အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

"ဟေ့ ဘယ်သူလဲ ...လာပြီ ခဏစောင့် ...ခြံတံခါးနားသိပ်မကပ်နဲ့ ...ခွေးတွေ လှမ်းဆွဲနေမယ် " သလင်းဖြူစိတ်မရှည်နိုင်စွာ ခြံတံခါးမှ သော့ခလောက်ကြီးကို သံတိုင်နှင့် ရိုက်ခတ်ပြီးခေါ်လိုက်သောအခါ ခြံအနောက်ဘက်ဆီမှ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်လာပြီး မာန်ဖီထိုးဟောင်လိုက်သော ခွေးများကြောင့် အထိတ်တလန့်နှင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ရက်လဲကျသွားရလေသည်။ထိုအခါမှပင် ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ခြံတံခါးနားသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ "ဟေ့ ..မင်းဘယ်သူလဲ ...ဖြူလေးဆိုတာလား " "ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ ... ဟုတ်ပါတယ်ရှင် ..ဦးလေးကြီးရဲ့ ခွေးတွေကို အရင် ထိန်းပါအုံး " သလင်းဖြူ တုန်တုန်ယင်ယင်ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် လှမ်း၍ပြောလိုက်မိသည်။ "ဦးသောင်း ဘာလဲဗျ... ဘယ်သူလဲ " သလင်းဖြူ မေးနေစဉ်မှာပင် တိုက်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ဝရံတာဆီမှ လှမ်း၍မေးလိုက်သောအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ " ဆရာကြီးတို့ရဲ့ တူမပါ ... ရထားနောက်ကျလို့ အခုမှ ရောက်လာတာပါ " "ဟေ ... ဟုတ်လား ...အိမ်ထဲကို ခေါ်ခဲ့ဟေ့ " ~~~~ "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ တူမကြီးရယ် ...လာမယ်ဆိုလဲ ... ဖုန်း သေချာဆက်မှပေါ့ကွယ် ... တော်သေးတာပေါ့ အိမ်ကို ချောချောမောမော ရောက်လာလို့ " သလင်းဖြူ တိုက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်သောဘကြီးမြင့်အေးက စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပြောလေသည်။ "မင်းနှယ် ပေါ့တိပေါ့ဆ လုပ်ပုံကတော့... မအေနဲ့တစ်ထေရာတည်းပါပဲလားကွယ် " တတိယမြောက် ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေး၏ စကားသံဖြစ်ပါလေသည်။အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကြီးတော်ကြီး ဒေါ်ကြည်အေးကမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ ဝင်၍ မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်လျက် အကြည့်စူးစူးများနှင့် ကြည့်နေသည်ကို သလင်းဖြူ သတိထားလိုက်မိလေသည်။ကြီးတော်ကြီး၏ အကြည့်များကြောင့် သလင်းဖြူ ဆတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားမိပြီးလျှင် ကိုယ်လေးကိုကျုံ့လိုက်မိလေသည်။အမေ၏ညီကိုမောင်နှမများထဲတွင် ကြီးကြီးကြည်အေးကို သလင်းဖြူ အကြောက် ဆုံးဖြစ်ပါလေသည်။ကြီးကြီးကြည်အေးသည် သလင်းဖြူ ကြုံဖူးသလောက် စကားနည်းသည်။မိန်းမတန်မဲ့ ယောကျာ်းရင့်မာများနှင့် ရင်ပေါင်တန်း၍ အလုပ်လုပ်နိုင်သူဖြစ်သည် ။ ဘကြီးမြင့်အေးမှာမူ ရိုးရိုးအေးအေးပုံစံသာဖြစ်လေသည်။ကြီးကြီးခင်အေးမှာ သလင်းဖြူ သိသလောက် ဟိုစပ်စပ် သည်စပ်စပ်နှင့် ပါတတ်ပြီး အပြောအဆိုကြမ်းသူ တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ကြီးကြီးခင်အေးပြီးလျှင် သလင်းဖြူ၏ မိခင်ဖြစ်လေသည်။ပြီးလျှင် ဦးကြီးထွန်းအေးဖြစ်သည် ။ဦးကြီးထွန်းအေးသည်လည်း ယမန်နှစ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ကြားသိရလေသည်။ဦးကြီးထွန်းအေးမှာ ရွာတွင်လည်း မနေဘဲ ရှမ်းပြည်ဘက်တွင် နေသောကြောင့် ဦးကြီးထွန်းအေးအကြောင်းကို သလင်းဖြူ သိပ်မသိပါ။ ဦးကြီးပြီးလျှင် ဒေါ်လေး ရင်အေး ဖြစ်သည်။ဒေါ်လေး ရင်အေးပြီးလျှင် သလင်းဖြူတို့ရှိရာ ရန်ကုန်သို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသော ဦးလေးအငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဦးရန်နောင်ထွေး ဖြစ်သည်။အမေတို့ မောင်နှမခုနှစ်ယောက်တွင် အမေနှင့် ဦးကြီးထွန်းအေးသာ အဝေးတွင် နေထိုင်ကြပြီး ကျန်သောမောင်နှမငါးယောက်မှာ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင်ပင် အတူတကွနေထိုင်ကြလေသည်။အမေတို့ မောင်နှမများသည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အသက် နှစ်နှစ်စီသာ ကွာကြပြီး ယခုလက်ရှိ ကြီးကြီးကြည်အေးမှာ အသက်ငါးဆယ့် ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီးလျှင် ဦးလေးအငယ်ဆုံးမှာ လေးဆယ့် လေးနှစ်ခန့်ရှိလေသည်။သက်တမ်းအရဆိုရလျှင် မူ သူတို့၏ အသက်များမှာ သိပ်ပြီး မကြီးကြသေးသူများဟုဆို၍ရပေသည်။ သို့သော်လည်း သလင်းဖြူ၏ မိခင်နှင့် ဦးလေးထွန်းအေးမှာမူ အသက်ငါးဆယ် မပြည့်မီမှာပင် လူ့လောကကြီးကို စွန့်ခွါသွားကြရလေသည်။သူတို့ မောင်နှမများတွင် ကြီးကြီးကြည်အေး၊ဒေါ်လေးရင်အေးနှင့် ဦးငယ်တို့မှာ အိမ်ထောင်မကျသေးသော လူပျိုကြီး ၊ အပျိုကြီးများဖြစ်ကြလေသည်။ " ဒါနဲ့ ညည်းဖအေက မယားသစ် ရနေပြီဆို တော့ သမီးတစ်ယောက်ကိုတောင်တာဝန်မယူနိုင်တော့ဘူးပေါ့လေ... သေသွားတဲ့ မိန်းမရဲ့ အုတ်ဂူတောင်ခြောက်အောင် မစောင့်နိုင်တဲ့ လူမျိုး...ပေါ့သေးသေးတော့ မဟုတ်ဘူး " " ဟာ ....ခင်အေးရယ် ကလေးရှေ့မှာ.... နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ ... သူလဲ အရွယ်ရှိသေးတာပဲဟာ ...." ဦးမြင့်အေးသည် သလင်းဖြူကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေးကို ဟန့်လိုက်လေသည်။ " ဟို .... ဟို ...ဦးငယ်နဲ့ ဒေါ်လေးရောဟင် " သလင်းဖြူမှာ ကြီးတော်ဖြစ်သူဒေါ်ခင်အေး၏ စကားစပြတ်သွားစေရန် အဒေါ်နှင့် ဦးလေးအကြောင်းကို မေးလိုက်သောအခါ သုံးယောက်သားမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးလျှင် " သူတို့ မရှိကြဘူး ...ခရီးသွားနေကြတယ် ...ကဲ ...ကဲ ... မိုးလဲချုပ်နေပြီ .. ရေမိုးချိုးပြီး ထမင်းစားဖို့ပြင်တော့ ... ဒေါ်သုန်ရေ သူ့အတွက် အခန်းအရင်လိုက်ပြလိုက်အုံး " ဒေါ်ကြည်အေး၏ လေးနက်သော စကားသံ ထွက်လာသောကြောင့် သလင်းဖြူမှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ဒေါ်သုန် ၏နောက်မှလိုက်ပါခဲ့ရလေသည်။ ~~~~ ~~ "မောင်လုံး ကလေးမလေးရဲ့အိတ်ကို သယ်ခဲ့ပေးလိုက် "

သလင်းဖြူက ကုက္ကိုစုကွင်း နာမည်ကိုကြားသည်နှင့် အထိတ်တလန့်နှင့် ငြင်းဆန်လိုက်မိလေသည်။ကုက္ကိုစုကွင်းဆိုသည်မှာ စာသင်ကျောင်း၏ အနောက်ဘက်နှင့် ရွာဘုရားကုန်းနားတွင်ရှိသော ကုက္ကိုပင်များ အများအပြား ပေါက်ရောက်နေသော နေရာကိုခေါ်ခြင်းဖြစ်လေသည် ။အနီးအနားတွင် ကန်မောင်နှမဟုခေါ်သော ရေကန်ကြီးနှစ်ကန်လည်းရှိသည်။ပြီးလျှင် သစ်ပင်ဝါးပင်ကြီးများ ထူထပ်စွာပေါက်ရောက်နေသော တောအုပ်လေးတစ်ခုလည်းရှိသည်။ သလင်းဖြူတို့ ငယ်စဉ်က ဆိုလျှင် ထိုတောအုပ်မှာ သရဲ အလွန်ခြောက်သော နေရာဖြစ်သည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ဥစ္စာစောင့်များလဲရှိလေသည်။သလင်းဖြူကတော့ ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူး မကြုံဖူးသဖြင့် ဥစ္စာစောင့်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မည်ပုံရှိသည်မှန်းမသိသော်လည်း အချို့မှာ မြင်ဖူးကြသဖြင့် ချောမောလှပသည်ဟုလည်း ပြောကြသလို ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟုလည်း ပြောကြလေသည်။ ထိုအချို့ထဲတွင် စိုင်းလွှမ်းလည်းပါဝင်ပေသည်။စိုင်းလွှမ်းသည် ဆော့နေရင်းဖြစ်စေ ၊ ကျောင်းအိမ်သာသွားရင်းဖြစ်စေ ထိုတောအုပ် အစပ်သို့ မကြာခဏရောက်ရှိသွားတတ်လေသည်။ သူ့အပြောမှာမူ ထိုတောအုပ်ထဲမှနေ၍ သူ့အမေက လှမ်းခေါ်နေသောကြောင့်ဟုပြောတတ်လေသည်။ အမှန်တကယ်မူ စိုင်းလွှမ်း၏ မိခင်သည် စိုင်းလွှမ်း ပထမတန်း တက်နေသောနှစ်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။ထိုသေဆုံးပြီးသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်သည်ဟုဆိုကာ စိုင်းလွှမ်းသည် ထိုတောအုပ် ထဲသို့ မကြာခဏဆိုသလိုသွားတတ်လေသည်။သလင်းဖြူသည် ရွာမှာနေခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို အကုန်မမှတ်မိတော့သော်လည်း ကုက္ကိုစု ကွင်း အနောက်ဘက်ရှိ ထိုတောအုပ်နှင့် စိုင်းလွှမ်းကိုမူ အမှတ်တရရှိလှပါလေသည်။ " အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး ဖြူလေးရာ ...ဘုရားကုန်းဒီဘက်မှာလဲ ...စျေးဆိုင်တွေရှိနေပါပြီ ...တောအုပ်ထဲက အပင်တော်တော်များများကိုလဲ ရှင်းပစ်လိုက်လို့ ကြောက်စရာမကောင်းတော့ပါဘူး ...ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ဖုန်းပျက်သွားလို့ အသစ် မဝယ်နိုင်သေးလို့ပါ " စိုင်းလွှမ်း၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိလေသည်။အမှန်အားဖြင့် စိုင်းလွှမ်းသည် ဤမျှလောက် ဘ၀ဆင်းရဲနုံချာသူမဟုတ်ပါချေ။သူ၏ ဖခင်နှင့် မိထွေးကြောင့်သာလျှင် သူ့ဘဝ ဤသို့ဒုက္ခများနေရခြင်းဖြစ်မည်ထင်ပါလေသည်။ "ကဲ ရောက်ပြီ ဖြူလေး...နင်တို့နေခဲ့တဲ့ ခြံကို မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား ...ဟိုရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ တိုက်ကြီးပဲ ...ငါမလိုက်တော့ဘူး ...နင့်ကို မေးရင် ဆိုင်ကယ်ငှားစီးလာတာလို့ ပြောလိုက်နော် ..." အရှိန်ခပ်မှန်မှန်နှင့် မောင်းနေသော ဆိုင်ကယ်လေးသည် ရွာထိပ်မှောင်ရိပ်ကျသော နေရာတွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီးလျှင် စိုင်းလွှမ်းသည် သလင်းဖြူကို လှည့်၍ မကြည့်ဘဲ ပြောလေသည်။ "အေးပါဟာ ...နင်မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရတော့ ....နေ့ဘက်တွေ့ရင် မှတ်မိပါ့မလားတောင် မသိဘူး " သလင်းဖြူက ယခုချိန်အထိ သေချာမမြင်ရသေးသော စိုင်းလွှမ်းကို ပြောလိုက်လေသည်။ "နင် မမှတ်မိလဲ ငါမှတ်မိတာမို့ ငါကခေါ်လိုက်မှာပေါ့ဟာ ..ကဲ ..ငါသွားတော့မယ်နော် ...ငါ မှာတာလဲ မမေ့နဲ့အုံး " "အင်းပါ ... စိတ်ချပါ ..နောက်နေ့ နင့်ကို လာတွေ့မယ်နော် သလင်းဖြူသည် မောင်းထွက်သွားသော ဆိုင်ကယ်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွာလမ်းမကြီးအတိုင်း တည့်တည့်ဝင်ခဲ့လေသည်။ည ခုနှစ်နာရီကျော် ရှစ်နာရီခန့်ပင် ရှိသေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ရွာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသူကင်းရှင်းလျက် ရှိလေသည်။သလင်းဖြူ ရောက်နေသော ရွာလမ်းသည် ရွာထိပ်ဖြစ်သလို ရွာ၏ အစွန်အဖျား အစဖြစ်၍ လူသူကင်းရှင်းနေခြင်းလဲဖြစ်မည် ထင်ပါလေသည်။ရွာလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းမီးများ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရအုံးမည်ဖြစ်ပေသည်။ခရွာလမ်းမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူတစ်ရပ်နီးပါးမြင်သော ဝါးကပ်များ ၊ ဆူးရိုးသစ်ကိုင်းများဖြင့် ကာရံထားကြသော ခြံကျယ်ကြီးများလည်းရှိကြလေသည် ။ ထိုခြံကျယ်ကြီးများထဲရှိ အိမ်ဂေဟာများထဲမှ ဗီဒီယိုဇာတ်ကားသံများနှင့် ဆူသံပူသံများကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက်ကြားရလေသည်။ သလင်းဖြူသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကိုဆွဲလျက် မြင်နေရသော တိုက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။မြင်၍သာမြင်နေရသော်လည်း ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံကျယ်ကြီးများကြောင့် ထိုတိုက်အိမ်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရန်မှာ ဝေးကွာလွန်းလှပေသည်။ ~~~~~~~ "ကြီးကြီးရေ ..ဘဘ ..... ဒေါ်လေး.....ဦးငယ် " ရှိသမျှ ဆွေမျိုးစုံအောင် ခေါ်နေသော်လည်း တိုက်ထဲမှ ကြားဟန်မတူသောကြောင့် သလင်းဖြူစိတ်ဓါတ်ကျလာမိလေသည်။တိုက်ကြီးသည် လမ်းမ နှင့် ဝေးကွာလွန်းမျှမကဘဲ မြို့ကြီးပြကြီးထက်ပင် သာလွန်စွာ လူတစ်ရပ်ကျော်မြင့်သော အုတ်တံတိုင်းကြီးများ၊သံတံခါးများနှင့် ခိုင်ခန့် စွာတည်ဆောက်ထားသော ခြံစည်းရိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး ခြံတခါးဝတွင် သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထိုင်ချလိုက်မိလေသည်။ခြံကြီးနှင့် တိုက်ကြီးသည် ဟိုယခင် သလင်းဖြူတို့ နေစဉ်တုန်းကနှင့် ကွာခြားလွန်းလှစွာ ခမ်းနားထည်ဝါလှလေသည်။ ခြံကြီးသည် ရွာစွန်တွင် တသီးတသန့် တည်ရှိနေသောကြောင့် လူနေအိမ်များနှင့် အလှမ်းဝေးလှဖြင့် အနီးအပါးတွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိလေသည်။ "ဂျုန်း ... ဂျုန်း...ဂျုန်း " " ဦးငယ်ရေ...ဦးငယ် " " ဝုတ် ...ဝုတ် ... ဝုတ် " "ဝုတ် ...ဝုတ် ... ဝုတ် " "အမယ်လေး "

ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၂) ***** "ဘုတ် " မည်းမည်း သဏ္ဍာန်ကို ကြည့်၍ သလင်းဖြူ နှုတ်မှ အမှတ်တမဲ့ လွှတ်ခနဲ အော်မိရုံမျှမကဘဲ လက်ထဲမှ ခရီးဆောင် အိတ်ကြီးပါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျ၍သွားလေသည်။သေချာသည်မှာ ခပ်စောစောကထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ သလင်းဖြူ မတွေ့ခဲ့သည်မှာ သေချာလှပါလေသည်။ " ဖြူလေး ... နင် ဖြူလေးမဟုတ်လား " သလင်းဖြူ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် မည်းမည်း သဏ္ဍာန်ဆီမှ သလင်းဖြူ၏ နာမည်ကိုခေါ်လိုက်သံကြားရသောကြောင့် ကြောက်လန့်နေသည့်ကြားမှ သလင်းဖြူ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမိပြီး မရဲတရဲနှင့် လှမ်းမေးလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ ....ကျွန်မကို သိတာလား.. ဘယ် ... ဘယ်သူလဲဟင် " "ငါပါ ...နင့်သူငယ်ချင်း စိုင်းလွှမ်းလေ မှတ်မိလား " "ဟယ် ...စိုင်းလွှမ်းဟုတ်လား ...မှတ်မိတာပေါ့ ...ငါတို့ ငယ်သူချင်းတွေပဲဟာ " စိုင်းလွှမ်း ဆိုသော နာမည်ကို ကြားရသောအခါ သလင်းဖြူချက်ချင်းပင်မှတ်မိလိုက်ပါလေသည်။တစ်ရွာလုံးမှ မည်သူကိုမျှမမှတ်မိချင်နေမည် ။စိုင်းလွှမ်းကိုတော့မူ မှတ်မှတ်ရရရှိပါလေသည်။ထိုသို့ မှတ်မှတ်ရရ ရှိနေခြင်းမှာ သလင်းဖြူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ရွာလုံးပင်ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်ပါလေသည်။ဤသို့ ဖြစ်ရလောက်အောင်လည်း စိုင်းလွှမ်း၏ ဘ၀မှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်ဖြစ်နေသလို သနားစဖွယ်လည်း ကောင်းလှပါလေသည်။ "နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ ....ငါ့ကို လာကြိုတလား စိုင်းလွှမ်း " မတွေ့ဆုံကြသည်မှာ ကြာနေပြီဖြစ်သောလည်း ငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်းများဖြစ်သောကြောင့် သလင်းဖြူ မျှော်လင့်တကြီးနှင့် မေးလိုက်မိသည်။ "အင်း ဟုတ်တယ်.... ဒီရက်ပိုင်း နင်လာမယ်သတင်းကြားလို့လေ ..ရက်အတိအကျလဲ မသိတော့...မတော် ရထားနောက်ကျပြီး မိုးချုပ်မှ ရောက်လာမှာစိုးလို့ ညနေတိုင်း လာစောင့်နေတာ သုံးလေးရက်ရှိပေါ့ဟ " စိုင်းလွှမ်း၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူမှာ အံ့သြစွာ ဝမ်းသာစွာ မေးလိုက်မိလေသည်။ "ဟုတ်လား ... ရောက်ကတည်းက ရွာလမ်းကို ကြည့်နေတာ နင့်ကို မမြင်ပါဘူးဟယ် " "ဟို ..အဲ ... အဲ့ဒါက ... ဟိုလေဟာ ...ကိစ္စရှိလို့ ဟိုသစ်ပင်နောက်မှာ ရောက်နေတာဟ " စိုင်းလွှမ်း၏ ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြောသံကြောင့် သလင်းဖြူ သဘောပေါက်မိသွားပြီး ဘာမှ ဆက်မမေးဘဲနေလိုက်သည်။ "ကဲပါ ...သွားကြစို့ ... တော်ကြာ မှောင်လာတော့မယ် ... ရွာလမ်းတွေက မီးလုံးတွေပဲ ရှိတာ မီးထွန်းကြတာမဟုတ်ဘူး " စိုင်းလွှမ်းက ပြောလိုက်ရင်း သစ်ပင်ဘေးတွင် ရပ်ထားသော သူ၏ ဆိုင်ကယ်လေးကို ထုတ်လာလေသည်။ "အမယ် ရွာမှာ မီးတွေ ရနေပြီပေါ့လေ ဟုတ်လား " "အင်း ဟုတ်တယ် ... ဒီနားက ရွာတွေ အကုန် မီးရနေပြီလေ ...ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ရွာတွေက ရွာအတွင်းဘက်မှာပဲ စည်ပြီး တခြားရွာကို သွားတဲ့လမ်းတွေက ရွာပြင်မှာပဲ ရှိတာမို့ လမ်းမကြီးတွေမှာတော့ လူပြတ်ပြီး မှောင်တယ်လေ ... ပေး ... ပေး နင့်အထုတ်တွေ " စိုင်းလွှမ်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သလင်းဖြူ၏ လက်ထဲမှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ သလင်းဖြူမှာ ယခုအချိန်ထိ သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရသေးသော သူငယ်ချင်းစိုင်းလွှမ်း၏မျက်နှာကို အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ သေချာလိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မှတ်မှတ်ရရ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ခန့်က နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ရသောကြောင့် မျက်နှာသွင်ပြင်ပုံစံအနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲနေမည် ထင်ပါလေသည်။အရပ်အမောင်းကဖြင့် ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့် သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်းရှိဟန်မတူပါလေ။ ~~~~~ "ဒါနဲ့ ဖြူလေး ..ရွာရောက်ရင်... နင့်ကို ငါ လာကြိုတဲ့ အကြောင်းကို မပြောနဲ့နော် " "ဟင် ...ဘာလို့လဲ " ဆိုင်ကယ်မှာ အရှိန်မပြင်းဘဲ ခပ်မှန်မှန်သာ မောင်းနေခြင်းကြောင့် စိုင်းလွှမ်း၏ စကားသံကို သလင်းဖြူ သေချာစွာကြားလိုက်ရပြီးလျှင် ပြန်၍ မေးလိုက်မိလေသည်။ "ငါ အိမ်ကနေဆင်းလာတာကြာပြီဟ ... နင်လဲ ငါ့မိထွေးနဲ့ ငါ့အဖေအကြောင်းကို မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား ... ငါဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ မိုးနှဲရွာက ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးဟ ....တော်ကြာ အဖေလိုက်လာမှာစိုးလို့ ...အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့အကြောင်းကို ရွာမှာလုံးဝမပြောနဲ့နော်... ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ မမေးနဲ့ ... " ဖိုးသက်ပြင်း၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရပြီးလျှင် "အေး ..အေးပါဟာ ... ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ ပြောလဲ မင်ပြောဘူး ..မေးလဲ မမေးဘူး ဟုတ်ပြီး လား ... ဒါနဲ့ နင့်ကို တွေ့ချင်ရင် ဘယ်ကို လာရမှာလဲ " သလင်းဖြူ၏ အမေးကြောင့် စိုင်းလွှမ်းသည် သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်ပြီးနောက် " နင် ..ငါ့ကို တွေ့ချင်ရင် ငါတို့ငယ်ငယ်က ဆော့နေကျ ...ဘုရားကုန်းဘေးက ကုက္ကိုစုကွင်းကို လာခဲ့...တကယ်လို့ ငါ့ကို မတွေ့ရင်လဲ စာရေးပြီး အကြီးဆုံး သစ်ပင်ရဲ့ မြစ်ဆုံဘေးက သဲထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့လေ " " ဟာ ...အဲ့ဒီနေရာကို မလာရဲပါဘူးဟာ ...သရဲခြောက်ကခြောက်နဲ့ ..မေ့နေတာ နင့်ဖုန်းနံပတ်ပေးထားလေဟာ ငါဖုန်းဆက်မှာပေါ့ "

သစ်ပင်ကြီးများ ရှိနေသောကြောင့် သာ၍ပင် မှောင်နေလေသည်။သလင်းဖြူသည် အမှောင်ရိပ်လွှမ်းနေပြီဖြစ်သော လမ်းလေးကို ကြည့်လိုက် ၊ လူသူကင်းနေသော ဇရပ်များကိုကြည့်လိုလ်နှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သောစိတ်များ ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ခရီးဆောင် အိတ်ကို လက်နှင့် ခပ်မြန်မြန်ကောက်ယူဆွဲလိုက်ပြီးလျှင် ဇရပ်ဘေးမှ ဖြတ်၍ ရွာလမ်းအတိုင်းဝင်ရန်ပြင်လိုက်သောအခါ "ဂျွတ် " "အမယ်လေး " သစ်ကိုင်းခြောက်ကို နင်းချေလိုက်သံနှင့် အတူ ဇရပ်ဘေး သစ်ပင်ကြီးနားတွင် မြင်လိုက်ရသော မည်းမည်း သဏ္ဍာန်ကြောင့် သလင်းဖြူ ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်မိလေသည်။ ==================== အပိုင်း ( ၂ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ 4.4.2022 (တနင်္လာနေ့ ) " အဝါရောင် ရဲတိုက် " အခန်းဆက် ဝတ္ထု အစမှအဆုံး အတွက် 1000 Ks Wave /kpay နဲ့ ပေးပြီး ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ် ပေးဖို့အတွက် အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိရင်လဲ မပေးဘဲနဲ့ မည်သူမဆို ဖတ်ရှု/မျှဝေလို့ရပါတယ် အခုလိုရှားပါးနေချိန်မှာ ငွေကောက်ခံရတဲ့အတွက် အားလုံးကိုတောင်းပန်ပါတယ် Wave | Kpay ph 09773745413 Lai Lai win ၀တ္ထုအတွက် ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်များကို လက်ခံပါတယ် ကျွန်တော်ရဲ့ မျက်လုံးရောဂါကြောင့် မန့်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို မပြန်နိုင်ပေမဲ့ မန့်တွေက စာဆက်ရေးဖို့အတွက် အားဆေးဖြစ်စေတာမို့ မန့်တွေကို တစ်ခုမကျန် ဖတ်ပါတယ်ရှင် 🙏🙏🙏 ရေးသမျှကို ဖတ်ရှုအားပေးကြသူများကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်🙏🙏🙏

"အဘ ... မိုးနှဲရွာကို သွားချင်လို့ ဘယ်က ကားစီးရမလဲ " သလင်းဖြူ၏အမေးကို အဘိုးကြီးက မျက်လုံးအပြူးသားနှင့်ကြောင်ကြည့် နေပြီး အတန်ကြာသောအခါမှ "ဪ ... တူမကြီးက ဒီဘက် မရောက်ဖြစ်တာကြာပြီထင်တယ် ... ခေတ်တွေတိုးတက်လာတော့ ရွာဘက်တွေကို သွားတဲ့ သုံးဘီးကားတွေ မရှိတော့ဘူးကွဲ့ ..အိမ်တိုင်းဆိုင်ကယ်ကိုယ်စီ ...ကားကိုယ်စီနဲ့ ပဲသွားကြတာလေကွယ် ...တူမကြီးက အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လာကြိမခိုင်းထားဘူးလားကွဲ့ ...." အဘိုးကြီး၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ ထိုင်ငိုချင်စိတ်ပင်ပေါက်သွားမိလေသည်။ " ဒုက္ခပါပဲ အဘရယ် ... သမီးက လာမယ့်ရက်ကို စောထွက်လာမိတာ ...ပြီးတော့ ဖုန်းတော့ဆက်လိုက်ပေမဲ့ သေချာမပြောလိုက်မိတော့ ဘယ်သူမှ လာမကြိုကြဘူးဖြစ်နေတယ် ... အရေးထဲ ရထားက အချိန်ပိုကြာသွားတော့ ဖုန်းကလဲ အားမရှိတော့ဘူး ..ဖုန်းနံပတ်တွေလဲ တစ်လုံးမှကို မမှတ်မိတာခက်တယ် " " အေးကွယ် အဲ့ဒါမှ ဒုက္ခ ... ဒီနေ့မှ စာပို့ရထားလဲ အချိန်နောက်ကျလိုက်တာ ...မကြာခင် နေစွယ်တောင်ကျိုးတော့မှာပဲ ...ကဲ ဒီလိုလုပ် အဘအသိ ကလေးတစ်ယောက်ကိုလိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ် ...သူ့ကို ဆီဖိုးလေးဘာလေး ပေးလိုက်ပေါ့...ဟုတ်ပြီလား ... ဒီမှာခလာစောင့်နေ " အဘိုးကြီးသည် သလင်းဖြူကိုပြောပြီးနောက် ကားလမ်းမကြီးဘေးမှ ရွာလမ်းလေးဆီသို့ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။ အဘိုးကြီး ခေါ်လာသော ဆိုင်ကယ်သမားကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး သလင်းဖြူ စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ဆိုင်ကယ်သမားသည် ဆယ့်ခွန် ဆယ့်ရှစ်အရွယ်ခပ်ပိန်ပိန်ကောင်လေး ဖြစ်နေသောကြောင့် သလင်းဖြူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသောစိတ်များ အနည်းငယ်ပြေလျှော့သွားရလေသည်။ ~~~~~----- ပန်းဆီရောင်နှင့်လိမ္မော်ရောင်များ ရောယှက်လျက် ပန်းချီကားတစ်ချပ်သဖွယ်လှပလွန်းနေသော နေလုံးကြီးကိုဘေးတိုက်ထား၍ သလင်းဖြူစီးလာသော ဆိုင်ကယ်လေးမှာ တရိပ်ရိပ်ပြေးနေလေသည်။ ဆိုင်ကယ်၏အရှိန်ဖြင့် တဟူးဟူးတိုက်ခတ်နေသော လေများနှင့်အတူ သလင်းဖြူ၏ ဖိစီးနေသော စိတ်များသည်လည်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါး၍လာလေသည်။ရန်ကုန်မြို့တွင် မခံစားရမတွေ့ရှိရသော လတ်ဆတ်သောလေများ ၊ ကျယ်ပြန့်သော လယ်ကွင်းများ ၊ သဘာဝ အလေ့ကျပေါက်နေကြသော သစ်ပင်များ၊တောပန်းများ နှင့် သဲဖြူဖြူလမ်းလေးများကို ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ငေးမောကြည့်ရှုရင်း သလင်းဖြူ၏ရင်ထဲတွင် ဖော်မပြတတ်အောင် ကြည်နူးကျေနပ်နေမိလေသည်။လေအဝှေ့တွင် လွှင့်ခနဲ လွှင့်ခနဲဖြစ်သွားသော ကျောလယ်ခန့်ရှိ ဆံပင်ရှည်များကြောင့်လည်း လူသည် စိတ်ကူးတည့်ရာ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေမိလေသည်။လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အိမ်ခြေ ခပ်ကျဲကျဲကိုသာတွေ့ရပြီး ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးများနှင့် ထန်းပင်စုစုများ ၊ မန်းကျည်းပင်အုပ်အုပ်အတန်းများနှင့် အခြား သလင်းဖြူ မသိသောအပင်မြောက်မြားစွာကိုလည်းတွေ့ရလေသည်။ " အစ်မ ... ဒီမှာပဲ ဆင်းလိုက်တော့နော် ... မိုးနှဲရွာ အထိ လိုက်ပို့ပေးရင် ...အပြန်ကျရင် အတော် မှောင်သွားမှာဗျ ဒီမှာပဲဆင်းလိုက်ပြီး ပေါက်ကြီး ရွာထဲမှာ အကူအညီတောင်းကြည့် နော် အစ်မ " ဆိုင်ကယ်စီးလို့ကောင်းနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ကယ်ကိုရပ်ပြီးဆင်းခိုင်းလိုက်သော ကောင်လေးကြောင့် သလင်းဖြူ ကြောင်အအဖြစ် သွားမိလေသည် ။ရွာသို့ မရောက်သည်မှာ မည်မျှပင် ကြာစေကာမူ ယခု သလင်း ဖြုရောက်နေသောနေရာသည် ရွာလေးရွာ၏ လမ်းဆုံ ဖြစ်ပြီး မိုးနှဲရွာသို့ ရောက်ရန် ကြားတွင် ပေါက်ကြီးရွာနှင့်ကရင်စုရွာကိုကျော်ရအုံးမည်မှန်း သလင်း ဖြူသိပါလေသည်။ "ဟယ် ...မရောက်သေးဘူးလေ မောင်လေး " သလင်းဖြူက ဆိုင်ကယ်သမား ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ ...မိုးနှဲရွာအထိ လိုက်ပို့ရင် ... ကျွန်တော် အပြန်မိုးချုပ်လိမ့်မယ်ဗျ ..ပြီးတော့ ကောင်မလေးနဲ့ချိန်းထားလို့ နောက်ကျလို့မဖြစ်လို့ပါဗျာ .... အစ်မ ပေါက်ကြီး ရွာထဲသွားပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်ရင် ...မိုးနှဲရွားကို လိုက်ပို့ပေးကြမှာပါဗျာ .... ဆိုင်ကယ်ဆီဖိုး ပေးချင်လဲပေး... မပေးချင်လဲနေဗျာ ...ဟိုမှာ နေလုံး ပျောက်တော့မယ်ဗျ အစ်မရ " "ဒုက္ခပါပဲ ...မင်းလိုက်မပို့တော့ အစ်မက ဘယ်လို သွားရမလဲ " ကောင်လေးပြောသလိုပါပင်။ နေလုံးကြီးသည် အနောက်ဘက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီဖြစ်လေသည် ။ ထိုအခါမှပင် တစ်လမ်းလုံးကြည်နူးလာသမျှသည် ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။နွားရိုင်းသွင်းချိန်ခေါ် နေဝင်ရီတရော သည်လိုအချိန်တွင် ရွာလေးရွာ၏ လမ်းဆုံးလမ်းခွ နေရာတွင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့် စိတ်ထဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ၀င်ရောက်၍လာလေသည်။ ရွာလေးရွာ လမ်းဆုံ ဆိုသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေသော ဇရပ် လေးလုံးကိုသာ တွေ့ရလေသည်။လူနေအိမ်ခြေများသည် အနည်းငယ် လှမ်း၍ နေသေးသောကြောင့် လူရိပ်လူယောင်ဟူ၍လည်း မတွေ့ရဘဲ ရှိလေသည်။သလင်းဖြူသည် မိုးနှဲ ရွာဘက်သို့သွားသော လမ်းလေးကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ထိုလမ်းမှ ဝင်သွားပြီး ပေါက်ကြီးရွာတွင် အကူအညီဝင်တောင်းလျှင်တော့ ရနိုင်လောက်မည်ထင်ပါလေသည်။သလင်းဖြူ ရပ်နေစဉ်မှာပင် နေလုံးကြီးသည် ပုန်းလျှိုးပျောက်ကွယ်သွားပြီးဖြစ်သောကြောင့် မှောင်ရိပ်များသန်းလာလေသည်။နေ၀င်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးနှဲရွာဘက်သို့ သွားသော လမ်းလေးသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်

သလင်းဖြူသည် ဖခင်ကြီး၏အပါးမှ နှေးကွေးလေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့် ထ၍ လာခဲ့သည်။ ~~~~~~~ "အစ်ကိုတောင်းပန်ပါတယ် အနွဲ့ရယ် ...သမီးလေးက တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးမို့ အလိုလိုက်ထားမိလို့ နည်းနည်း ဆိုးချင်တာပါ ... စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့သူဆိုတာ အနွဲ့လဲ သိတယ်မဟုတ်လား " သလင်းဖြူ အခန်းနံရံနားတွင် ခြေစုံရပ်လျက် အခန်းထဲမှ အသံများကိုနားထောင်နေမိသည်။အခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို ချော့မော့နေသော ဖခင်ဖြစ်သူကြောင့် သလင်းဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်လှပါလေသည်။ ဒေါ်တင်နွဲ့ကို မြင်ရလေတိုင်း မိခင်ဖြစ်သူကို သတိရမိသော စိတ်က ပို၍လာပြန်လေသည်။သည်သို့ အခြေအနေမျိုးမှာဖြင့် သလင်းဖြူအနေနှင့် အိမ်မှ ထွက်ခွါသွားချင်စိတ်များသာဖြစ်ပေါ်၍နေမိလေသည်။ ~~~~~~ "မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဖြူလေးရာ ...ဘာကိစ္စ နိုင်ငံရပ်ခြားကို ဒီလောက်သွားချင်နေရတာလဲ ... မင်းသွားချင်တိုင်း ကိုယ်ကဘယ်လိုလိုက်လို့ရမလဲ ...အိမ်မှာ ကိုယ်က သားအကြီးဆုံးလေ ...မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရမယ့်တာဝန် ကိုယ့်မှာ ရှိတယ် " " ဒါဆို ကိုလတ်က ဖြူနဲ့ အတူ နိုင်ငံခြားကို ထွက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးပေါ့လေ " "အင်း ...မဖြစ်နိုင်လို့ပါကွာ ... ဒီမှာပဲ အလုပ်အတူကြိုးစားလုပ်ကြပြီး ငွေစုကြမယ်လေ ... နောက် သုံးနှစ်လောက်နေရင် လက်ထပ်ကြတာပေါ့ " ချစ်သူကိုလတ်၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူစိတ်တိုသွားရပြီးလျှင် "သိပါတယ် ...ကိုလတ် အတွက် ဖြူက ဘာမှ အရေးပါတာမဟုတ်ဘူး ... ဖြူ့ကို ကိုလတ်ရဲ့မိသားစုလောက် တန်ဖိုးထားတာမှ မဟုတ်တာ... ဒီလို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောထားချင်းကွဲနေမှတော့ ဘာကိစ္စ ရှေ့ဆက်လက်တွဲနေရအုံးမှာလဲ " "ဟာကွာ ...မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ ဖြူရာ ...ဘာကို စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်နေတာလဲ ... မင်းစိတ်မကြည်တိုင်း ကိုယ့်ကိုပဲ ပြဿနာရှာနေတော့မှာလား ...ကိုယ်လဲ စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး ...မင်းလုပ်ချင်သလိုသာလုပ် ဟုတ်ပြီလား ... လမ်းခွဲချင်လဲခွဲ မင်းသဘောအတိုင်းပဲ ...." "ဘာ ..ဘာပြောတယ်ကိုလတ် ...လမ်းခွဲမယ်ဟုတ်လား ...ဒီစကားက အတည်လား ... ဒါဆိုလဲ သဘောပဲလေ " သလင်းဖြူသည် စိတ်ထဲမှ နာကျည်းခံပြင်းမှုများနှင့်အတူ နေရာမှ ဆတ်ခနဲ ထ၍ ထွက်ခဲ့ပြီးလျှင် ရုတ်တရက်နောက်သို့ လည်ပြန်ကြည့်လိုက်မိပြီး "ဒီဦးထုပ်က ကျွန်မ၀ယ်ပေးထားတဲ့ ဦးထုပ် မဟုတ်လား ... ကျွန်မပြန် ယူသွားမယ် " သလင်းဖြူ ဒေါသထွက်ထွက်နှင့်ပင် ကိုလတ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းထားသော ဦးထုပ်ကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မိမိခေါင်းတွင် ဆောင်းလိုက်ပြီး ခြေကို ဆောင့်နင်း၍ ထွက်ခဲ့လေသည်။ ကိုလတ်သည်လည်း နေရာတွင်ပင် ငူငူကြီးထိုင်လျက် ကျန်ခဲ့ပါလေသည်။ ~~~~~~~ "နင့်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များနေတယ် ထင်တယ် ဖြူ ... ပြီးတော့ နင်တို့ တွဲလာတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီးမဟုတ်လား .. ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ...နင်ကလဲ စကားပြောဆင်ခြင်တာမဟုတ်ဘူး " နွယ်နွယ်ဦးသည် သလင်းဖြူနှင့် အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းပီပီ သလင်းဖြူကို ပြောလိုက်လေသည်။ "တော်ပြီဟာ သုံးနှစ်မကလို့ ...အနှစ်သုံးဆယ်ဖြစ်ခဲ့လဲ အချစ်ရေးကို ငါစိတ်မ၀င်စားတော့ဘူးဟာ ... အဓိက,က ငွေရဖို့ပဲ ... ဂျပန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နိုင်ရင် လစာက မနည်းဘူး ... သုံးလေးနှစ်ဆို ငါ့ခြေထောက်ပေါ် ငါ့ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း အသေးလေးတစ်ခုလဲ စနိုင်မှာ သေချာတယ် ....ပြီးရင် ငါတစ်ယောက်တည်းနေဖို့အတွက် အိမ်လေးတစ်လုံးလဲဝယ်ရမယ် " သလင်းဖြူသည် စိတ်ကူးမျှော်လင့်ချက်များဖြင်ပြောနေရင်းမှ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာတပ်မံပြောလိုက်မိပြန်သည်။ "စိတ်ညစ်တယ်ဟာ ... ဒီမှာလဲ မနေချင်တော့ဘူး ...အဖေနဲ့ဟိုမိန်းမကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပဲ တိုနေမိတယ် ...တစ်ခါတစ်လေ အိမ်ကို ပေါင်နှံခိုင်းပြီး ဇွတ်မှိတ်ပြီးသာ ထွက်သွားလိုက်ချင်တော့တယ်...မလုပ်ရက်လို့သာ ငြိမ်နေရတာ " သလင်းဖြူ မကျေမချမ်းပြောဆိုနေသည်ကို ကြည့်ပြီး နွယ်နွယ်ဦးက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး ဝင်ပြောလိုက် လေသည်။ "ဒါနဲ့ နင့်အဖေပြောတော့ ....နင့်အမေအမျိုးတွေ ဆီမှာ အမွေရမယ်ဆို ..အဒါနိုင်ငံခြားသွားဖို့ စရိတ်သွားတောင်းကြည့်ပါလား ...နင်ကြီးတော်တွေနဲ့ ဘကြီးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား " "ဟယ် ဟုတ်သားပဲ ... နင်ပြောမှ သတိရတယ် ... အကြံကုန်ရင်တော့ ဂဠုန်ဆားချက်ရမှာပေါ့ဟာ ...အလည်သွားသလိုလိုနဲ့ အခြေအနေ သွားကြည့်ရင်ကောင်းမလား " ~~~~~~~ သံရှည်ဆွဲပြီးနှေးကွေးလေးလံစွာ ရပ်လိုက်သော ရထားကြီးပေါ်မှ သလင်းဖြူဆင်းလိုက်သည်။ကြားဘူတာအသေးလေးဖြစ်သောကြောင့် ရထားပေါ်မှ ဆင်းသူခရီးသည်နည်းပါလှလေသည်။ပြီးလျှင် ထိုခရီးသည်များမှာ လာကြိုသူ အသီးသီးနှင့် ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ပျောက်သွားကြလေသည်။ ဘူတာထဲတွင် ဘူတာရုံပိုင်နှင့် သလင်းဖြူမှလွဲ၍ ကျီးနှင့်ဖုတ်ဖုတ်သာ ကျန်ခဲ့လေသည်။သလင်းဖြူ ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက် လွယ်လိုက်ပြီးလျှင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို လက်မှဆွဲ၍ ဘူတာဘေးမှလမ်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့သည်။အတန်ကြာလျှောက်မိသောအခါ မီးရထားလမ်းနှင့်ကားလမ်းမတို့ ဆုံရာ လမ်းဆုံသို့ရောက်ခဲ့လေသည်။လမ်းဆုံးဟု ဆိုသော်လည်း မီးရထားသံလမ်းစောင့်သော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်မှလွှဲ၍ လူသွားလူလာကျဲပါးလှပေသည်။

သလင်းဖြူနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့မှာ အမြဲလိုလိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနေကြသူများဖြစ်သောကြောင့် သားအဖနှစ်ယောက် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်ကြလေသည်။ "ရွှဲ့တာမဟုတ်ဘူး ...အဖေ့မှာလဲ ပေးစရာ ဒီအိမ်ပဲရှိတာလေ ... တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ... နယ်က သမီးအမေရဲ့ အမျိုးတွေဆီမှာ အမွေသွားတောင်းလေ.... သမီးအမေမကျန်းမာတုန်းကတော့ သမီးဘကြီးနဲ့ ကြီးတော်တွေက အမွေခွဲပေးမလိုလိုနဲ့ ဆေးဖိုးလောက်ပဲ ပေးပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘူး ....အမွေရမယ်ဆိုရင် ... သိန်းနှစ်ရာသုံးရာလောက်တော့ရမယ် ထင်တယ် ... အဖေကတော့ အိမ်ထောင်ထပ်ပြုလိုက်တော့ ဒီကိစ္စတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ပါဘူးလေ " "သိန်းနှစ်ရာသုံးရာ ဟုတ်လား အဖေ...တ...တကယ် ဟုတ်လို့လား ....သမီးတို့ သွားတုန်းကဖြင့် ဘာမှလဲ မရှိဘဲနဲ့ " သလင်းဖြူ မယုံကြည်နိုင်စွာ တစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ဖခင်ကြီးကိုမေးလိုက်မိသည်။မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများရှိရာ နယ်မြို့လေးရှိ ရွာကြီးတွင် သလင်းဖြူ ခုနစ်နှစ်သမီးအရွယ်ထိ နေဖူးခဲ့ပြီး အသက်အရွယ်ရလာသောအခါတွင်မူ သုံးလေးခေါက်မျှသာ ရောက်ဖူးသောကြောင့် မိခင်ကြီးဘက်မှ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို သလင်းဖြူ သေချာမသိပါလေ။ မိခင်နှင့် ဖခင်က ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အထွေအထူး မပြောသောကြောင့် မသိခြင်းလည်း ဖြစ်ပါလေသည်။ "သမီး အဘွားနဲ့ အဘိုးမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရတနာ ပစ္စည်းတွေအပြင် .. သစ်သီးခြံတွေလဲ အများကြီးရှိတယ်လေ သမီးက ငယ်သေးလို့ မသိတာပါ ....အဖေက သမီး အမေရဲ့ အမျိုးတွေနဲ့ မပတ်သက်ချင်လို့ ဘာမှမပြောတာ ... သူတို့က အဲ့ဒီအိမ်မှာ နေတဲ့သူကိုပဲ အမွေပေးချင်တဲ့သဘော ပြောနေကြတာ ...အဖေကတော့ စည်းကမ်းတွေ တင်းကြပ်လှတဲ့ သူတို့ဆီမှာ မနေနိုင်ဘူး ....ဒါကြောင့်လဲ ဘာအမွေမှ မမက်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တာပေါ့" ~~~~~~~ "ကိုယ့်မိဘမှာ ငွေရှိမှန်း မသိ မရှိမှန်းမသိနဲ့ ပြောထွက်တာ အံ့သြပ ....ငယ်တော့တဲ့ အရွယ်လဲမဟုတ်ဘူး ... " အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြားလိုက်ရသော ဒေါ်တင်နွဲ့၏ စကားသံကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်ထဲမှ ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားမိသည်။နဂိုကမှ မိမိ၏မိခင်ကြီး မကွယ်လွန်ခင်အချိန်ကတည်းကများ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဖောက်ပြားခဲ့ကြလေသည်လားဟု သံသယစိတ်နှင့်အတူ မိထွေးဆိုသော အသိစိတ်ကြောင့်ကြည့်မရသည့်ကြား ဤကဲ့သို့ သားအဖကြားဝင်ပါလေသောအခါ ဒေါသတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာမိလေသည်။ "အဒေါ်ကြီးက ဘာကိစ္စ ကျွန်မတို့ သားအဖကြားကို ဝင်ပါနေရတာလဲ...အဒေါ်ကြီးရဲ့ငွေကို တောင်းနေလို့လား ပြောစမ်းပါအုံး " သလင်းဖြူ မီးဖိုးခန်းထဲသို့ ဒုန်းစိုင်းဝင်ချသွားပြီးလျှင် ဒေါ်တင်နွဲ့ကို ရန်တွေ့ပစ်လိုက်သည်။ ဒေါ်တင်နွဲ့ကလည်း အကျောကြီးသူပီပီ သလင်းဖြူအား အလျှော့မပေးဘဲ ခက်ထန်မာကျောစွာ ပြန်ပြောလေသည်။ "ဝင်ပါရမှာပေါ့ဟဲ့ ...နင်က အလိုက်မသိ ငွေကိုတောင်းနေတာလေ ... ဒီလောက်တောင် နိုင်ငံခြားသွားချင်နေတယ်ဆိုရင်လဲ ... ကိုယ့်ဘာသာ စရိတ်ရှာပြီးသွားလေ ...နင့်စိတ်ထဲမှာ နင့်အဖေဆီမှာ ငွေတွေ အပုံလိုက်ရှိနေတယ်များထင်နေတာလားဟင် ...နင့်မိဘရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက နင့်အမေကို ဆေးကုလို့ ကုန်ပြီ သိရဲ့လား ... လောလောဆယ် ငါ့အိမ်ကိုရောင်းလို့ရတဲ့ငွေနဲ့ နေထိုင်စားသောက်နေရတာကိုရော သိရဲ့လား ... တစ်လတစ်လ လစာ သုံးလေးသိန်းရလဲ ... အိမ်ကို ဘယ်နှစ်သိန်း ပြန်ပေးဖူးလို့လဲပြောလေ " "ဘာ ...ဘာပြောတယ် အဒေါ်ကြီး ....ရှင် ...ရှင် သူများ အိမ်ပေါ်တက်နေပြီး လူပါးဝ စကားတွေပြောနေတာလား ....ကဲဟာ ....ကဲ ...." "ဂွမ်း " ဒေါ်တင်နွဲ့ ၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူပေါက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။ထိုအခါ ဒေါ်တင်နွဲ့သည် စူးစူးဝါးဝါးအသံဖြင့် ထ၍အော်လေသည် "အမယ်လေး အစ်ကိုရေ...အစ်ကိုသမီးကိုလာကြည့်ပါအုံး ...လူကြီးကို လူကြီးမှန်းမသိ ရိုင်းစိုင်းနေတာလာကြည့်ပါအုံး " "ဒုန်း " "ဝုန်း " အမှန်အားဖြင့်မူ သလင်းဖြူသည် ဤမျှလောက်ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသောသူ မဟုတ်သော်လည်း ဒေါ်တင်နွဲ့၏ အပြုအမူများကို မနှစ်သက်သောကြောင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါလေသည်။ ~~~~~~~ "ဟုတ်တယ် သမီး ....သမီးအမေဆုံးပြီး သွားကတည်းက အဖေ့ဆီမှာ စုဆောင်းထားတာ ဘာမှ မကျန်ခဲ့ဘူးလေ...အဖေ့လစာနဲ့လဲ ဘယ်လောက်ငှ မလဲကွယ် ...အဒါကြောင့် မနွဲ့ရဲ့ အကူအညီကိုယူခဲ့ရတာပေါ့ကွယ် " ဖခင်ကြီး၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားမိသည်။မိခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးသည့်နောက်တွင် သလင်းဖြူလည်း စိတ်ထဲ နေထိုင်ရ အဆင်မပြေသည်နှင့် အလုပ်အားလပ်ချိန်များတွင် စိတ်ထဲရှိရာ သင်တန်းပေါင်းစုံကို တက်ခဲ့မိသည်။တို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိမရိပ်မိပါဘဲ လုပ်ခလစာကိုလည်း ဖခင်ကြီးထံသို့ ပေးအပ်နှံခြင်းနည်းပါးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ " ဒါမှ သမီးက မဖြစ်မနေ နိုင်ငံခြားကို သွားရမှဖြစ်မယ်ဆိုရင်လဲ ...ဒီအိမ်ကို ပေါင်နှံတာပဲဖြစ်ဖြစ် ...ရောင်းချတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဖေလုပ်ပေးပါမယ်ကွယ် ...အဖေတို့နှစ်ယောက် အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်းလောက်ငှားနေရင် ဖြစ်ပါတယ် "

"စာပို့ရထားလက်မှတ်ပဲရခဲ့တာပေါ့လေ ...အင်း ... နင်တော့ ပျော်ပွဲစားထွက်ရပြီပေါ့ဟာ...အဲ့ဒီရထားက ဘူတာစေ့ ရပ်တာလေ ... ရထားပေါ်မှာလဲ ဈေးသည်တွေစုံမှစုံ...စဆုံးခရီးစဉ်ကို နှစ်ဆယ့် လေးနာရီကျော်မောင်းတာလေ... ကလေးတစ်သိုက်နဲ့ ပိုက်ဆံများများထည့်ပြီး စာပို့ရထားသာ စီးသွား... ပျော်ပွဲစားထွက်နေရသလိုပဲ ပျော်စရာကြီးလေ " ထိုစဉ်က ထိုသို့ ပြောသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို သလင်းဖြူက မျက်စောင်းထိုးခဲ့သေးသည်။ သူပြောပုံက မသိလျှင် သလင်းဖြူက အပျော်ခရီးပဲ ထွက်လာရသလိုလို။အမှန်ဆိုရလျှင်မူ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာ အသိဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည်။မလာချင်သော ဤခရီးကို အဘယ်ကြောင့် လာခဲ့ရသည်ဆိုရသော် သလင်းဖြူ၏အဖြစ်မှာ ဟန်သာရှိပြီး အဆံမရှိသော သင်္ကြန်အမြှောက်ကဲ့သို့ပဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ~~~~ "ဘယ် ....ဘယ်လို ... အဖေတကယ်ပြောနေတာလား ... ဘယ်သူနဲ့လဲ ... ဘယ်သူနဲ့ အဖေက လက်ထပ်မှာလဲ " သလင်းဖြူသည် အဝတ်များကို မီးပူတိုက်နေရာမှ ဖခင်ကြီးရှိရာဆီသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးသွားကကမေးလိုက်မိလေသည်။ " မတင်နွဲ့နဲ့ ပါ ..သမီးလဲ အိမ်အလုပ်တွေမလုပ်ရဘဲ အလုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေးလုပ်နိုင်တာပေါ့ကွယ် ....ပြီးတော့ အဖေလဲ အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ သမီးကို ဂရုမစိုက်ပေးနိုင်ဘူးလေ.ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ...အနွဲ့ ရောက်လာတော့ ငါ့သမီးလဲ တိုင်ပင်ဖော်ရတာပေါ့ကွယ် " "အဖေက လုပ်ချင်ရာလုပ်တယ်...သမီးကိုတော့ အရင်မတိုင်ပင်ဘူး ... ဒေါ်တင်နွဲ့ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမကြီးကိုလဲ ကြည့်လို့မရပါဘူး ... အမေရှိကတည်းက အဖေ့နားမှာ ရစ်သီရစ်သီနဲ့ ...သမီးကတော့ သဘောမတူဘူး " "ဟာ ...ဒီကောင်မလေးတော့ '' သလင်းဖြူ ပြောချင်ရာပြောပြီး ဖခင်ကြီးအနားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။မိခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိသေးသည်ကို ဖခင်ဖြစ်သူက အိမ်ထောင်သစ် ထူထောင်မည်ဆိုသောအခါ သလင်းဖြူ မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည်မှာ အမှန်ပါပင်။ယခုဆိုလျှင် ဖခင်ကြီးသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ထောင်သစ်ထူထောင်ရန်ကို သလင်း ဖြူသဘောမတူနိုင်ပါချေ။အထူးသဖြင့် ဖခင်ကြီး၏ အိမ်ထောင်ဖက်မှာ ဒေါ်တင်နွဲ့ဖြစ်နေခြင်းကို သာ၍ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်မိပြန်ပါလေသည်။ထိုမိန်းမကြီးသည် မိခင်ရှိစဉ်ကပင် အိမ်သို့အ၀င်အထွက်ရှိခဲ့လေသည်။ထိုစဉ်ကလည်း အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ပွင့်လင်းရဲတင်းလှသော ထိုမိန်းမကြီးကို သလင်းဖြူ ကြည့်မရခဲ့ပါချေ။လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကျော်က သလင်းဖြူ၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် နယ်မှသူ၏ဖခင်ကြီးဆုံးးသဖြင့် သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်အရောက်တွင် တရှောင်ရှောင်နှင့် မကျန်းမမာစ၍ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ထိုမှ ဆေးရုံဆေးခန်း ပေါင်းစုံသို့ ပြသခဲ့သော်လည်း မီးယပ်သွေးဆုံးရောဂါလိုလို ၊ တီဘီရောဂါလိုလို နှင့် အိပ်ရာထဲသို့ လဲခဲ့ရလေသည်။မိခင်ကြီးသည် ထိုသို့ ဝေဒနာကို နှစ်ရှည်လများ ခံစားပြီးနောက်တွင် နာတာရှည်ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ ~~~~~~~ "ယူတော့လဲ ယူပေါ့ ဘာဖြစ်လဲကွာ ...မင်းအဖေလဲ အသက်သိပ်ကြီးသေးတာမှ မဟုတ်တာဖြူရယ် " "ဘာပြောတယ် ကိုလတ် ...ကိုလတ် မိဘမဟုတ်တော့ ပြောထွက်တာပေါ့ ...ကိုလတ်ကလေ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကို မရှိဘူး " သလင်းဖြူစိတ်တိုတိုနှင့် လက်ထဲမှ မုန့်ထုတ်ကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ချစ်သူကို ရန်တွေ့လိုက်သည်။ "ကိုယ်ပြောတာ ဘာမှားလို့လဲ ...ဖြူရယ် မင်းလဲကလေးမဟုတ်တော့ဘူးလေ ... မကြာခင်ပဲ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ပြည့်တော့မှာမဟုတ်လား ကလေး မဆန်စမ်းပါနဲ့ကွာ ...ရင့်ကျက်ပါတော့ " " ကိုယ့်မိဘ အိမ်ထောင်သစ် ထူမှာကို စိတ်တိုတာက ကလေးဆန်တာလား ပြောစမ်းပါအုံး ...တော်ပြိ ကိုလတ်နဲ့ စကားပြောရတာလဲ အဆင်မပြေပါဘူး ...ပြန်တော့မယ် " ချစ်သူနှင့် စကားပြောရသည်မှာလဲ အဆင်မပြေသောကြောင့် သလင်းဖြူစိတ်တိုတိုနှင့် ထ၍ပြန်ခဲ့သည်။ ~~~~~~~ "သမီး ...နိုင်ငံခြားသွားမို့ အဖေ .. သမီးကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ထုတ် ချေးပေးပါလား " "ဘာပြောတယ် သမီး.....နိုင်ငံခြားသွားမလို့ဟုတ်လား ..ဘာကိစ္စ သွားမှာလဲ ... ဒီမှာလဲ အလုပ်အဆင်ပြေနေတာပဲမဟုတ်လား " " ဒီမှာက သုံးသိန်းအပြင် ပိုမှမရတာ .. ပြီးတော့ ဒီမှာလဲ မနေချင်တော့ဘူး " သလင်းဖြူသည် မိထွေးဖြစ်သူ ဒေါ်တင်နွဲ့ကို တည့်တည့်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ဒေါ်တင်နွဲ့ကလည်း သလင်းဖြူကို မဲ့ကာရွဲ့ကာနှင့်ကြည့်ပြီးလျှင် မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုး၍ သူတို့၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခြေဆောင့်၍၀င်သွားလေသည်။ "ဘယ်နိုင်ငံသွားမှာလဲ ...ကုန်ကျစရိတ်က ဘယ်လောက်တဲ့လဲ သမီး " "ဂျပန်ကို သွားမှာ ... ကုန်ကျစရိတ် လေးငါးခြောက်ဆယ်လောက်ရှိမယ် ...ဒါပေမဲ့ ဟိုရောက်ပြီး လေးငါးလဆို ကုန်ထားတဲ့ ငွေပြန်ရမှာပါ အဖေ " "လေးငါးခြောက်ဆယ် ဟုတ်လား ... ခုတော့ အဖေ့ဆီမှာ လေးငါးခြောက်သိန်းတောင် အနိုင်နိုင်ပဲ ... ဒါမှ လိုချင်သပဆိုရင်လဲ ဒီအိမ်ကိုသာ ရောင်းသွားတော့ ... နေစရာမရှိတော့ရင်လဲ လမ်းဘေးမှာနေရုံပေါ့ " " အဖေပြောပုံက မသိရင် သမီးက လူဆိုးကျနေတာပဲ....ရွဲ့ပြီးပြောနေတယ်အဖေက "

❤️❤️❤️မဖတ်ရသေးသူများအတွက်❤️❤️❤️ မိထွေးနဲ့အတူမနေချင်တာကြောင့် နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သလင်းဖြူ... နိုင်ငံခြားသွားဖို့ အတွက် ငွေလိုနေလို့.မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ညီကိုမောင်နှမတွေ ဆီမှာ အမွေတောင်းဖို့ သွားရောက်ခဲ့တဲ့အခါ သူမဘာတွေ့ကြုံတွေ့ရမှာလဲ ... ရေချိုးခန်းထဲက ကြားနေရတဲ့အသံတွေ အိမ်ခြံဝန်းထောင့်က ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူ.... စာရေးသူ -A Kyi Phyu ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၁ ) ****. ( နိဒါန်း ) အဝါရောင်ဆိုတာ ..ပျော်ရွှင်ခြင်း .... ဝမ်းမြောက်ခြင်း ...အနုပညာနဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသတဲ့ ... တစ်နေမှာ ... အဝါရောင် ဆေးသား အပြည့်နဲ့ ခြယ်မှုန်းထားတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးသဖွယ် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှတဲ့ အိမ်ကြီးဆီသို့ .....သူမရောက်ရှိသွားတဲ့အခါမှာ..... ~~~~ "အစ်မလေး ထမင်းစားအုံးမလား... တစ်ဗန်းလုံးမှ ထောင့်ငါးရာတည်းပါ ...ငါးကြော်ပါတယ် ... ငရုတ်သီးကြော်နဲ့မြေပဲကြော်အပြင် သရက်ချဉ်သုတ်လဲပါတယ် ...ထမင်းကလဲ ဘူးအပြည့်ထည့်ပေးမှာပါ " ဘေးနားမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်ပြီး အော်နေသော ဈေးသည်၏ အသံစာစာနှင့်စျေးရောင်းသံကြောင့် မအိပ်ချင်ပါဘဲ ဇွတ်မှိတ် ပိတ်ထားမိသော မျက်လုံးများကို အသာဖွင့်ပြီး သလင်းဖြူ ကြည့်လိုက်မိသည်။ထိုအခါ စျေးသည်လေးကိုင်ထားသော စတီးဗန်းအသေးပေါ်ရှိ သရက်ချဉ်သုတ်များနှင့် ငရုတ်သီးတောင့်ကြော်များကို ကြည့်ပြီး တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိသည် ။မည်မျှပင် စိတ်ဆင်းရဲသောကဖြစ်နေစေကာမူ ဗိုက်သည် အချိန်တန်ရင် ဆာလာမြဲပင်ဖြစ်သည်။ စျေးသည်ကလည်း သလင်းဖြူ၏ ဆာလောင်နေမှုကို သတိပြုမိပုံရသည်။ဟင်းထည့်ထားသော စတီးဗန်းကို သလင်းဖြူ၏ မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်သို့ ဝေ့ကာဝိုက်ကာဖြင့် ဟန်ရေးပြ၍နေလေသည်။ငါးကြော်တုံးများသည်လည်း သလင်း ဖြူ၏ဆာလောင်မှုကို မျက်စပစ်ပြသကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ခံနိုင်မရှိတော့သည့်အဆုံးတွင် သလင်းဖြူကဈေးသည် လေးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ "ဒီကို တစ်ဗန်းပေး " "ရမယ် အစ်မလေး ရမယ် " ဈေးသည်လေးသည် မသိလျှင် သလင်းဖြူဈေးအ၀ယ်ကို စောင့်နေဘိသကဲ့သို့ပါပင်။ စလွယ်သိုင်းထားသော လွယ်အိတ်ကြီးထဲမှ ဖော့ဘူး နှစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ပြီးလျှင် ထမင်းထည့်ထားဟန်တူသော ဖော့ဘူးကို သလင်းဖြူဆီသို့ လှမ်း၍ပေးပြီးလျှင် ကျန်ဖော့ဘူးထဲသို့ စတီးဗန်းပေါ်မှ ဟင်းများကို ထည့်လိုက်လေသည်။ကျွမ်းကျင်လှပေစွ။ တဂျိန်းဂျိန်း ခုတ်မောင်းသွားနေသော ရထားပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လျက် ဗန်းထဲမှ ဟင်းများကို မြေပဲတစ်စေ့မှ အစ အောက်သို့ ဖိတ်မကျအောင် ဘူးထဲသို့ထည့်၍ သွားလေသည်။အလုံးစုံပြီးသွားသောအခါ ဈေးသည် လေးသည် သူ့နောက် ဘက်ရှိ အဖော်ပါလာသူထံမှ ဘူးတစ်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးလျှင် ဗန်းထဲသို့ အစီစဉ်တကျ ပုံလျက် အသံစာစာနှင့် ရထားတွဲတစ်လျှောက်အော်ဟစ်လျက်ထွက်သွားလေသည်။ "ဟင်းသုံးမျိုးနဲ့ထမင်းအ၀စားကို ထောင့်ငါးရာတည်းနော် ... တစ်ဗန်းလုံးမှ ထောင့်ငါးရာနော် " ~~~~~~ ငါးကြော်လေးကိုက်လိုက်၊ ငရုတ်သီးတောင့်ကြော်လေးကို ထမင်းထဲတို့မြှုပ်စားလိုက်နှင့် စားရသည်မှာ အရသာတွေ့လှပါသည်။ငရုတ်သီးကြောင့် စပ်သွားလျှင် သရက်ချဉ်သုတ်လေးစားလိုက်လျှင်ဖြင့် ရန်ကုန်မြို့မှာ စားခဲ့ရသမျှထမင်းဆိုင်ပေါင်းစုံ၏ အရသာများထက်ပင်ပို၍သာကောင်းနေလေသည်။ယုတ်စွအဆုံး သလင်းဖြူမကြိုက်သော မြေပဲကြော်သည် ပင် ချို၍ စိမ့်၍အရသာရှိလှပေသည်။ "တူမလေး ... အသုတ်လေးစားအုံးမလား...ကြာဆံခေါက်ဆွဲပဲပြားသုတ် အစုံရမယ်နော် ...တစ်ပွဲမှ သုံးရာတည်းရယ် " သလင်းဖြူ ထမင်းစားနေစဉ် ရောက်လာသောစျေးသည်ကြောင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နှီးဖြင့်ရက်လုပ်ထားသော ဇကောထဲတွင် အချဉ်ရည်ဘူးနှင့် အချိုမှုန့် ဘူး၊ ငရုတ်သီးမှုန့်ဘူး၊ ပဲမှုန့်ဘူး၊ ဆီချက်ဘူးလေးများကိုအစီအရီထည့်ထားပြီး ခပ်ရွယ်ရွယ်ကော်ပန်းကန်ပြားတစ်ထပ်နှင့် ဇွန်းများ အပါအဝင် ပုဝါပါးဖြင့်လွှမ်းခြုံထားသော ခေါက်ဆွဲကြာဆံဖက်များကိုလည်း တွေ့ရလေသည်။သည်ကြားထဲ၌ လက်တစ်ဖက်မှလည်း အဖုံးပါသော ခပ်ရွယ်ရွယ်ကော်ရေပုံးတစ်ပုံးကိုဆွဲ၍ထားပြန်လေသေးသည်။အသာအရွယ်အားဖြင့်မူ ခပ်စောစောက ထမင်းရောင်းသူများကဲ့သို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မဟုတ်ဘဲ အသက်အရွယ် ငါးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပေလိမ့်မည်ထင်ရလေသည်။သလင်းဖြူသည် စျေးသည် အဒေါ်ကြီးကို ကြည့်နေမိပြီးလျှင် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပြန်တွေးလိုက်မီ ပြီးနောက်သက်ပြင်းချမိပြန်လေသည်။ "စပျစ်သီးတွေချိုမှချို နော် ....ယူအုံးမလား ...လိမ္မော်သီးလဲပါတယ်နော် " "ကြက်ဥပြုတ်...ငုံးဥပြုတ်တွေရမယ် " " အိပ်ချင်ပြေ ချဉ်ပေါင်းတွေရမယ်နော် " "ရထားစီးရင်း ပျင်းနေကြမယ်ဆိုရင် ... စာအုပ်တွေ ငှားဖတ်လို့ရပါတယ် " မသိလျှင် ရထားစီး နေသည်နှင့်မတူဘဲ ဘုရားပွဲဈေးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဈေးသည်များ စုံလင်လှပါပေသည်။သို့ကြောင့်မို့ထင်သည်။စာပို့ရထားလက်မှတ်ပဲ ရခဲ့သည်ဟု သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ပြောပြစဉ်က သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သလင်းဖြူကို ကြည့်လျက် ပြောခဲ့သည်။

"ဒီမှာ ...မကျဉ်းဘူးလား ... နီးနီးနားနားမှာ ခန်းမ မရှိဘူးလား ....အဓိကက ရပ်ကွက်က အသိမိတ်ဆွေတွေကို သွားရေလာရေး လွယ်ကူစေချင်တာမဟုတ်လား ....အနီးဆုံး ခန်းမတစ်ခုကို ငှါးပြီး ...ကားကြိုပို့ လုပ်ပေးလိုက်ကြမယ်လေကွယ် ...ဖိတ်စာတွေက မဝေရသေးဘူး မဟုတ်လား ခန်းမငှားကြရအောင် ... သမီးတို့ဘက်က ဖြစ်ချင်တာကိုလဲ ပြောကြအုံးနော်... ပြီးတော့ တစ်ခါတည်း ပြောရအုံးမယ် ... အိမ်ခွဲနေခွင့်မပြုဘူးနော် ...အိမ်မှာပဲ နေရမယ် ...အစကတည်းက မင်းတို့ အဖေက သားနှစ်ယောက် တစ်ယောက် တစ်အိမ်ဆိုပြီး ပုံစံတူ ဆောက်ပေးထားခဲ့တာ " ဒေါ်မေဇင်ထက်က သားနှင့် ချွေးမလောင်းကို ကြည့်၍ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ " " အမေနဲ့ အတူနေရမယ်ဆိုရင် ပျော်တာပေါ့ အမေရယ် " ~~~~ အိသဇင်သည် မျက်နှာကို မှုန်ကုပ်ထားပြီးလျှင် ဧည့်ခန်းဆိုဖာထက်၌ ထိုင်နေလေသည်။ဘေးတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ဇနီးဖြစ်သူ အိ သဇင်၏ အလိုမကျ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပုံနှင့် မသိမသာ ကြည့်နေလေသည်။ " အားလုံးကို အမေ ပြောမယ် ... မင်္ဂလာပွဲ ပြီးရင် သားသွင်တို့ ဒီမှာ လာနေကြမှာ ...မိသားစု အားလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ပဲ နေကြစို့နော် ... ပြဿနာဖြစ်တာကို မလိုချင်ဘူး " ဒေါ်မေဇင်ထက်၏ စကားကြောင့် အိသဇင် သည် မျက်နှာကို မသိမသာမဲ့ပစ်လိုက်သည်။ "သမီးအိကိုလဲ အမေတောင်းပန်ချင်တယ် ... အမေတို့ သမီးတို့က ခင်ပွန်းကောင်းတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရလို့ အိမ်ထောင်ကွဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘ၀ကို နားလည်မပေးနိုင်ကြဘူးပေါ့ကွယ် ...ဒါပေမဲ့ ဒါကလဲ သူ့အပြစ်ကျူးလွန်ထားတာမဟုတ်ဘူးလေ.... သူ့နေရာမှာ ကိုယ်ဆိုရင် ရော ဘယ်လိုခံစားနေရ ရမလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်ပါ ...အမေကတော့ ကိုယ့်သားတွေ ချစ်တဲ့ မိန်းခလေးကို လိုက်ချစ်ခင်ပေးဖို့ပဲ တွေးထားတယ်...အဓိကက အမေ့ရဲ့ သားသမီးတွေ မိသားစုတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေရင် အမေကျေနပ်ပါတယ် ...သမီးအီကို အမေလိမ်ပြီး ခေါ်သွားမိသလို ဖြစ်သွားတာကိုတော့ အမေတောင်းပန်ပါတယ်ကွယ် " ~~~~~~ "မောင်သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် မနွေးနွေး"တို့၏ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ "လက်ဖွဲ့ပစ္စည်း လုံးဝလက်မခံပါဆိုသော လှပခံ့ညားသောဆိုင်းဘုတ်ကြီးထောင်ထားသောရှေ့တွင် လူအပြည့်ပါသော ကားများသည် တစ်စီးပြီး တစ်စီး ထိုးဆိုက်လာလေသည်။ "လောကကြီးက ဆန်းကြယ်တယ်နော် ... နွေးနွေးက ခမ်းခမ်းနားနား မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေချိန်မှာ မောင်မောင်လတ်က ဆိုင်ကယ်မှောက်ပြီး အရေးပေါ် ရောက်သွားသတဲ့ ... အဲ့ဒါပြောတာပေါ့ ...သူတစ်ပါးကို အပြစ်လုပ်ရင် အချိန်တန်ရင် အပြစ်ပြန်ခံရမယ် ဆိုတာလေ..." "သတို့သားက ဆရာဝန်တဲ့တော့ ... တော်တော်လေးလဲ ကြည့်ကောင်းတယ်နော် .....ချမ်းလဲချမ်းသာကြတယ်တဲ့ " "ချမ်းသာလား မချမ်းသာလာ ... လက်ဖွဲ့ငွေမယူတဲ့အပြင် ကျွေးတော့လဲ အလျှံအပယ်... ပြီးတော့ ထီလက်မှတ်တွေတောင်း လက်ဆောင်ပြန်ကမ်းလိုက်သေးတယ် မဟုတ်လား ... နွေးနွေးတော့ သိပ်ကို ကံကောင်းတာပဲ ...မောင်မောင်လတ်လို လူမျိုးနဲ့ကွဲခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့ " ပွဲခန်းမရှေ့ရှိအကြိုအပို့ လုပ်နေကြသော ကားများပေါ်မှ ဆင်းလာသူနှင့် ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားကြသူများသည် နွေးနွေးတို့၏ အကြောင်းကို ပြောမဆုံးနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြလေသည်။ ~~~~~~ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ချစ်သူနွေးနွေး၏ လက်ကလေးကို ယုယကြင်နာစွာဆုပ်ကိုင်လျက် နှစ်ယောက်သား ဧည့်ပရိတ်သက်များ၏အလယ်တွင် တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည်နူးစွာကြည့်၍နေမိကြလေသည်။ မအေးရီသည် ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် အပေါင်းအသင်းမိတ်ဆွေများကို လိုက်လံ နှုတ်ဆက်ဧည့်ခံနေရင်းမှ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော ညီမငယ်လေး နွေးနွေးကို ကြည်နူးဝမ်းမြောက်စွာ ကြည့်နေမိလေသည်။ ===================== ပြီးပါပြီ အစမှ အဆုံး အားပေးဖတ်ရှုပေးခဲ့ကြသူများကို အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ရှင် ဧကြည်ဖြူ 21 .3.2022 ဖတ်ရှုပေးကြသူများအားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင် စာဖတ်ခ ၁၀၀၀ကျပ် ပေးသွင်းလိုသူများအတွက် ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် LiKe & Comment & Share လေးတွေနဲ့ ကူညီပေးကြပါအုံးရှင် ကလောင်နာမည်ဖျက်ပြီး Copy ယူခွင့်မပြုပါ ခိုးယူသုံးစွဲခြင်းများ ခွင့်မပြုပါ စာဖတ်သူများအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ချစ်ခင်လျက်ပါ A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

"ညီမလေးကို အပ်ပါတယ်ရှင် ...ညီမလေးက အရွယ်မရောက်ခင်ကတည်းက မိဘတွေနဲ့ ခွဲခဲ့ရတာမို့ မလိမ္မာတာရှိရင် ဆုံးမပါရှင် ...ညီမလေးကို အခုလို လက်ခံပေးလို့ အေးရီတို့က ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် စကားပြောနေရင်းမှ အိမ်ထဲသို့ မသိမသာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်လေးသည် ပျဉ်ခင်းပျဉ်ကာသွပ်မိုးထားသော အိမ်လေး ဖြစ်သည်။အိမ်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ လက်တလောမှ ရှင်းလင်းထားသည် မဟုတ်ဘဲ အမြဲတစေပင် ရှင်းလင်းထားပုံရလေသည်။ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖျားများ အပြည့်ခင်းထားသော်လည်း ဖျားလွတ်နေသောနေရာများမှ သစ်သားကြမ်းပြင်သည် ပြောင်လက်၍နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။ဘုရားကျောင်းဆောင်ကိုကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း ဘုရားကျောင်းဆောင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဝင်းလျက်ရှိသော ခပ်သေးသေး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူကို ကိုးကွယ်ထားပြီး ဘုရားပန်းအိုး သုံးလုံးနှင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော သောက်တော်ရေဗန်းကို လည်းတွေ့ ရသည်။ဖယောင်းတိုင်းနှင့် အမွှေးတိုင်ထွန်းသောခွက်လေးများကိုလည်း အောက်တွင် သံလင်ပန်းတစ်ချပ်ခံ၍ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ထို့ကြောင့် ဘုရားခန်းသည် မခမ်းနားသော်လည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်းသပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် ကြည်ညို သပ္ပာယ်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် ဒေါ်မေဇင်ထက် စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်၍သွားမိလေသည်။ ဒေါ်မေဇင်ထက်နှင့် မအေးရီတို့ ပြောဆိုတိုင်ပင်နေကြသကဲ့သို့ သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် နွေးနွေးမှာလည်း ဆိုင်ခန်းထဲတွင်နှစ်ယောက်သားတိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောဆိုတိုင်ပင်နေကြလေသည်။ "နွေးလဲ ဘာမှမသိရဘူး ...ကိုသွင့်အသိုင်းအဝိုင်းက တစ်မျိုးထင်သွားမှဖြင့် .. နွေး ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး " နွေးနွေးသည် တိုက်ခန်းစာချုပ်လေးကို သွင်ငြိမ်းထက် ထံသို့ ကမ်းပေးရင်းမှပြောလိုက်သည်။ "နွေးရယ် ... ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ်က နွေးအတွက် ခြံလေး၀န်းလေးနဲ့ တောင်ဝယ်ပေးချင်တာ .... ကိုယ်ပိုင်တဲ့ပစ္စည်းဥစ္စာလဲ နွေးပိုင်တာပဲ ... နွေးပိုင်တာလဲ ကိုယ်ပိုင်တာပဲလေ ... နောက်ဆို ကိုယ်တို့မှာ မိသားစုတွေ တိုးလာမှာမဟုတ်လား ...အဲ့ဒါကြောင် ငွေကို မပျောက်ပျက်အောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာပဲဟာ ... ဒါလေးအတွက်မဟုတ်တာတွေ မတွေးနဲ့နော်နွေး ...တကယ်ဆို နွေးအတွက် အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဖန်တီးပေးချင်တာ ... ရှေ့လျှောက်ကိုယ်တို့တွေ မိသားစုတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေကြရအောင်နော် ...." သွင်ငြိမ်းထက်သည် ချစ်သူလေး၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ရင်းမှ ပြောလိုက်သည်။ "လာပါကွာ ....လူကြီးတွေနဲ့ စကားသွားပြောရအောင် တော်ကြာ ကိုယ်တို့ကို တစ်မျိုးထင်နေအုံးမယ် " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နွေးနွေး၏လက်ကလေးကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲမှ ထထွက်ခဲ့ကြပြီးအိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~ "နွေးနဲ့ ကိုသွင့်ကို သဘောတူလက်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ ... " နွေးနွေးသည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သွင်ငြိမ်းထက်၏ မိခင်ကြီးရှေ့တွင် ခပ်ယို့ယို့ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လက်အုပ်လေးချီ၍ ကန်တော့လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်မိပါသည်။ "ကျွန်တော်လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ ... ကျွန်တော်တို့ အမေ့ကို တစ်သက်လုံး စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားပါ့မယ် အမေ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် လည်း နွေးနွေးနည်းတူ မိခင်ကြီးကို ကန်တော့လိုက်ပြီးလျှင် ကျေးဇူးတင် စကားပြောလိုက်လေသည်။ " ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူးကွယ် ... ဒါက မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပဲလေ...အမေ့ဘက်က ပြောမှားဆိုမှားရှိခဲ့ရင်လဲ သားကိုရော သမီးကိုပါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ် " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် လူယဉ်ကျေးပီပီ သားဖြစ်သူနှင့် ချွေးမလောင်းကို ပြန်၍ တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်လေသည်။ " အန်တီမမှားပါဘူးရှင်...ဒါက မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာဆိုတာ သမီးတို့ နားလည်ပါတယ်ရှင် " ဒေါ်မေဇင်ထက်နှင့် နွေးနွေးတို့ အပြန်အလှန်ပြောနေကြသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ မအေးရီသည် မျက်ရည်ဝဲလောက်အောင်ပင် ၀မ်းသာကြည်နူးနေမိလေ၏။ညီမငယ် နွေးနွေးအတွက် မအေးရီ၏ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီးသည်လည်း ကင်းစင်လွင့်ပျယ်ခဲ့ရလေပြီဖြစ်ပေသည်။ထို့အတွက် မတ်ဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်အား မအေးရီ အထူးပင်ကျေးဇူးတင်နေမိလေသည်။အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင် ညီမငယ် နွေးနွေးကို လူကြီးစုံရာရှေ့တွင် တိုက်ခန်းနှင့်တင့်တောင့်တင့်တယ် တောင်းရမ်းခဲ့သည့်အတွက် မအေးရီ ပြောမပြတတ်အောင် ၀မ်းမြောက်မိသလို မောင်မောင်လတ်ကြောင့် ရခဲ့သော စိတ်ဒဏ်ရာများသည်လည်း တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် လွင့်စင်ကင်းပျောက်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်လေသည်။ထိုအရာများအားလုံးအတွက်လည်း ညီမငယ် နွေးနွေးကို တန်ဖိုးထားချစ်ခင်ပေးသော မတ်ဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မဆုံးဖြစ်နေမိလေသည်။ "ဒါနဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘယ်မှာ စီစဉ်ထားကြလဲ ..ရက်ကရော သက်မှတ်ပြီးပြီလား " ဒေါ်မေဇင်ထက်က မင်္ဂလာပွဲကိစ္စကိုမေးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပွဲကို ဒီမှာပဲ လုပ်မှာ အမေ ... ရက်လဲ သက်မှတ်ပြီးပြီ "

ဧကြည်ဖြူ " တစ်ခုလပ် " ( ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ) ***** နားဖောက် တောင်းရမ်းစေ့စပ်ပွဲလေးက လူအနည်းငယ်နှင့်စတင်လေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်ဘက်မှ သွင်ငြိမ်းထက်၏ အစ်ကိုအပါအဝင် သွင်ငြိမ်းထက်၏ ဆရာသမားများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆရာဝန်သုံးယောက်ပါလေသည်။နွေးနွေးဘက် မှလည်း ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် ရပ်ရွာလူကြီးအချို့အပါအ၀င် အိမ်နီးနားချင်းများကို ဖိတ်၍ ထားလေသည်။ " ဒါက သတို့သမီးကို တင်တောင်းတဲ့ လက်ဖွဲ့ပါ" သွင်ငြိမ်းထက်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှ အညိုရောင်ဖိုင်တစ်ခုကို လူကြီးများ၏ရှေ့တွင် နွေးနွေးထံသို့ ပေးအပ်လေသည်။နွေးနွေးမှာ ချစ်သူသွင်ငြိမ်းထက်မှ ပြောဆိုထားခြင်းမရှိသောကြောင့် နားမလည်နိုင်စွာပင် သွင်ငြိမ်းထက်ကို မော့၍ကြည့်လိုက်မိသည်။ "တင်တောင်းတာက ဘာများလဲကွယ် ... ငွေလား ... ပစ္စည်းလား " နွေးနွေးတို့ဘက်မှ ရပ်ရွာလူကြီးတစ်ယောက်ကမေးလိုက်လေသည်။ "သတို့သမီးရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ တိုက်ခန်းစာချုပ်ပါ ခင်ဗျာ ...ဒီက လူကြီးများရဲ့ရှေ့မှောက်မှာပဲ သတို့သားရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က... မနွေးနွေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်သွင်ငြိမ်းထက်နဲ့ လက်ခံသဘောတူပေးပါလို့ အုပ်ထိန်းသူများဖြစ်တဲ့ဦးစိုးနိုင်နဲ့ ဒေါ်အေးရီတို့ကို ဂါ၀ရတရားရှေ့မှာထားပြီး လေးစားစွာ တောင်းဆိုပါတယ် .." ခဲအိုလောင်း၏ စကားဆုံးသောအခါ နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို မျက်လုံးအပြူးသားနှင့်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။နွေးနွေးအား သွင်ငြိမ်းထက် ပြောပြသော အစီအစဉ်များတွင် ဤအကြောင်းမပါဝင်ခဲ့ပေဘူး မဟုတ်လား။ နွေးနွေး၏ အကြည့်ကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် သွင်ငြိမ်းထက်က နွေးနွေးကို ပြုံးပြသည် ။ပြီးလျှင် နွေးနွေးနားသို့ကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ " ပြီးရင် ကိုယ်ရှင်းပြပါ့မယ် နွေး " ထိုသို့ သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် နွေးနွေး တီးတိုးပြောနေစဉ်မှာပင် အိမ်ထဲသို ဒေါ်မေဇင်ထက်နှင့် အိသဇင်တို့ ၀င်ရောက်လာကြလေသည်။ "ပွဲကစနေပြီလား ...သားကြီးပါရောက်နေတာလား...မင်းတို့နှစ်ယောက်က အမေမပါဘဲ နှစ်ယောက်တည်း တိုင်ပင်ပြီးလုပ်နေကြတာပေါ့လေ ဟုတ်လား " "အမေ " "ဟာ ...အမေနဲ့အိတို့ လိုက်လာတာလား " ရုတ်တရက် ရောက်လာသော မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အိသဇင်ကို တွေ့ပြီး သွင်ငြိမ်းထက်တို့ ညီအစ်ကိုမှာ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားကြပြီးလျှင် မိခင်ကြီးနှင့် အိသဇင်တို့အနားသို့ ကိုယ်စီရောက်ရှိသွားကြလေသည်။ နွေးနွေးမှာ ယောက္ခမလောင်းနှင့် အိသဇင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားမိပြီးလျှင် ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာလေသည်။ထိုနည်းတူ ရပ်ရွာလူကြီးများနှင့် နွေးနွေး၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများမှာလည်း ရုတ်တရက် ရောက်လာသူနှစ်ယောက်ကို ငေးကြောင်၍ကြည့်နေမိကြလေသည်။ "အမေ...အမေလိုက်လာတာလားဟင် ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို သဘောတူလိုက်ပြီလားဟင် " သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိခင်ကြီး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးလျှင် စိုးရိမိစိတ်နှင့် ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ထိုနည်းတူ သွင် ငြိမ်းထက်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း ဇနီးဖြစ်သူ အိသဇင်၏ အကြောင်း ကိုသိသူပီပီ ဇနီး၏လက်ကို ခပ်တင်းတင်းပင်ဆွဲ၍ထားလေသည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ သားသွင် ...အမေပြောပါရစေအုံး " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်ကို ခပ်တိုးတိုးငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး လူကြီးများအနားတွင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်ပြီးလျှင် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ " နောက်ကျမှ ရောက်လာရလို့ တောင်းပန်းပါတယ်ရှင် ... ကျွန်မက သွင်ငြိမ်းထက်ရဲ့မိခင် ဒေါ်မေဇင်ထက်ပါ ... သားတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ခမ်းခမ်းနားနားလုပ်ပေးချင်လို့ပါ ...မိန်းခလေး ရှင်ဘက်က ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း ပြောပါရှင် ...သားတွေက ကျွန်မကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်ပြီး ကျွန်မကို ၀င်မပါ ခိုင်းလို့ ကျွန်မမှာ နောက်ကျမှ ရောက်လာရတာပါ" ဒေါ်မေဇင်ထက်၏ စကားဆုံးသောအခါ သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ အေးစက်နေသော လက်ဖျားလေးများကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ဝမ်းသာအားရ ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး နွေးနွေး၏မျက်နှာလေးကို ကြည်နူးပျော်ရွှင်စွာကြည့်လိုက်မိလေသည်။ နွေးနွေးသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိရာမှ ယောက္ခမလောင်း၏ စကားကြောင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားရပြီးလျှင် ချစ်ရသူသွင်ငြိမ်းထက် ကို မော့၍ကြည့်မိသည်။ ပြီလျှင် အစ်မကြီးဖြစ်သူ မအေးရီကိုလည်း ကြည့်မိပြန်သည်။ မအေးရီသည်လည်း ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်သွားသော အခြေအနေကို မယုံကြည်နိုင်စွာပင် ကြည်နူးဝမ်းသာနေမိလေသည်။ ဧည့်ပရိတ်သက်အားလုံးတို့မှာ ဝမ်းသာကြည်နူးနေကြသော်လည်း အိသဇင်မှာမူ ဒေါသတကြီးနှင့် အိမ်ပြင်သို့ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားသောကြောင့် ယောကျာ်းဖြစ်သူမှာ နောက်မှ လိုက်သွားရလေသည်။ ~~~~~~ ဧည့်သည် လူကြီးများ ပြန်သွားကြပြီးသည့်နောက်တွင် အိမ်ထဲတွင် သွင်ငြိမ်းထက်တို့ သားအမိနှင့်နွေးနွေးနှင့်အတူ မအေးရီတို့ မိသားစုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။မအေးရီတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ဒေါ်မေဇင်ထက်နှင့် စကားပြော လျက်ရှိကြလေသည်။

ဒေါ်မေဇင်ထက်က မျက်နှာထားတင်းတင်းပြောပြီး ထ၍ ထွက်သွားသည်။သွင်ငြိမ်းထက်မှာ မိခင်ကြီး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်၍ စိတ်ဓါတ်ကျကာ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားမိလေသည်။ "ဖိုးသွင် ဘာတွေ စိတ်ညစ်နေတာလဲ ...အမေအကြောင်းလဲ သိသားနဲ့ ကလေးလိုပဲဟာ ...အချိန်တန်ရင် စိတ်ဆိုးပြေသွားလိမ့်မယ် မင်းဘာမှပူမနေနဲ့ ...မင်းပွဲကို အစ်ကိုလာခဲ့မယ်....ပွဲနီးရင် အစ်ကိုကို့ထပ်ပြီး သတိပေးပေါ့ ဟုတ်ပြီလား " သွင်ငြိမ်းထက်မှာ စိတ်ဓါတ်ကျကျနှင့် ထိုင်နေစဉ် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အားပေးစကားကြောင့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမိလေသည်။ ~~~~ "ကိုယ်သဘောကတော့ စေ့စပ်တောင်းရမ်းပွဲမတိုင်ခင် နွေးရဲ့ ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး... ဆိုင်ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ခန်းမှာ ရွေ့ထားချင်တယ်... စေ့စပ်ပွဲနဲ့ မင်္ဂလာပွဲကလဲ ရက်သိပ်မကွာဘူးဆိုတော့ တစ်ခါတည်းပဲ ရွှေ့ထားလိုက်ချင်တယ် " သွင်ငြိမ်းထက်က နွေးနွေးကို ပြောလိုက်သည်။ နွေးနွေးသည် နားမလည်နိုင်သလို သွင် ငြိမ်းထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး "ဆိုင်ခန်းကိုက ငှားလိုက်ပြီးလား ....နွေးကိုလဲ ဘာမှ မပြောဘူး ...ပြီးတော့ ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးပြီး မင်္ဂလာဦး ဆွမ်းပဲကျွေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား ...ကိုသွင် ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ နွေးလဲ ဘာမှ မသိရဘူး ... မင်္ဂလာပွဲဆိုတာက ဘယ်မှာလုပ်မှာလဲ" နွေးနွေး အမေးကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပြုံးရယ်လိုက်မိပြီး ချစ်သူ၏ ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ဖက်လိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပွဲကို နွေးရဲ့ အိမ်မှာပဲ လုပ်မှာလေနွေးရဲ့ ... မင်္ဂလာပွဲအတွက် နွေးဘာမှမပူနဲ့ အားလုံး ကိုယ်စီစဉ်ထားပြီးသား ... မင်္ဂလာဖိတ်စာ ဖိတ်ဖို့သာ နွေးဖိတ်ချင်တဲ့ အိမ်ကို စဉ်းစားထားဟုတ်ပြီလား ... ဝတ်စုံတွေလဲ နွေးစိတ်တိုင်းကျအပ်ထားတယ် မဟုတ်လား " သွင်ငြိမ်းထက်၏ အပြောကြောင့် နွေး ပျော်ရွှင်မိသော်လည်း ယောက္ခမလောင်း၏ အကြောင်းကိုတွေးမိသောအခါ စိတ်ထဲလေး၍သွားမိပြန်လေသည်။ ~~~~~~~ နွေးနွေးသည် သစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းနှင့် ပန်းတစ်စည်းကို ဝယ်လိုက်ပြီးလျှင် သွင်ငြိမ်းထက်၏ နေအိမ်သို့ ချစ်သူသွင်ငြိမ်းထက် မသိအောင် အရဲစွန့်၍လာခဲ့မိလေသည်။ အိမ်အကူမလေးဖွင့်ပေးသော အိမ်တံခါးမှ နွေးနွေး ခေါင်းကလေးကို ငုံ့လျက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ~~~~~~ "ဒီကိုလာတာ သားသွင် သိလား " ဒေါ်မေဇင်ထက်က မေးလိုက်သည်။ "မသိပါဘူးရှင် ... အန်တီမှာ ပြောစရာတွေရှိနေရင် နားထောင်ပေးဖို့လာခဲ့တာပါ ...ပြီးတော့ အန်တီ့ကိုလဲ တောင်းပန်ချင်လို့လာခဲ့တာပါရှင် " နွေးနွေးသည် ဒေါ်မေဇင်ထက်ကို မဝံ့မရဲ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်။ "ဘာအတွက် တောင်းပန်မှာလဲ ဘာကို တောင်းပန်မှာလဲ " ဒေါ်မေဇင်ထက်က ပြန်၍ မေးလိုက်သည်။ " နွေးတို့ ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ချင်တာပါ အန်တီ .... နွေးတို့ကို ခွင့်ပြုပေးပါရှင် ... အန်တီဆီက ခွင့်ပြုချက်ရမှ နွေးလက်ထပ်ချင်တယ်....ပြီးတော့ ကိုသွင် စိတ်ညစ်နေတာကိုလဲ နွေးမကြည့်ရက်လို့ပါ ...အန်တီ စိတ်တိုင်းကျအောင် နွေးနေပေးပါ့မယ်ရှင် ..." "ဟဲ့ နင်က ရာရာစစ ဒီကို ဘယ်သူ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ လာတာလဲ ... မူယာမာယာအပြည့်နဲ့ မတန်မရာတွေကို လာပြောနေရလား ... သွားစမ်း ခုချက်ချင်းထွက်သွား ...နင်တို့ မင်္ဂလာပွဲကိုလဲ ငါတို့ဘက်က သဘောမတူနိုင်ဘူး ... နင်က နင်နဲ့ တန်တဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း မိန်းမပဲ ဖြစ်မှာ " နွေးနွေးနှင့် ဒေါ်မေဇင်ထက် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အိသဇင်ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာပြီးလျှင် နွေးနွေးကို အော်ဟစ်ပြောဆို ကြိမ်းမောင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။အိသဇင်၏ အပြုအမူကြောင့် နွေးနွေးသည် ရှက်စိတ်နှင့်အတူ မခံချင်သော မာနစိတ်များလည်းဖြစ်ပေါ်လာမီ လေသည်။ "ဘာလို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းတွေ ပြောနေတာလဲ အိသဇင် ...သူက ခုချိန်မှာ တို့အိမ်ကို လာတဲ့ဧည့်သည်လေ ... ပြောစရာရှိတာကို အေးအေး ဆေးဆေး ပြောပါလား ... ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် အိသဇင်ကို ပြောဆိုလိုက်ပြီးလျှင် နွေးနွေးကိုကြည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကဲ ...ကဲ မင်းလဲ ပြန်တော့ ..." ~~~~~~ နွေးနွေးသည် အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယုံကြည်ချက်များ ပျောက်ဆုံးလျက်ရှိလေသည်။ ~-~~~ "ဘယ်လို အမေ ...အဲ့ဒါဆို ဒီနေ့ သူတို့ စေ့စပ်ပွဲနေ့ပေါ့ ဟုတ်လား " "ဟုတ်တယ် ...အဲ့ဒါ အမေ့ကို အဲ့ဒီကိုလိုက်ပို့စမ်းပါ .." ဒေါ်မေဇင်ထက်၏ စကားကြောင့် အိသဇင်သည် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်သွားမိလေသည်။ "ဘာလဲ အမေ...လိုက်သွားပြီး ပွဲကို ဖျက်ကြမှာလား " ===================== အပိုင်း ( ၁၈ ) (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ဆက်ရန် ) ဧကြည်ဖြူ

"သဘောမတူဘူးပဲပြောပြီး ဒီတိုင်း လွှတ်ထားတော့မှာလား ...တကယ်ဆိုအမေ့မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ရှိတာပဲ ... အိမ်ထိလိုက်သွားပြီး ပြောလေ အမေ ...အမေ့(See noနေရာမှာ အိသာဆိုရင် ဒီဟာမကို လူပုံအလယ် မျက်နာမပြရဲအောင် အရှက်ခွဲပစ်လိုက်မှာ ...အမေ့သားလဲ ဆေးမိပြီး မွှန်နေတာလား မသိဘူး " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် ချွေးမဖြစ်သူအိသဇင်၏ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသောစကားလုံးများကြောင့် စိတ်ထဲမှ မနှစ်မြို့သလိုဖြစ်သွားမိလေသည်။ "အမေ သွားချင်တယ်ဆိုရင်ပြော အိ အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးမယ် " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် ဆိုဖာခုံတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လျက် အိသဇင်၏ စကားများကို ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်းမပြုဘဲ နားထောင်နေမိလေသည်။ ~~~~ "တီ ...တီ " "မနွေး ...မနွေး " နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် ချိန်းထားရာသို့ ထွက်လာခဲ့ရင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အဆင်းတွင် ကားဟွန်းတီးသံနှင့် ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျော်ကျော့်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ကျော်ကျော် ... တက္ကစီမောင်းနေတာလား " "ဟုတ်တယ် မနွေး ...ဒါနဲ့ မနွေး ဘယ်သွားမလို့လဲ " "ဒီနားမှာ ကိစ္စလေးရှိလို့ ချစ်သူနဲ့ ချိန်းထားလို့လေ " နွေးနွေးသည် ကျော်ကျော်၏ အမေးကို ပကတိ ရိုးစင်းစွာပင်ဖြေဆိုလိုကလေသည် ။ "ဪ ...ဒါဆို ကြားရတဲ့ မနွေး လက်ထပ်တော့မဲ့ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ အမှန်ပေါ့နော် ... ဂုဏ်ယူပါတယ် မနွေး " "ကျေးဇူးပါ ကျော်ကျော်" နွေးနွေးသည် ကျော်ကျော့်အား ကျေးဇူးစကားဆိုလိုက်ပါသည်။ "ကျေးဇူးစကား မပြောပါနဲ့ မနွေးရယ် ... မနွေး ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ...လာလေ ကားပေါ်တက် ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ ...ရိုးသားစွာ မောင်နှမစိတ်နဲ့ ပြောတာပါနော် .... မနွေးက ကျွန်တော့်အတွက် လေးစားရတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်လိုပါပဲ " "ရပါတယ် ကျော်ကျော် ..../f လျှောက်သွားလိုက်ပါ့မယ် ...တို့တွေက ရိုးသားတယ်ဆိုပေမဲ့ တို့အကြောင်းကိုသိခဲ့ကြတဲ့သူတွေနဲ့ မတော်တဆ တွေ့သွားရင် အမြင်စောင်းသွားနိုင်တယ်လေ ...ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အမျိုးသမီး သိသွားခဲ့ရင် သူလဲ တစ်မျိုး ထင်ပြီး ခံစားနေရရှာလိမ့်မယ် ... သွားပြီးနော် ..." နွေးနွေးသည် ကျော်ကျော့်ကို နှုတ်ဆက် ကျော်ခိုင်းလိုက်ပြီးလျှင် ချစ်သူနှင့်ချိန်းထားသော နေရာသို့ ခပ်သုတ်သုတ်ပင်လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။ ကျော်ကျော်သည် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွါသွားသော နွေးနွေး၏နောက်ကျောပြင်ကို ရီဝေစွာ ငေး၍ ကြည့်နေမိသည်။တန်းဖို့ရှိသော အရာကို တန်ဖိုးမထားမိသော ကျော်ကျော့်အတွက် လောကဓံ၏ ဒဏ်ခတ်မှုသည် ဆိုးရွားလှပေသည်။ကျော်ကျော့်မှာ အိမ်ထောင်သက်ရလာသည့်တိုင် ဇနီးဖြစ်သူ ချေးငှားယူထားသော အကြွေးနွံထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲရှိနေရလေသည် မဟုတ်ပါလား ။ ~~~~~~ ချစ်သူသွင်ငြိမ်းထက်နှင့် ချိန်းထားသောနေရာသို့ ရောက်သောအခါ နွေးနွေးသည် ဆေးရုံအပေါက်နားရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင်ရပ်၍ ချစ်သူကို စောင့်နေမိလေသည်။အတန်ကြာသောအခါ သွင်ငြိမ်းထက်၏ကားမောင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ "နွေး ... စောင့်နေရတာ ကြာနေပြီလား ..ဆေးရုံထဲကိုတော့ ဝင်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ကားတံခါးကိုဖွင့်ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် ချစ်သူနားကို အပြေးအလွှားလျှောက်သွားလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "မကြာသေးပါဘူး ကိုသွင်ရယ် အချိန်ရော ရရဲ့လားဟင် ..." နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ဖွင့်ပေးသော တံခါးမှ ကားထဲသို့ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ " အချိန်တစ်နာရီလောက်တော့ ရတယ်နွေး ... ဒီနဲ့သိပ်လဲမဝေးပါဘူး ဟိုလမ်းတင်လေ နွေးရဲ့ ...ကိုယ်တို့ အေးအေးဆေးဆေးကြည့်လို့ရပါတယ် " ~~~~~~ "ဘယ်လို သဘောရလဲ နွေး....အိမ်ရှေ့က လမ်းလေးကလဲ လူစည်တော့ နွေးလဲ ဆိုင်ဖွင့်လို့ရတယ် ... ပြီးတော့ ဒိတ တစ်လမ်းလုံးလဲ ဆိုင်တွေချည်းပဲလေ ...ဆေးရုံနဲ့လဲ နီးတယ်လေ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် ပြောရင်း တိုက်ခန်းထဲသို့ ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ဝင်သွားသည်။ တိုက်ခန်းလေးမှာ မြေညီထပ်ဖြစ်သည့်အပြင် အထဲတွင် အိမ်သာ၊ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုခန်းနှင့် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းရှိသည်။ပြီးလျှင် ထပ်ခိုး လေးလည်း ပါသေး၏။အိမ်ရှေ့ခန်းတစ်ခန်းလုံးကိုမူ ဆိုင်အဖြစ်ဖွင့်ရန် ဟောခန်းအဖြစ် ထားရှိထားလေသည်။တိုက်ခန်းလေးကို ကြည့်၍ နွေးနွေးလဲ သဘောကျမိပါလေသည်။ "လစာကဘယ်လောက်လဲ ကိုသွင် ...ပြီးတော့ ...မငှားခင် အန်တီကိုလဲ တိုင်ပင်အုံးလေ ....အန်တီက သဘောမတူဘူးဆိုပေမဲ့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်လို့တော့ မကောင်းဘူးထင်တယ် " "အင်းပါ နွေးရဲ့ ညကျရင် သေချာပြောလိုက်ပါ့မယ် ...ကိုယ်ကတော့ တကယ်လို့ ကိုယ်တို့ ဒီမှာမနေဖြစ်လဲ နွေး ဆိုင်ဖွင့်လို့ရတာမို့ ဒီနေရာလေးကို သဘောကျတယ် ....နွေးလဲ သဘောကျတယ်မဟုတ်လား " သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏လက်ကလေးကို ကြင်ကြင်နာနာပင် လှမ်းယူဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ~~~~ " ( ......) နေ့ကျရင် လူကြီးစုံရာနဲ့ သွားပြီး စေ့စပ်တောင်းရမ်းမယ် အမေ...ဆေးရုံက ဆရာဝန်ကြီးတွေကိုလည်း အကူအညီတောင်းထားတယ် ...အမေ တကယ်မလိုက်ဘူးလားဟင် " သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိခင်ကြီးကို မျက်နှာငယ်လေးနှင့် မေးလိုက်သည်။ "အို ....မလိုက်ပါဘူး ...မင်းသဘောနဲ့ မင်းလုပ်ချင်ကိုလုပ် ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး .... "

" ဆေးရုံနဲ့ အိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာပဲ နေကြမလားလို့ မမကြီး ... နွေး ဆိုင်ဖွင့်ချင်လဲ ဖွင့်လို့ရအောင်လေ ...ကျွန်တော်ဆန္ဒကတော့ နွေးကို အေးအေးသာသာ နေစေချင်ပေမဲ့ တော်ကြာ အိမ်မှာ နွေးတစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေမှာစိုးလို့ လေ " သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် မအေးရီမှာ ကျေနပ်သဘောကျနေမိလေသည်။ညီမဖြစ်သူ၏ ရှေ့ရေးအတွက် တစ်ဝက်မျှစိတ်အေးရလေသည်။တစ်ဝက်မှာမူ လက်မထပ်ရသေးခင် အချိန်အတွင်း သွင်ငြိမ်းထက်ဘက်မှ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ ~~~~~~ "တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို့ သဘောမတူနိုင်ဘူးလား အမေ " သားဖြစ်သူ သွင် ငြိမ်းထက်၏ အမေးကို ဒေါ်မေဇင်ထက် မဖြေမိ ဘဲ မျက်နှာတင်းတင်းနှင့်သာ ထိုင်နေမိသည်။နားထဲ၌လည်း "သူက ရိုးသားတယ် ...ကြိုးစားတယ် .. အကျင့်စာရိတ္တကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ခုလပ်ဆိုတာနဲ့တင် ကျန်တာတွေ မစဉ်းစားကြဘဲ လူတွေ နှာခေါင်းရှုံ့ကြတာအမေရဲ့ .. အိတို့ အနေအထားနဲ့ ဆို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မျက်နှာ မဖော်ရဲဘဲ သိပ်ရှက်ဖို့ ကောင်းတယ် အမေရဲ့ "ဟု ဆိုသော အီသဇင်စကားများကိုသာ နားထဲတွင် ကြားယောင်နေမိလေသည်။ "မင်းတို့က ဒီလောက်မြန်မြန်ယူချင်နေရအောင် ...ဘာလဲ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖြစ်ထားကြလို့လား " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူကို ဒေါ်သမာန်ဟုန် လေးနှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ " မဖြစ်ပါဘူး အမေ ... နွေးက အဲ့ဒီလို အနေအထိုင်ပေါ့ပြက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး ...ပြီးတော့ အမေ့သားကလဲ စည်းမရှိတဲ့သူမဟုတ်ဘူးလေ... ချစ်သူကို တန်ဖိုးထားပြီး မြတ်မြတ်နိုးနိုးချစ်တာပါ ... အခုလို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်ထပ်ချင်တာက ..ကျွန်တော်တို့ အသက်အရွယ်တွေ မငယ်တော့ဘူးလေ ကလေးနဲ့ အသက်ကွာမှာလဲ ကြောက်လို့...ပြီးတော့ သူ့ဆီကို သွားသွားတွေ့နေရတဲ့အခါ ... ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေကို မခံနိုင်တော့လို့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါအမေရယ် " "မင်းတို့ပြောတော့ ငါ သဘောတူလာတဲ့အထိ စောင့်ကြမယ်ဆို ...ခုတော့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထင်ရာစိုင်းကြမှာပဲ မဟုတ်လားဟင်....အဲ့ဒီတော့ မင်းတို့ဘာသာ ယူချင်ယူ မယူချင်နေ ... ယူပြီးရင်လဲ ကြိုက်တဲ့နေရာမှာနေကြ " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် မာန်ကို တင်း၍ ပြောလိုက်သည်။ "ပြောရက်လိုက်တာ အမေရယ် ... ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ အမေ့ကို ရှေ့ဆုံးက မြင်ချင်တာလေ....နေဖို့အတွက်လဲ အမေ့အိမ်လို အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းမှာ မနေနိုင်ပေမဲ့ ... နွေးက သိမ်းတတ်ဆည်းတတ်တော့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နေရလဲ နေလို့ အဆင်ပြေနိုင်မှာပါ ...ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ဘယ်သူ ပြုစုမှာလဲ ... အစ်ကိုကြီးကလဲ မိုးလင်းမိုးချုပ် စီးပွားပဲရှာနေတာ ....မအိကလဲ အမေ့ကို ပြုစုဖို့ နေနေသာသာ အမေ့ကပဲ ပြန်ပြုစုနေရတာမဟုတ်လား ...ဒီကြားထဲ အမေ့အတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် ရအောင် ခေါ်ထားတဲ့ အေးမာကို သူကချည်း ခေါ်ခိုင်းနေတာလေ ... ပြီးရင်စားစရာသောက်စရာကအစ အမေ့အတွက် သတိတရနဲ့ ဝယ်ပေးဖို့နေနေသာသာ အမေ့အတွက် ကျွန်တော်ဝယ်လာပေးသမျှကို လာယူနေတာ မဟုတ်လား ...အဲ့ဒါတွေကို သိသိနဲ့ အမေ့ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုထားခဲ့ရမလဲ ... အမေ့အိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို မနေစေချင်ရင်လဲ ...ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ အမေလိုက်နေလို့ ရတယ် အမေ ... နွေးက အမေ့အတွက် ချွေးမကောင်း အဖော်ကောင်းဖြစ်စေရမှာပါ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် လက်ထပ်ဖို့ရက် နီးလာသည်နှင့်အမျှ အမှန်တကယ်ပင် မိခင်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန်စိတ်မချသောကြောင့် တတွတ်တွတ် တဖွဖွပြော၍နေမိလေသည်။ "မင်း ဘာမှ အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ သားသွင် ....ငါ့မြေးတွေနဲ့ ငါနေပျော်တယ် အဆင်ပြေတယ် ...မင်းသာ ဒုက္ခမရောက်အောင်နေ " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူကို အလျှော့မပေးလိုစိတ်နှင့် မာန်တင်းပြီးပြောနေရသော်လည်း သားဖြစ်သူ အမှန်တွေပြောနေမှန်းကို သိရှိပါလေသည်။ချွေးမဖြစ်သူ အိသဇင်သည် ဝိုင်းကူဖေးမဖော် မရသည့်အပြင် ဒေါ်မေဇင်ထက်များ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်လျှင် မသိဟန်ပြု၍ အစားမပျက် အသွား မပျက် နေနိုင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။သို့သော်လည်း အိသဇင် နေထိုင်မကောင်းဖြစ်လျှင်တော့ ဒေါ်မေဇင်ထက်မှာ / FF ပြုစုရသည့်အပြင် မြေးတွေကိစ္စနှင့် အိမ်ကိစ္စများပါ လုပ်ရပါလေတော့သည်။ထိုသို့ မလုပ်ပေး၍လည်း မဖြစ် ။ အိသဇင်၏ အပြောအဆိုကြမ်းတမ်းမောက်မာမှုကြောင့် အိသဇင်တို့အိမ်တွင် အိမ်အကူများ ကြာရှည်မမြဲကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။သည်သို့ အကြောင်းအရာများကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူကို အလျှော့ပေးချင်ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်မှာ အမှန်ပါပင်။သားသည် ဖအေတူသားဖြစ်သူပီပီ လေးနက်တည်ကြည်သော အသွင်ရှိသောကြောင့် သူ၏သဘောထားကို ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်မှန်း ဒေါ်မေဇင်ထက်သိနေပါလေသည်။ဒေါ်မေဇင်ထက်အနေနှင့် မိခင်တစ်ယောက်၏လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာကို အသုံးချပြီး ကန့်ကွက် တားဆီး၍လည်း မဖြစ်နိုင်မှန်း ဒေါ်မေဇင်ထက်သိပါလေသည်။ပြီးလျှင် ဒေါ်မေဇင်ထက် ကိုယ်၌ကလည်း အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ပူပူဆူဆူနှင့် ပြဿနာဖြစ်မည်ကို ရှောင်ရှားတတ်သူဖြစ်လေသည်။ ~~~~~~

နွေးနွေးသည် ထိုစကားကို ချစ်ရသူအပေါ် ချစ်ခြင်း ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုနှင့်ပင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ချစ်ရသူက နွေးနွေးအတွက် မိသားစုနှင့် အပေါင်းအသင်းများကြားတွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် နွေးနွေးသည်လည်း ယောက္ခမလောင်း၏ ရှေ့တွင် မာနတရားတို့ကို ဦးနှိမ်လျက် အားလုံးအဆင်ပြေဖို့အရေးကို ပြောနိုင်ရပေမည်မဟုတ်ပါလား။နွေးနွေး၏ စကားကြောင့် ချစ်ရသူ သွင် ငြိမ်းထက်၏ မျက်နှာလေးပြုံးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ နွေးနွေးလည်း စိတ်ချမ်းသာရပါလေသည်။ထိုနည်းတူ ယောက္ခမလောင်း၏မျက်နှာသွင်ပြင်သည်လည်း တင်းမာမှုများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသယောင်ထင်လိုက်မိလေသည်။ "မင်းတို့က မင်းတို့သဘောနဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီးမှ အသိလာပေးကြတာလား ...အေး ဒီကိစ္စကို ငါစဉ်းစားအုံးမယ် ...သွင်ငြိမ်းထက် မင်းလဲ ဒီအတောအတွင်းမှာ အပိုးကျိုးကျိုးနေ ကြားလား " "ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ ...ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ အမေရယ် " သွင်းငြိမ်းထက်က ပြေးရင်းမှ မိခင်ကြီး၏အနီးတွင် နေရာပြောင်းထိုင်လိုက်ပြီးလျှင် မိခင်ကြီး၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ရင်းမှ နွေးနွေး၏မျက်နှားလေးကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြိုးပြလိုက်သည်။ ~~~~~ အိသဇင်သည် ယောက္ခမကြီး၏ အပြုအမူကြောင့် မကျေမချမ်းဖြစ်နေမိသည်။မိမိနှင့် ပြောစဉ်အခါကတော့ သွင်ငြိမ်းထက်တို့ လာလျှင်ပင် မောင်းထုတ်တော့မည့် ဟန်ပန်နှင့် ပြောခဲ့သည်။တကယ်တမ်းမှာမူ လေသံမာမာနှင့်ပင် မပြောခဲ့သောကြောင့် အိသဇင် ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ နှင့် ဒေါသများ ထွက်နေမိလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အိသဇင်နှင့် မဆိုင်သည်ကို သိသော်လည်း တစ်ခုလပ်မိန်းခလေးတစ်ယောက်က သွင်ငြိမ်းထက်လို ဆရာဝန်တစ်ယောက်နှင့် အကြောင်းပါ့မည်ကို စိတ်က လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေမိသည်။သွင် ငြိမ်းထက်သည် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံမျှမကဘဲ လူချောလူသန့် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် သူပိုင်ဆိုင်သော ငွေကြေးများကိုလဲ ကုမ္ပဏီအချို့တွင် ရှယ်ယာများ ထည့်သွင်းပါဝင်ထားခြင်းကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်သည် လူမသိသူမသိ သူဋ္ဌေးလေးတစ်ယောက်မှန်း ယောကျာ်းဖြစ်သူထံမှ အိသဇင်က သိရှိထားလေသည်။သို့အတွက်ကြောင့် သည်အခွင့်အရေးများကို တစ်ခုလပ် မိန်းမတစ်ယောက်က အချောင်ရသွားမည်ကို အိသဇင်မလိုလားပါချေ။ပြီးလျှင် ဥစ္စာလည်းရှိ၊ ရုပ်ရည်လည်း လှပသော ပညာတတ်ဘွဲ့ရ ညီမဖြစ်သူ မိုးကဗျာကိုတော့ ဖုတ်လေသည့်ငပိ ရှိသည်မထင်ဘဲ တစ်ခုလပ်မကို သဲသဲလှုပ်ဖြစ်နေခြင်းကိုလည်း စိတ်ထဲမှ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ သေချာသည်မှာ သွင်ငြိမ်းထက်သာ အိသဇင်နှင့် ဆွေမျိုးရင်းချာဖြစ်ခဲ့လျှင် သည်ပွဲကို အိသဇင်ကိုယ်တိုင်ပင် ပွဲကြမ်း၍ ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မည်ထင်ပါလေသည်။ ~~~~~ "ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ မင်္ဂလာပွဲကို ကိုသွင့်အသိုင်းအဝိုင်းဘက်ကပါ လက်ခံမှ ကျင်းပချင်တာပေါ့ ...ဒါပေမဲ့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ရပ်ကွက်က စောင့်ကြည့်နေတော့.....မမကြီးသဘောကတော့ မင်္ဂလာပွဲကို အချိန်မဆွဲစေချင်ဘူး " မအေးရီသည် သူ၏ဆန္ဒကို သွင်ငြိမ်းထက်နှင့် ညီမဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ မမကြီး ပြောတာ ကျွန်တော်သဘောတူပါတယ် ... နွေးရဲ့ သဘောကရော ဘယ်လိုလဲ ပြောပါအုံး " သွင်ငြိမ်းထက်သည်ချစ်သူကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "နွေးကတော့ ကိုသွင့်ဘက်က လူကြီးတွေ မပါဘဲ လက်မထပ်ချင်ဘူး ... ဒါပေမဲ့လဲ မဖြစ်မနေဆိုရင်လဲ နှစ်ဦးသဘောတူပဲ ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးကြတာပေါ့ " နွေးနွေး၏ စကားကြောင့် အစ်မဖြစ်သူ မအေးရီရော ၊ သွင် ငြိမ်းထက်ပါ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားကြလေသည်။မအေးရီသည် ညီမဖြစ်သူအား ပတ်ဝန်းကျင် ကလေးစားစေရန် တူတူတန်တန် မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ ဖြစ်စေချင်မိသည်။သို့သော်လည်း သတိုးသားဘက်မှ လူကြီးများမပါဘဲ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပလျှင် လူပိုပြောစရာ ဖြစ်မည်ကို တွေးမိသောကြောင့် စိတ်မကောင်းစွာပင် နှုတ်ဆိတ်၍ နေမိလေသည်။ သွင်ငြိမ်းထက်သည်လည်း ချစ်သူ၏ မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီးသက်ပြင်းအခါခါချမိလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်အနေနှင့် မိဘဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ အကူအညီမပါဘဲ နေရေးထိုင်ရေးအတွက် အပူအပင်မရှိသော်လည်း ချစ်သူကို တင့်တင့်တယ်တယ်နှင့့်တောင်းရမ်းလက်ထပ်ယူချင်မိသည်။မိခင်ဖြစ်သူသည် သွင်ငြိမ်းထက်တို့ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသော်လည်း လက်ခံသဘောတူခြင်းမရှိသေးသည့်အတွက် သွင်ငြိမ်းထက်မှာ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမည် မသိဘဲ ဖြစ်နေရလေသည်။မိခင်ဖြစ်သူ သဘောမကျနိုင် ဖြစ်နေရခြင်းမှာ မရီးဖြစ်သူ၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် ဆိုသည်ကို သိသော်လည်း မိသားစုကြား အမုန်းမပွားလို၍ သွင်ငြိမ်းထက် လျစ်လျူရှူထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။မဟုတ်လျှင် မရီးဖြစ်သူကြောင့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကြား မသင့်မမြတ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကြားထဲမှ မိခင်င်္ကြီးက စိတ်ဆင်းရဲရမည်ဖြစ်သလို ချစ်ရသူ နွေးနွေးအပေါ် ပို၍ အမြင်စောင်းသွားကြမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် သွင်ငြိမ်းထက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ "နေထိုင်ဖို့ကိုရော ဘယ်လို တွေးထားကြလဲ " မအေးရီက ထပ်မံမေးလိုက်ပြန်သည်။

ဧကြည်ဖြူ " တစ်ခုလပ် " အပိုင်း ( ၁၇ ) ***** နွေးနွေးသည် ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီးသည့်နောက် ရှေ့တွင် မြင်နေရသော ပုံစံတူတိုက်အိမ်နှစ်လုံးကို ငေး၍ ကြည့်နေမိသည်။မှန်ရာကို ဆိုရလျှင် နွေးနွေးသည် ချစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက် ၏ အပြင်အဆင်နှင့်ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံများကြောင့် သာမာန်ထက် အနည်းငယ်ပို၍ ပြည်စုံသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ယခုလို ပြည့်စုံကြွယ်ဝသော ပုံစံကို လက်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲ စိုးရွံ့စိတ်ကလေး၀င်လာမိလေသည်။နွေးနွေး၏ ခြေထောက်များမှာ မသိမသာ တုန်ယင်လာမိလေသည်။ သွင်ငြိမ်းထက်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် ချစ်သူနွေးနွေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးလျှင် ချစ်သူ၏ လက်ကလေးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လာလေ နွေး " "နွေး.... နွေး ကြောက်တယ် ...ကိုသွင်တို့ကို သာမန်မိသားစုလို့ပဲ ထင်မိခဲ့တာ " " နွေးကလဲ ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကွာ ..ခုလဲ သာမန်ပါပဲ ... ကိုယ့်လစာက နွေးဝင်ငွေလောက်မှ မကောင်းတာ ...လာပါ ကိုယ်ရှိတယ် ဘာမှမကြောက်နဲ့ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် နွေးနွေး၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူလျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~ ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်ခေါ် လာသော ချွေးမလောင်း၏ ပုံစံသွင်ပြင်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ ဘ၀င်ကျသလိုတော့ ဖြစ်သွားမိသည်။မရိုးလွန်း မဆန်းလွန်းသော ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် အေးချမ်း ကြည်လင်နေသော မျက်နှာလေးသည် သားဖြစ်သူ သဘောကျမည်ဆိုလျှင်လည်း ကျချင်စရာပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။မျက်နှာ၏ အလှအပသည် မိုးကဗျာကို မမှီသော်ငြား မိုးကဗျာ၏ မျက်လုံးအကြည့်များကဲ့သို့ မာယာမပါကြာမပါဘဲ ပကတိ ကြည်လင်သောအကြည့်များကို တွေ့ရလေသည်။သားဖြစ်သူနှင့်လိုက်ဖက်မှုရှိသည်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်မိလေသည်။အကယ်၍များ တစ်ခုလပ်ဆိုသော နာမည်ပျက်သာ မရှိခဲ့လျှင် ဒေါ်မေဇင်ထက် ကြည်ဖြူစွာပင် လက်ခံပေးမိမည်ထင်ပါသည်။ယခုမူ တစ်ခုလပ်ဆိုသော အတွေးက ဒေါ်မေဇင်ထက်ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။သည်ကြားထဲ၌ ချွေးမဖြစ်သူ အိသဇင်၏ "တစ်ခုလပ်ဆိုတဲ့ နာမည်ပျက်ရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုမိန်းမကောင်းဖြစ်နိုင်မှာလဲ အမေရဲ့ "ဆိုသော စကားကို စိတ်ထဲမှာစွဲနေမိပြန်သည်။ဒေါ်မေဇင်ထက် ကိုယ်တိုင်က စိတ်ထားတည်ကြည် ရိုးဖြောင့်သော ခင်ပွန်းကောင်းကို ရခဲ့သောကြောင့် အိမ်ထောင်ပြိုကွဲရခြင်းအကြောင်းအရင်းကို နားလည်မပေးနိုင်ဖြစ်နေမိသည်။ပြီးလျှင် သားဖြစ်သူ သွင်ငြိမ်းထက်သည်လည်း ဖအေးတူသားဖြစ်သောကြောင့် လေးနက်တည်ကြည်သော စိတ်ထားရှိခြင်းကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုလျှင် အမျိုးကောင်းသားသမီးနှင့် သာ ဆုံစည်းစေချင်မိသည်။တစ်ခုလပ် မိန်းခလေးတစ်ယောက်နှင့် မိမိ၏သားသမီးတစ်ယောက်ကို သဘောမကျနိုင်ဖြစ်နေရသည်မှာ မိဘတစ်ယောက်၏ အတ္တပဲဖြစ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဒေါ်မေဇင်ထက်သည် အနည်းငယ် ပြေလျော့စပြုချင်နေသော မျက်နှာကို တမင်ပင် ခပ်တင်းတင်းနေလိုက်သည်။ "အမေ့ကိုလဲ ကျွန်တော်ချစ်တယ် ... နွေးကိုလဲ ချစ်တယ် အမေ ..အဲ့ဒါကြောင့် ...ကျွန်တော့်ချစ်တဲ့သူနှစ်ယောက်ကိုလဲ အဆင်ပြေစေချင်တယ် ...ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေချင်တယ် အမေ " သွင်ငြိမ်းထက်သည် မိခင်၏မျက်နှာကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သဘောမတူနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ ပြော " ဒေါ်မေဇင်ထက်က လေသံမာမာနှင့် မေးလိုက်သည်။ နွေးနွေးသည် ဒေါ် မေဇင်ထက်၏ စကားကြောင့် ခေါင်းကို အသာငုံ့ထားလိုက်မိသည်။နွေးနွေး၏ ရင်ထဲတွင် မာနက ခေါင်းထောင်ထချင်လာသော်လည်း မိဘတို့ မည်သည် သားသမီးနှင့့်ပတ်သက်လျှင် အတ္တကိုယ်စီရှိကြသည်ကို သိသောကြောင့် နွေးနွေး နားလည်ပေးနိုင်ပါလေသည်။ " အမေသဘောတူနိုင်တဲ့ အထိ စောင့်ပါမယ် အမေ ... အချိန်အတိုင်းတာတစ်ခုအထိမှ အမေ သဘောမတူနိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ နှစ်ဦးသဘောတူပဲ လက်ထပ်ရမှာပေါ့ အမေ......ကျွန်တော့် ဆန္ဒကတော့ အမေနဲ့ အတူတူတစ်အိမ်ထဲမှာပဲ နေချင်တာပါ ဒါပေမဲ့ အမေ သဘောမကျရင် အိမ်ခွဲနေပါ့မယ် " သွင်ငြိမ်းထက်၏ စကားကြောင့် ဒေါ်မေဇင် ထက်နှင့်နွေးနွေးသည် သွင်ငြိမ်းထက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "ဒါဆို မင်းက မင်းသဘောနဲ့ မင်းလုပ်မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့လေ .. ဒါနဲ့ မိန်းခလေး မင်းရဲ့ သဘောကရော ဘယ်လိုလဲ ... ယောကျာ်းလေးရှင်က သဘောမတူတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို လုပ်ချင်တာပဲလား " " ရှင် " ဒေါ်မေဇင်ထက်သည့် သားဖြစ်သူကို ခပ်တင်းတင်းပြောလိုက်ရင်းမှ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသော နွေးနွေးကိုပါ မေးလိုက်သည်။ နွေးနွေးသည် ရုတ်တရက်မို လန့်ဖျပ်သွားရပြီးလျှင် "ရှင် ''ဟု အသံလေးထွက်သွားမိသည်။ပြီးလျှင် ချစ်ရသူ သွင်ငြိမ်းထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိလေသည်။သွင်ငြိမ်းထက်သည်လည်း နွေးနွေး၏ အဖြေကို သိချင်နေပုံနှင့် နွေးနွေးကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဟုတ် ...ဟုတ်ကဲ့ ... နွေး.... နွေးကတော့ နှစ်ဘက်လူကြီးတွေ သဘောတူလက်ခံမှ လက်ထပ်ချင်ပါတယ်ရှင် ...ဒါ...ဒါပေမဲ့ ကိုသွင့်ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲရှင် ... မိသားစု စုံစုံလင်လင်နဲ့ နေချင်ပါတယ် "