چگونه از سنگینی‌های قبلش کم کند.

اینکه آدم‌های مورد علاقه‌‌ام، خودشون از چشمم میندازن،غمگینم میکنه.

اندوه مرا نقاشی کن.

و او ادامه‌ی ماه بود-🌙

-شده‌ام کلمات بهم ریخته‌ای، که حتی کسی جای درست آنها را نمیداند.

دلش می‌خواست همه‌چیز را پاک فراموش کند ، فراموش کند و بعد بیدار شود و همه‌چیز را یکسره از نو شروع کند..

داستایفسکی_

تو منو داری، حتی بعد از خاموش شدن آخرین ستاره.

حذف کردن بعضی از آدما از زندگیم به این معنی نیست که ازشون متنفرم؛ به این معنیه که من به خودم احترام میزارم.

-یه شعر میشم که بشی حفظ، تمام سطر به سطرم رو!

-تا بتونم میگم از ما تا بتونم میگم از غم تا بتونم مینویسم‌.‌🪁

-کمه، نورِ آسمون من!

همیشه دور ماندم و تماشا کردم؛ همیشه فرصت می‌دادم به چیزهایی که دوستشان داشتم. و همیشه بدون استثنا، منظره نا‌امید کننده بود.

Fazel