အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

အပိုင်း ၂၀ ကို ရေးရတာ လိုအပ်ချက်အရမ်းများနေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ် ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ်" (ချူ ) အပိုင်း (၂၀ ) ******* "မ မ " ရဲရင့်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ငြိမ်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ မူယာဟန်မှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်းကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဆိုဖာ ဆက်တီ ပေါ်မှ ဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်လေသည်။ ငြိမ်းက ရဲရင့်နှင့် မူယာဟန်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့် နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်မှဟုတ်ပါ့မလားလို့ တွေးနေတာ...ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ရှင်ဖြစ်နေတာကို မမူယာဟန်...ရှင်တို့က ခိုးလည်းခိုးကြသေးတယ် ...ပိုင်ရှင်ဖြစ် ဟန်နဲ့လည်း ကြွား ချင်ကြသေးတာကို ...တကယ့် အရူးတွေပဲ " "မမ ...မောင် ရှင်းပြပါ့မယ်.." ရဲရင့်က ပြောရင်း ငြိမ်း၏ လက်ကိုဆွဲပြီး မျက်နှာငယ်လေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဖယ်စမ်း ...ငါ့အသားကို မထိနဲ့ " "မဟုတ်ဘူး မမ .... မောင်ရှင်းပြပါ့မယ် " ငြိမ်းက မထိနှင့်ဟု ပြောနေသည့်ကြားမှ ရဲရင့်က ငြိမ်း၏ လက်ကို အတင်း ဆွဲယူပြီး ကောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဖယ်စမ်း ...ငါ့အသားကို မထိပါနဲ့ဆို..ကဲဟာ " " ဖြန်း ....ဖြန်း" ငြိမ်းသည် သူ၏လက်ကို လာဆွဲသော ရဲရင့်ကို ဒေါသတကြီး ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်ရုံမက ပါးကိုပါ နှစ်ချက်ဆင့်၍ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ " ငါ့အသားကို လာမထိနဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ကောင် ...ဟိုမှာ သွားထိုင် ...နင့် ဟာမဘေးမှာ..." ပြောရင်း ငြိမ်းက ရဲရင့်ကို မူယာဟန် ဘေးသို့ ဆောင့်တွန်းချလိုက်လေသည်။မူယာဟန်ကတော ဆိုဖာဆက်တီတွင် ခြေချိတ်၍ ခပ်တင်းတင်းပင်ပြန်ထိုင်နေလေသည်။ ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏ အေးစက် တင်းမာနေသော မျက်နှာထားကို တောင်းပန် တိုးလျှိုးသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်နေသည်။ " ရဲရင့် မင်းကို ငါအမြဲ ပြောခဲ့တယ် သစ္စာမရှိ ဖောက်ပြန်တာကို ငါအမုန်းဆုံးပါလို့...." "မ ... မဟုတ်ဘူး မမ...မောင် တောင်းပန်ပါတယ် ... မောင်တို့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး....တကယ်ပြောတာပါ.." "ဘာ...ပါးစပ်ရှိတိုင်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ... အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ... မင်္ဂလာဖိတ်စာတွေကလဲ ဝေပြီးပြီး... ရှိသမျှ အရှက်သိက္ခာတွေ အကွဲခံပြီး မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်ရမလား.... ဒါမှမဟုတ် မင်္ဂလာပွဲကို အမင်္ဂလာပွဲအဖြစ် ကျင်းပရမလား ပြောပါအုံး ရှင်တို့နှစ်ယောက် " ငြိမ်းက မူယာဟန်နှင့့်ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ " ဒါမှမဟုတ်....ပြင်ဆင်စရိတ်တွေ မဆုံးရုံးရအောင် အဲ့ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ရှင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအဖြစ် ကျင်းပလိုက်ရင်ရော " "မမ ..တော်ပါတော့ဗျာ ... မောင်မှားမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မမကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်ဘူးဆိုတာ ကျိန်ပြောရဲပါတယ် ...ရှေ့ဆက်ပြီး ဒီလို အမှားမျိုးကိုလည်း မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်.." ရဲ့ရင်သည် ငြိမ်း၏ နားတွင် ဒူးတုပ်ထိုင်လျက် တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။ ငြိမ်းက ရဲရင့်ကို မကြည့်ဘဲ ခပ်တင်းတင်းအမူအရာနှင်ထိုင်နေသော မူယာဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ " ဘယ်လိုလဲ မမူယာ ဟန် ... မင်္ဂလာပွဲကိုလုပ်မှာလား...အခုချက်ချင်းလက်မှတ်ထိုးကြမယ်ဆိုလည်း ရတယ်နော် ... ကျွန်မအသိ ရှေ့နေ့နဲ့ ရှင့််ရဲ့ စပွန်စာ ယောကျာ်းကြီးဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် " ငြိမ်းက ပြောရင်း ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဆက်လိုက်သည်။ "နင် ရူးနေလား " မူယာဟန် ပြောပြီး ငြိမ်း၏ ဖုန်းကို ဆွဲ လုလိုက်သည်။ငြိမ်းက ဖုန်းကိုင်ထားသော လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မူယာဟန်ကို ဆောင့်် တွန်းပစ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် မူယာဟန်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာကြည့်ပြီး ပြောဆို လိုက်သည်။ " ရှင်တို့လို မိန်းမတွေက အခြားသူရဲ့ ခင်ပွန်း တွေ ... ချစ်သူရည်းစားတွေကို မှ လိုချင်တပ်မက်နေကြတာပဲ ....ရှင်တို့ဆီမှာ မေတ္တာတရား မရှိဘူး ...ရမ္မက်နဲ့တဏှာရယ် သူများ မိသားစု အသိုက်အမြုံကိုဖျက်ဆီးချင်စိတ်ပဲရှိတာ...လိုချင်တယ်မဟုတ်လား ယူလိုက် ... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ပါပေတယ်....သူ့ကို ခေါ်ထားလိုက် ကျွန်မဆီကို ပြန်မလာစေနဲ့နော် ...လာခဲ့ရင် သဘက်ခါ ကျင်းပမယ့် မင်္ဂလာပွဲအစား ရှင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ အသုဘပွဲဖြစ်သွားမယ် " " မမ...မမရယ် ...မောင်တောင်းပန်ပါတယ် ...မောင့်ကို ကြိုက်သလို လုပ်ပါ ... သတ်ချင်ရင် လဲသတ်ပါ ... မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ မဖျက်ပါနဲ့ နော် .... တစ်သက်လုံး မမစိတ်တိုင်းကျ နေပါ့မယ် ... နောက် ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူး... မမကို ကတိပေးပါတယ် " ရဲရင့်က ငြိမ်း၏နားတွင်ထိုင်လျက် ငြိမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ တောင်းပန်လိုက်သည်။ " မင်း အခုချက်ချင်းထစမ်း ...ပြီးရင် ဖိတ်စာဝေထားတဲ့အိမ်တိုင်းကို ကျွန်တော် ဖောက်ပြန်မိလို့ မင်္ဂလာပွဲ ပျက်သွားပါပြီလို့လိုက်ပြောပေး ... မင်းသွားရင်း မင်းရဲ့ မမမူယာဟန်ကိုပါ ခေါ်သွားပေါ့ ...ကြား လား ....." ငြိမ်က ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်း ပြောဆိုလိုက်ပြီး ရဲရင့်၏ လက်မောင်းကိုကိုင်ကာ ဆွဲထူလိုက်သည်။ရဲရင့်သည် အံကိုကြိတ်၍ထားသည်။ငြိမ်းက ရဲရင့်၏မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ခပ်တိုးတိုးတစ်ချက် ပြောလိုက်သည်။

ရဲရင့်သည် မူယာဟန်၏ စကားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် မှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မူယာဟန်ကို တောင်းပန်စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ ပြန်ခွင့် ပြုပါတော့...နောက်နေ့ အချိန်ရရင် ခဏတစ်ဖြုတ်တွေ့တာပေါ့" ရဲရင့်က ခပ်ယဲ့ယဲ့လေသံနှင့် ပြောပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ******* "ငြိမ်းရေ ... အထဲက တံခါးဖွင့်နေပြီထင်တယ်" ကိုကျော်စိုး၏ပြောစကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ငြိမ်းက ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီးဆင်းလိုက်ကာ တိုက်ခန်းရှိရာသို့အလျင်မြန်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ ရဲရင့်မှာ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ထွက်လိုက်ချိန်၌ အပေါက်ဝတွင် ငြိမ်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ကြောင် အအ နှင့်ကြက်သေသေလျက် ငေးကြောင်ကြည့်နေမိလေသည်။ ငြိပ်သည် ခြေစုံရပ်တန်းလျက် မိမိအား ကြည့်နေသော ရဲရင့်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခန်းထဲသို့ ပြန်တွန်းသွင်းလိုက်ပြီးလျှင် ကိုယ်တိုင်ပင် အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သွားလိုက်လေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ၂၀ ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

မင်းရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းပါလို့ ကိုယ်တောင်းပန်ချင်တယ် ...တကယ်လို့မှ ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ပစ်ဖို့လိုတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို အသုံးချပါ...ကျွန်တော်ကိုပဲရန်လုပ်ပါနော်..." ပြောရင်း မှ စိုင်းခွန် နောင်၏ အသံမှာ တိုးလျပျောက်ကွယ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ငြိမ်းမှာသာ ဖုန်းကိုကိုင်လျက် စိုင်းခွန်နောင်ပြောသွားတာတွေကို နားမလည်နိုင်စွာ တွေးတောစဉ်းနေမိသလို တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ငယ်စဉ်က ငြိမ်းရန်ဖြစ်တိုင်း ရှေ့မှ ကာဆီး ခုခံပေးတတ်သောသူကို ပြေး၍သတိရလိုက်မိလေသည်။ ထိုအခါ ငြိမ်း၏နားထဲတွင် စကားသံ အချို့ကို ပြန်ကြားယောင် မြင်ယောင်လာမိလေသည်။"နင် ရန်မဖြစ်ပါနဲ့ ငြိမ်းရာ ...နင်တို့ မိန်းခလေး ချင်းရန်ဖြစ်ရင် ငါက ဝိုင်းချလို့လည်းမရဘူး.... နင်ခံရရင်လဲ ငါမကြိုက်ဘူး အဲ့ဒါကြောင့် နင်ရန်မဖြစ်နဲ့ ...တစ်ယောက်ယောက်ကိုစိတ်တိုရင် ငါ့ကို လာရိုက် ဟုတ်လား .."ထိုစဉ်က ငြိမ်းသည် သူပြောသလိုပင် တကယ်လုပ်ခဲ့ပါသည်။စိတ်တိုလာလျှင် သူ့ကို ဆွဲဆိတ်သည်။သူ့ခေါင်းကို ခေါက်ခဲ့သည်။တစ်ခါတစ်လေများဆို ငြိမ်းက အိမ်စာမပြီး၍ စာမရသေးလျှင် သူ့ကဘေးမှာ အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် အဖော်နေပေးခဲ့သည်။ထိုအခါမျိုး၌ငြိမ်းသည် သူ့နာရွက်ကိုဆောင့််ဆွဲသည် ။"နောက် နေ့ နင်အရင်စာရအောင်မကျက်နဲ့ "ဟု ရန်လုပ်ခဲ့သည်။သို့သော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသော သူက စာရေးရေး ၊ စာကျက်ကျက် အချိန်ခဏမျှသာယူခဲ့ရသည်။ငြိမ်းသည် သတိလက်လွတ်နှင့် အတိတ်ကို တွေးနေမိရင်းမှ ပါးပြင်ပေါ်မှ ပူနွေးစိုစွတ်သော အထိအတွေ့ကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်မိပြီး ခေါင်းကိုခါယမ်းပစ်လိုက်ကာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိလေသည်။ ******* " စိုင်းရေ ...ငါ့ကောင် ဖုန်းဆက်တယ်ကွ...ရဲရင့်ဆိုတဲ့ ကောင်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲတဲ့..." " ဗျာ...ဒီကောင် လွန်လှချည်လား...မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ သုံးရက်တောင်မလို့တော့တာကို...ဒီလောက် သတိပေးထားရဲနဲ့ ဗျာ ...." စိုင်းခွန်နောင်သည် ဆန်းလင်းအောင်ဆီမှ စကားကို ကြားသည်နှင့် ကွန်ပျူတာရှေ့မှ ထလိုက်ပြီး ကားသော့ကို ကောက်ယူလိုက်ကာ ဒေါ်သတကြီးနှင့် ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ "ဟေ့ကောင် စိုင်း ... ဒေါသကိုလဲ ထိန်းအုံးကွ.......ငါလိုက်ပို့ပေးမယ် .. တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့......" ဟု အော်ပြောရင်း ဆန်းလင်းအောင်လည်း နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားလေသည်။ ****** ငြိမ်းက တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သည်နှင့် အနားသို့ ရောက်လာသော ကိုကျော်စိုးကို မေးလိုက်သည်။ "ကိုကျော်စိုး သေချာတယ်နော် ... " ကိုကျော်စိုး ဆိုသည်မှာ ငြိမ်း ကား ငှားစီးနေကျတက္ကစီကားဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ခုရက်ပိုင်း ရဲရင့်ကိုကြည့်ရတာ စိတ်ထဲ မသင်္ကာဖြစ်နေသောကြောင့် ကိုကျော်စိုးကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ "ဟိုမှာမြင်နေရတဲ့ ဆိုင်ခန်းပဲငြိမ်း... ငါ့ညီမ နင် ဒေါသ တော့ထိန်းဟာ... ဘယ်သူလဲဆိုတာသိရင် နင်မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမယ်" ငြိမ်းက ကိုကျော်စိုး ပြသော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။အခန်းကမြေညီထပ်တိုက်ခန်း ဖြစ်သည်။အခန်းမှာ သံဘာဂျာတံခါးများ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်တွင်လည်း မှန်လုံဆိုင်ခန်းများသာရှိသောကြောင့် တောရုံ ဘေးအခန်းမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် သိကြမည်မထင်ပေ။ "တံခါးသွားခေါက်ရင်တော့ ဖွင့်ပေးပါ့မလာဘဲ ... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေ့မလား .... အစ်ကိုကားကို အဲ့ဒီဘက်မှာ ပါကင်ရအောင်ထိုးလိုက်မယ်လေ...." ငြိမ်းက လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ပြီးလျှင် 'ကျစ်" ခနဲ စုတ်တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီး "ဆိုးရွာလိုက်တာ" ဟု အံလေးကိုကြိတ်ပြီးပြောလိုက်မိသည်။ ကားဆရာကိုကျော်စိုးက ငြိမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားနှင့် ငေးကြည့်နေသည်။ ******** တိုက်ခန်း ထဲတွင် ရဲရင့်က ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချကာထိုင်နေသည်။ သူ့၏ဘေးတွင် မူယာဟန်က မှီတွယ်ပြီး ထိုင်နေသည်။ရဲရင့်သည် မိမိ၏ တဒင်္ဂ သာယာစိတ်အတွက် ပေးဆပ်နေရသော ဘဝအတွက် ယူကြုံးမရဖြစ်နေမိလေသည်။ "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် မမမူ ကျွန်တော့် ကိုလွှတ်ပေးပါတော့ ....ရှေ့ဆက်ပြီး ကျွန်တော်ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့ဗျာ ....." "ဒုက္ခပါပဲကွာ ရဲရင့်ကို မမမူက ဘာဒုက္ခပေးနေလို့လဲ...ချစ်လို့ ဆက်သွယ်နေတာကို ... မမမူကြောင့် ရဲရင့်စိတ်ညစ်ရတာ ဘာရှိလို့လဲ... ..ရဲရင့်လိုချင်တာ မှန်သမျှလည်း မမမူ ဝယ်ပေးနေတာပဲကို...မင်းရဲ့မမငြိမ်းက ...မမမူ ထက်သာတာဘာရှိလို့လဲ ပြောပါအုံး ...ပြောလေ" မူယာဟန်က အမှုအရာပိုပို့နှင့် ပြောလိုက်ပြီး ရဲရင့်၏ရင်ခွင်ထဲသို့အတင်းတိုး၀င်လိုက်သည်။ ရဲရင့်သည် ရင်ခွင်ထဲသို့အတင်းတိုးဝလာသော မူယာဟန်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ပြန်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ် ... ကျွန်တော့်မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပဖို့ သုံးရက်တောင် မလိုတော့ ဘူး...ကျွန်တော့် ခုချိန်မှာ ဒီမှာရှိ မနေသင့်ဘူး...မမမူအပျင်းပြေကစားဖို့အတွက် အခြားသူကိုထပ်ရှာပါတော့ဗျာ..." "ချစ်လေး ပြန်လို့ မရသေးဘူးနော်...ညနေမှပြန်ခွင့် ပြုမှာ ...မဟုတ်ရင် ....မမက မင်းရဲ့ သတို့သမီးလောင်းဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်မှာနော် ..."

ငြိမ်းနှင့် ရဲရင့်တို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် နှုတ်ဆက်သံနှင့်အတူ အနားသို့ ရောက်လာသော သူကို နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူ မော့ကြည့်လိုက်မိကြလေသည်။ "မမူယာ ပါလား ... စျေးဝယ်လာတာလား...ထိုင်လေ ...ထိုင်ပါအုံးမမူယာ " ငြိမ်းက ပြောရင်း မမူယာ ထိုင်ရန်ခုံကိုထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရဲရင့်မှာ မူယာဟန်ကိုမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ရင်အစုံမှာ မီးရထား တစ်စင်းခုတ်မောင်းနေသကဲ့သို့ ဆူညံ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ မူယာဟန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် ကြည်နေမိလေသည်။ မူယာဟန်သည် ငြိမ်းဆွဲထုတ်ပေးသော ခုံကို ကျော်ပြီး တမင်ပင် ရဲရင့်ဘေးနားမှ ခုံကိုဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။ မူယာဟန်၏ အပြုအမူကြောင့် ရဲရင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆတ်ခနတစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ငြိမ်းကတော့ မူယာဟန်ကို မျက်လုံးတစ်ချက်ဝံ့ကြည့်လိုက်ပြီးခပ်အေးအေး ပင်ပြုံးနေလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ သတိုးသားကြီးရဲ့ ငြိမ်လှချည်လား ... မူယာက နှောက်ယှက်သလိုများ ဖြစ်သွားလို့လား..." မူဟာဟန်က ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး မထိတထိ ပြောလိုက်သည်။ရဲရင့်က ပျက်ယွင်းနေသော မျက်နှာကို ထိန်းပြီး မူယာဟန်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မ ..မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျာ...ဒါနဲ့ ဘာသောက်မလဲ ... ကျွန်တော်မှာလိုက်မယ်..." " ရပါတယ် ရဲရင့်သောက်နေတာမျိုးပဲ မှာပေးပါ ...ကျေးဇူးပါနော်ရဲရင့် " မူယာဟန်က မပွင့်တပွင့်ပြောပြီး ရဲရင့်မျက်နှာကိုကြည့်နေသည်။ ရဲရင့်က မသိဟန် ပြုလျက် စာပဲထိုးလေးကိုခေါ်ကာ မှာပေးလိုက်ပြီး ချစ်သူငြိမ်း၏ မျက်နှာကို မသိမသာ အကဲခပ်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ငြိမ်းရေ ... ငယ်တဲ့ကောင်လေးတွေက စိတ်မချရဘူးနော် သတိထားဦး..." မူယာဟန်သည် ငြိမ်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစေ့စေ့အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းကလည်း ပြုံးရယ်လျက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငြိမ်း အထင်တော့ သစ္စာရှိတာ ...မရှိတာက အသက်နဲ့တော့ မဆိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်...လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရင်းခံ ဗီဇနဲ့ တဏှာကြီးတာ ...မကြီးတာနဲ့ပဲ ဆိုင်မယ်ထင်တယ် ... ဟုတ်လား ရဲရင့်...." "ဗျာ..မမ "ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏ အပြောကြောင့် မျက်နှာမှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားပြီး ငြိမ်းကို ထိတ်လန့်အံ့သြစ္စာမော့ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ သူသိခဲ့သမျှ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး၌ ချစ်သူငြိမ်းသည် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စကားများကို တစ်ခါမျှ မပြောဖူးခဲ့သောကြောင့် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိခြင်းဖြစ်လေသည်။ မူယာဟန် သည်လည်း ငြိမ်း၏ စကားကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသော မျက် အမူအရာကို ထိန်းရင်း ဟန်မပျက်ရယ်နေလေသည်။ " သွားရအောင် မမ ...မောင်တို့ ဈေးဝယ်ရအုံးမှာ လေ...." ရဲရင့်ပြောပြီးသည်နှင့် ချစ်သူငြိမ်း၏ ပခုံးလေးကိုခပ်ဖွဖွ ဖက်ပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ထွက်ခဲ့လေသည်။ ****** ငြိမ်းနှင့် ရဲရင့်တို့ အအေးဆိုင် အပြင်သို့လျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ငြိမ်းက ရုတ်တရက် ရဲရင့်ကို ပြောလိုက်သည် ။ "အဲ့ဒီလို မိန်းမနဲ့ဝေးဝေးနေ....သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့မိန်းမမျိုးပေါ့... လောကကြီးထဲမှာရှိတဲ့ ဘယ်ယောက်ျားကို မဆို သူလိုချင်ရင် ယူလို့ရတယ်လို့ ခံယူထားတဲ့သူမျိုးပဲ...သူများ အကြောင်ကို ပြောတော့မပြောချင်ဘူး...သူ့ကိုယ်သူအထင်ကြီးနေတာလဲ အပြစ်တော့ ပြောလို့မရဘူး...လောကမှာ စိတ်ဓါတ်ယုတ်ညံ့တဲ့ ယောက်ျားသားတွေကလည်း အများသားလေ... မိန်းမတစ်ယောက်က မြူပြလိုက်ရင် ကိုယ့်ချစ်သူ...ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ မိသားစုကိုပါ စွန့်ပစ်ဖို့ ၀န်မလေးတဲ့ ယောက်ျားတွေက မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာကို....ရဲရင့်လည်း မှတ်ထား ဒီလိုလူနဲ့တော့ ခိုးမတွေ့နဲ့ ..." "ဟာဗျာ မမ ...ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ မောင့်ကို မပြောပါနဲ့နော်..." ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့လျက်ပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ငြိမ်းကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကိုတင်းတင်းစေ့လျက် လျှောက်လှမ်း၍ သွားနေလေသည်။ **** "ချစ်သူ့ဆီကို တောင်ပံဖြန့်ကျက်လို့...သွားချင်တယ်...ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မှန်းလဲ အတတ် မသိနိုင်...." ဖုန်းသံကြောင့် ငြိမ်းယူကြည့်လိုက်သည်။ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော စိုင်းခွန်နောင်ဆိုသော အမည်ကြောင့် ငြိမ်း တွေခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားမိသည် ။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ကောက်ကိုလိုက်သည်။ " ဟယ်လို...ငြိမ်း .ခဏလောက်တွေ့လို့ရမလား ..." စိုင်းခွန်နောင်၏ စကားကြောင့် ငြိမ်း ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်ခနဲဖြစ်သွားရလေသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းသည် အေးဆေးစွာပင် အငြင်းစကား ဆိုလိုက်သည်။ " ကောင်းပန်ပါတယ် ကိုစိုင်း...တွေ့ဖို့ အဆင်မပြေလို့ပါ...." ငြိမ်းပြောလိုက်သောအခါ တစ်ဖက်မှ စိုင်းခွန်နောင်၏ အသံမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။အတန်ကြာသောအခါမှ စိုင်းခွန်နောင်ဆီမှ အသံခပ်တိုးတိုးထွက်လာလေသည်။ " ငြိမ်းကို ပျော်စေချင်တာ ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ရင်း အမှန်ပါ .... ငြိမ်းကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရစေချင်တယ်... ငြိမ်းကို ကူညီ နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်ဘာတွေလုပ်ရမှန်း မသိဘူး...အားလုံးက ကျွန်တော့် အပြစ်တွေပဲ ... နောက်ကို ဘယ်လိုကိစ္စတွေပဲ ဖြစ်လာလာ ...

ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ် "(ချူ " ) အပိုင်း (၁၉) ****** "ဗျာ မမ .... ဘာပြောလိုက်တယ်... ပြောရက်လိုက်တာ...ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုမေးရတာလဲ ..." ရဲရင့်သည် ပြုတ်ကျသွားသော ဖုန်းကို ပြန်ကောက်လိုက်ပြီး ဟန်မပျက်ပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းက ဝရံတာတံခါးတွင် မှီရပ်လိုက်ပြီး ရဲရင့်ကို ခပ်စူးစူးတစ်ချက်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ "မင်းကို ကြည့့်ရတာ .... ခုတလော ဂနာမငြိမ်သလိုဖြစ်နေလို့ လေ ... မဟုတ်ရင်လည်း...မဟုတ်ဘူးပေါ့..." "ဟုတ်စရာလား မမရယ် ... မမကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကို မှမချစ်ဘူး...ဘာလဲ မင်္ဂလာရက်နီးလာလို့ မမအကြောင်းရှာနေတာလား...တကယ်တမ်းလက်ထပ်ရမယ်ဆိုတော့ လက်မထပ်ချင်ဘူးလား " ရဲရင့်က ငြိမ်းကို ကြည့်ပြီး ခပ်တည် တည်နှင့်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းသည် လက်ကို ပိုက်ထားလျက်မှပင် ရဲရင့်၏မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခွန်းချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရဲရင့် .... ငြိမ်းပြောတာကို သေချာနားထောင် .... ရဲ့ရင့်နဲ့ ငြိမ်း ချစ်သူ တွေဖြစ်ပြီဆိုကတည်း ... တစ်သက်တာလုံးအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ...ကုန်ကုန်ပြောမယ် မင်းမှာဘယ်လိုဒုက္ခတွေ ဖြစ်နေပါစေ....ရောဂါဆိုးတွေ ... နောက်ဆုံး ရူးသွပ်သွားရင်တောင် လမ်းခွဲဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး...ဒါပေမဲ့ သစ္စာဖောက်ရင်တော့ တစ်စက္ကန့်တောင် ဆိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး.... အိမ်ထောင်ကွဲဖြစ်မှာစိုးလို့ မကွာနိုင်တာတို့...သားသမီးကြောင့် သည်းခံနေရတာတို့ ဆိုတာမျိုး ငြိမ်းမှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး....ပြီးတော့ သစ္စာဖောက်တဲ့လူကို တစ်ဘ၀လုံး နာလန်မထူနိုင်အောင်လည်း လုပ်ပစ်အုံးမှာ ကောင်လေးရဲ့...အဲ့ဒါကို မြဲမြဲမှတ်ထား ...." "ဟာဗျာ မမ...မောင်က သစ္စာဖောက်မှာမှ မဟုတ်တာကို ..." ရဲရင့်သည် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေသော စိတ်ကို ထိန်း၍ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်ချင်နေသော အသံကိုထိန်းပြီး ငြိမ်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အင်းပါ .... မဟုတ်ရင်လည်းပြီးတာပဲ...လာခဲ့ အိမ်ထဲပြန်ဝင်တော့..." ငြိမ်းက ပြောပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ရဲရင့်လည်း ငြိမ်း နောက်မှ ခြေလှမ်းမမှားအောင်ထိန်းရင်း လိုက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ***** "ဒေါ်ကြူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ " ငြိမ်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာစဉ် စည်သူလေး ၏ အခန်းထဲတွင် အထုပ်အပိုးများ ပြင်နေသော ဒေါ်ကြူကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ငြိမ်းမေးလိုက်မိသည်။ "စည်သူ့ကို ပြန်ပို့တော့ မှာမို့ ....မငြိမ်းဝေက အဝတ်အစားတွေ သိမ်းခိုင်းထားလို့ သိမ်းနေတာ ငြိမ်းလေးရဲ့..." "ရှင် ...ငြိမ်းလဲမသိပါလား ... ငြိမ်းမင်္ဂလာပွဲပြီးမှ ပြန်ပို့ပါလို့ ပြောထားတာကို..." ငြိမ်းက ဒေါ်ကြူကို ပြောရင်း မိခင်ကြီးကို မေးရန် အောက်ထပ်သို့ဆင်းခဲ့လိုက်သည်။ အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ မိခင်ကို အဆင်သင့် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ငြိမ်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "အမေ...စည်သူကို ပြန်ပို့တော့မလို ဆို...." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်းမေးခွန်းကို ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သမီး ... သူ့အဖေလည်း အဆင်ပြေနေပြီမို့ပြန်ပို့ လိုက် တော့မယ်လေ..." " သမီးမင်္ဂလာပွဲပြီးမှပြန်ပို့ပါလား အမေရယ် ... တကယ်ဆို ကျောင်းအပြီးပိတ်မှ ပို့သင်တာ... ကျောင်းပိတ်ဖို့လည်း မလိုတော့ဘူးလေ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက သမီးဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်မိသည်။ "သမီးရယ် ...အချိန်တန်ပြန်ပို့ရမယ်ဟာ ... စောစောပို့လိုက်တော့ သံယောစဉ်မတွယ်တော့ဘူးပေါ့ " " ဟင့်အင်း ....သမီးမင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ ပြန်ပို့မယ် နော် အမေ..." ငြိမ်းက သူပြောချင်တာပြေပြီး ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာသာ နေရာတွင် သက်ပြင်းတစ်ချချ နှင့်ကျန်ခဲ့လေသည်။ ****** "မမ ထိုင်နော်..." ရဲ့ရင့်က ပြောရင်း ခုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်းကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းဘေးက ခုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူပါ ထိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ်း၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မမ ဘာသောက်မလဲ..." "ကော်ဖီအေးပဲသောက်တော့မယ် ... " " ကော်ဖီတွေပဲသောက်နေတာပဲကွာ....မင်္ဂလာပွဲရက်မှာ ၀နေမှာစိုးလို့လား ... မုန့်လေးဘာလေး စားအုံးပါအုံး မမရာ...မမကိုကြည့်ရတခုတလော ပိုပိန်လာသလိုပဲ ..." ရဲရင့်က ငြိမ်း၏ လက်ဖဝါးလေးကို သူ့လက်နှင့် အုပ်မိုး ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။သည်နေ့ ရဲရင့်နှင့်ငြိမ်းတို့စျေးဝယ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ရဲရင့်က အနည်းငယ်ပိန်သွားသော ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်း အလုပ်များလို့ ပိန်သွားတာပါ ရဲရင့်ရဲ့ ...နေကောင်းဖို့အဓိကပဲ မဟုတ်လား...ဒါနဲ့ မင်္ဂလာပွဲပြီးရင် ငြိမ်းတို့ တစ်မိသားစုလုံး ခရီးထွက်ကြမယ်နော်...အန်တီလည်း ခရီးမထွက်တာကြာပြီမဟုတ်လား..." "ဟောဗျာ ...အမေတို့ကိုပါ ခေါ်သွားမလို့လား...မမ ဟန်နီးမွန်းကလဲ ဆွေမျိုး အစုံနဲ့ လား..." ရဲရင့်က တမင်ပင် မျက်နှာကို စူပုတ်ဟန်လုပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်းက စူပုတ်နေသော ရဲရင့်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆွေမျိုးအစုံနဲ့ ဆို တော့ ပျော်စရာကြီးပေါ့ ရဲရင့်ရဲ့ " " ငြိမ်းတို့စုံတွဲ ဈေးဝယ်ထွက်လာကြတာလား..."

ငြိမ်းနှင့်ရဲရင့်တို့၏ နှစ်ဖက်မိဘလူကြီးစုံရာနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းပွဲက အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့်ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ ရဲရင့်၏ မိခင်က ငြိမ်း၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ တဖွဖွပြောနေသည်။ "အဒေါ်သားလေး လို လက်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးပါ သမီးရယ်...အဒေါ် အတွက် မပူပါနဲ့ ...အဒေါ်ဘာသာနေပါ့မယ်...သားအတွက် စိတ်အေး ရရင်ပဲ အဒေါ် သေပျော်ပါပြီ.." ငြိမ်းက မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလျက်ပြောနေသော ယောက္ခမလောင်း၏ လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်စကားပြောလိုက်လေသည်။ " မကြာခင် တစ်မိသားစုတည်း ဖြစ်တော့မှာကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ အမေရယ်.. တစ်ယောက်တည်းမနေရပါဘူးနော် ...ဒီမှာအတူနေရမယ်...အဲ့ဒါမှ ငြိမ်းမှာလဲ အမေ နှစ်ယောက် ...ရဲရင့်ရင့်မှာလဲ အမေနှစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ ....ပြီးတော့ အမေတို့နှစ်ယောက်အတူရှိနေတော့ ငြိမ်းတို့လည်း အမေတို့အတွက် မပူရ တော့ဘူးပေါ့ " "တူ ..တူ " ငြိမ်းသည် ရဲရင့်၏ မိခင်နှင့်စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရင့်၏ဖုန်းဆီမှ အသံထွက်လာသောကြောင့် ငြိမ်းက ရဲရင့် ပခုံးကို ပုက်လိုက်ပြီးဖုန်းကိုင်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။ "ရဲရင့်ဖုန်းလာနေတာလား မဟုတ်လား ... စောစောကတည်းက ခေါ်နေတာထင်တယ်... ကားငှါးတဲ့သူထင်တယ်... ဖုန်းပြန်ပြောလိုက်အုံးလေ..." "ဟုတ် ... ဟုတ်မယ်ထင်တယ် ...ဖုန်းသံပိတ်ထားတော့ မောင်က သတိမထားလိုက် မိဘူး ..." ရဲရင့်သည် ငြိမ်းကို ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း ဖုန်းကို ကိုင်ကာ မသိမသာနှင့် ဝရံတာဘက်သို့ ထွက်ခဲ့လေသည်။ ****** "မမမူ ..ခင်ဗျား လွန်နေပြီနော် ....ဘာလို့ ဖုန်းတွေ ခေါ်နေရတာလဲ...' ရဲရင့်သည် ဝရံတာသို့ရောက်သည်နှင့် ဒေါသကို ထိန်းပြီး အသံခပ်အုပ်အုပ်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "သတိရလို့ ..စိတ်ပူလို့ ဆက်တာပေါ့...ချက်ချင်း မင်္ဂလာပွဲရက်သတ်မှတ်လိုက်မှာစိုးလို့ စိတ်ပူပြီး ဆက်မိတာပါကွာ ... မနက်ဖြန်ကျရင် မမမူတို့ ခဏလောက် တွေ့ရအောင် တိုက်ခန်းကိုလာခဲ့အုံးနော် ...တကယ်လို့ မောင် မလာဘဲနေရင် မမမူက ...ငြိမ်း ဆီလာမေးမှာနော်...." "ဗျာ..မ..မလုပ်နဲ့နော်....ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်...ခင်ဗျား အေးဆေးနေပါ ....ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်...." ရဲရင့်က မူယာဟန်၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်လိုက်သည်။ထိုစဉ်မှာပင်ရဲ့ရင့်ရှိရာ ဝရံတာသို့ ငြိမ်းရောက်လာလေသည်။ "ရဲရင့် ...မင်း ဖောက်ပြန်နေတာလား " အသံနှင့် အတူ ဝင်လာသောငြိမ်းကိုကြည်ပြီး ရဲရင့် လန့်ဖျပ်သွားမိပြီး လက်ထဲမှဖုန်ပါ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ၁၉ ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ငြိမ်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာပြီး ဒေါသများပါ ထွက်လာ သဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်ပြီးမိခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သတိမရပါဘူး...အကျင့်မကောင်းတဲ့ မျိုးက ဆင်းသက်လာတဲ့သူ ... ပြီးတော့ တောင်းပန်းရမှန်းမသိဘဲ ထွက်ပြေး သွားကြတဲ့ တာဝန်မသိတဲ့လူတွေ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် ငြိမ်း၏ တင်းမာခက်ထန်နေသောပုံစံကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး လေပြေ စကားဆိုလိုက်သည်။ "သမီးရယ် ... သူတို့လည်းရှက်လို့နေမှာပေါ့ကွယ်..ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက ထူးထူးလေးကလဲ ငယ်သေးတယ်လေ သမီးရယ်...အချိန်တွေကြာလာပါပြီ သမီးစိတ်တွေမပြေသေးဘူးလားကွယ်...ခုချိန်များ ထူးထူးလေးနဲ့ ဆုံတွေ့ရမယ်ဆိုရင် သမီးလက်ခံမှာလား " ဒေါ်ငြိမ်းဝေက သမီးဖြစ်သူ ကိုသွေးတိုးစမ်းသည့် သဘောနှင့် မေးလိုက်သည်။ "မဆုံပါဘူး အမေ...ဆုံစရာလည်းအကြောင်းမရှိဘူး...အဲ့ဒီတုန်းက သူက ငယ်သေးလို့ လူကြီးတွေဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုရင်တောင် နှုတ်ဆက်စကားပြောဖို့ တောင် သူ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူးလား...သူလည်း အတူတူပဲ ကတိမတည်တဲ့လူလိမ်.." ငြိင်းသည် ဒေါသတကြီးနှင့် ပြောဆိုပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ အပါးမှ ထွက်ခဲ့လေသည်။ ****** "တော်ပါတော့ မမမူ ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ....ထပ်ပြီး လည်း မခြိမ်းခြောက်ပါနဲ့တော့...ခုလည်း မမမူ ခေါ်ရင်း ကျွန်တော်လာနေတာပဲ ... တစ်ဆိတ်ရှိ မမကို ပြောမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မပြောပါနဲ့တော့ ...မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့လူကြီးစုံရာနဲ့ တောင်းရမ်းနား ဖောက်ဖို့ အားလုံး လုပ်ပြီးသွားပြီ....ကျွန်တော် နောက်မဆုတ်နိုင်ဘူး.... မမမူ ပြောသလို ခိုးတွေ့ရအောင် ဆိုတာကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ လိုက်လျော ပေးခဲ့တာပဲ...ဒီထက်ပိုပြီး လောဘမတက်ပါနဲ့ ....ဒီလိုဖုန်းပြောရရုံနဲ့ပဲကျေနပ်ပေးပါ ...အိမ်ကိုလာရှာတာတို့ ဘာတို့မလုပ်ပါနဲ့တော့နော်...." ရဲရင့်က မူယာဟန်ကို ဖုန်းထဲမှ တောင်းပန်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "မင်းကွာ...မမမူ တောင်းဆိုတာကို ဒီလောက်လေးတောင် မလိုက်လျောနိုင်ဘူးလား....မင်းတို့ကို လက်မထပ်နဲ့လို့ မပြောဘူး ...စေ့စပ်ပြီးရင် လက်ထပ်ပွဲကို နောက်ကို ဆုတ်ဖို့ပဲ ပြောတာ...မင်းနဲ့မမမူ တွေ့ရတာတောင် သိပ်မကြာသေးဘူး ... မင်းအိမ်ထောင်ပြုမှာကို လက်မခံနိုင်ဘူး ... လုပ်ငန်းတစ် ခုလုပ်မယ်လို့အကြောင်းပြပြီး လက်ထပ်ပွဲကို နောက်ဆုတ်လိုက်...ပြီးတော့ မင်းလိုသမျှ ပြော ....ကားလား..အိမ်လား...ငွေလား မမမူ ပိုင်သမျှ မင်းအတွက် ချည်းပဲ ..." "ဟာဗျာ ...စိတ်ရှုပ်လာပြီ...ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..." ရဲရင့်စိတ်ရှုပ်ရှုပ် နှင့် ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်သည်။ ဖုန်းချလိုက်မှပင် ငြိမ်းဖုန်းခေါ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်လေသည်။ "ဟယ်လို ...မမ ..ဖုန်းခေါ်ထားတာလား...မောင်ကသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဖုန်းပြောနေလို့...မင်္ဂလာပွဲကိုဖိတ်နေတာမမရဲ...." ရဲရင့်က စိုးရိမ်စိတ် အပြည့်နှင့်ပင် ငြိမ်းကို လိမ်ညာပြောလိုက်သည်။ "အင်းပါ ....ဖုန်းဆက်မရလို့ စိတ်ပူနေတာ....မနက်ဖြန် ကိစ္စကိုတော့ မမေ့ဘူး မဟုတ်လား....ဒီညများ အိမ်ကို လာအုံးမလားလို့ မျှော်နေတာ...." ငြိမ်း၏ မာဆတ်ဆတ် နှင့် ပြောလာသောအသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲရင့်စိတ်ထဲမှ အပူလုံးကြီးလျောခနဲကျသွားရလေသည်။ဘယ်လိုအခြေအနေတွေ ဘာတွေပဲဖြစ်နေပါစေ ရဲရင့်အနေနှင့် ငြိမ်းကိုတော့ အမှန်တကယ်ချစ်မြတ်နိုးခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ ******* "စိုင်း မင်းနေသာရဲ့လား...." ဆန်းလင်းအောင်က အိပ်ရာထဲတွင် ခွေနေသောစိုင်းခွန်နောင်ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ စိုင်းခွန်နောင်မှာ မနေညက ငြိမ်းတို့ဆီမှ ပြန်လာပြီးကတည်းက အပြင်းဖျားပြီး အိပ်ရာထဲမှမထနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည် ။တစ်ညလုံး ဝေဒနာကို ကြိတ်မှိတ်ခံနေပြီး မိုးလင်းမှ ဆန်းလင်းအောင်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်၍ ရောက်လာခြင်းဖြစ်လေသည်။ "မင်းကွာ..ည တုနုံးတည်းက ဆက်ပါလား...ခုဆေးခန်းသွားမလား...ဆရာဝန်ခေါ်ရမလား ပြော.." "ရတယ် ကိုဆန်း...ဒီ...ဒီညနေ ....ငြိမ်း စေ့စပ်တော့မှာတဲ့ဗျ..." စိုင်းခွန်နောင်၏ စကားကြောင့် ဆန်းလင်းအောင်က ခုတင်ဘေးရှိ စာကြည့်စားပွဲစုံတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး "အဲ့ဒါကြောင့် မင်းကဒီလိုဖြစ်နေတာပေါ့လေ... ဒီလိုဖြစ်နေမယ့်အစား သတ္တိရှိရှိဖွင့်ပြောလိုက်ပါလားကွာ ..မင်းကို ကြည့်ရတာပင်ပန်းလိုက် တာ...မင်းအဖြစ် က ချစ်သူကိုလဲ ဖွင့်မပြောရဲ...ပြီးတော့ ချစ်သူရဲ့အဖေကိုကအစ မသိအောင် ခိုးပြီးကူညီ စောင့်ရှောက်နေရတဲ့ဘ၀..မလွယ်ပါလားကွာ....." " ဒါကတော့ ကိုဆန်းရယ်.... မခေါ်ချင်လည်း တော်နေရတဲ့ သွေးသားကြောင့် လေ....ငြိမ်းရဲ့မောင်လေးက ကျွန်တော်နဲ့လည်း ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲ တော်တယ်လေ....ပြီးတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ ဖခင်လေ....ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဒီတိုင်းကြီး ပစ်မထားရက်ဘူးဗျာ..." " အေးကွာ မင်းတို့ရေစက်တွေကလည်း အဆန်းသားစိုင်းရာ ..." ****** " ကဲ...ဒါဆိုရင် မင်္ဂလာပွဲရက်ကနောက်လ ဆယ်ရက်နေ့ပေါ့...." "စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း နားဖောက်တဲ့ပွဲက အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ပြီး သွားပြီဆိုတော့ ....ဦးလေးတို့ကို ပြန်ခွင့် ပြုပါအုံးနော်..."

"အမေ သူက သမီးရဲ့မိတ်ဆွေ ကိုစိုင်းခွန်နောင်တဲ့....ကိုစိုင်း ...ငြိမ်းရဲ့အမေလေ နာမည်က ဒေါ်ငြိမ်းဝေတဲ့ " ငြိမ်းက မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စိုင်းခွန်နောင်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ "ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ ...တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် အန်တီ..." စိုင်းခွန်နောင်က ခေါ် ငြိမ်းဝေကို မဝံ့မရဲကြည့်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ငြိမ်းကတော့ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စိုင်းခွန်နောင်တို့ ၏အမူအယာများကို သတိမထားမိဘဲ ရှိလေသည်။ သုံးယောက်သားထိုင်နေသော အခန်းကျဉ်းလေးသည် အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ငြိမ်းက စတင်စကားဆိုလိုက်လေသည်။ "ကိုစိုင်းက မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်တာမကြာသေးဘူးလေ အမေ...ဒါနဲ့ ကိုစိုင်းရော နေရေးထိုင်ရေး နဲ့လုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား" "ဟုတ်ကဲ့ ပြေပါတယ် ငြိမ်း..." စိုင်းခွန်နောင်သည် ငြိမ်း၏ မျက်နှာကို ငေးငေးရီရီနှင့် ကြည့်ပြီး ငြိမ်းမေးတာကို ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ငြိမ်းလည် ကိုစိုင်းတို့ ဆိုင်ကို လာလည်မလို့ဘဲ...ခုရက်ပိုင်း မင်္ဂလာပွဲအတွက် အလုပ်များနေလို့ မလာဖြစ်တာ...ဖိတ်စာရရင် ပို့လိုက်မယ်နော် ကိုစိုင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကိုပါ ဖိတ်ပေးပါအုံး ..မလာမဖြစ်လာရမှာနော်.." "ဗျာ... ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ....လာမှာပါ ငြိမ်း " "ဒါနဲ့ ...မောင်ရင်က ဘယ်ဇာတိလဲကွဲ့ ...မိဘတွေရော ရှိကြသေးလား...." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ ရုတ်တရက် ထမေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်မှာ ဖြုန်းခနဲ ကြောင်အပြီး မဖြေနိုင်ဘဲ ရှိလေသည်။ငြိမ်းကလည်း စိုင်းခွန်နောင်ကိုငေးကြည့်လျက် စိုင်းခွန်နောင်၏ အဖြေကို နားထောင်နေလေသည်။ စိုင်းခွန်နောင်သည် ထိတ်လန့်သွားသောစိတ်ကို အမြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လေသံမှန်မှန်နှင့် ဖြေလိုက်လေသည်။ "မွေးဇာတိကတော့ နယ်ဘက်ကပါ ... ပြီးတော့မှအမေ့အမျိုးတွေရှိတဲ့ တောင်ကြီးကို ပြောင်းသွားတာပါ...အဖေကတော့ မရှိတော့ပါဘူး...အဘွားရယ်....အမေနဲ့ ညီလေးတို့က တောင်ကြီးမှာနေကြပါတယ်.." စိုင်းခွန်နောင်က ဖြေပြီး ဒေါ်ငြိမ်းဝေနှင့် ငြိမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ခဏလေးနော် ကိုစိုင်း ....ရဲရင့်နဲ့ကိုစိုင်းကို သေချာ မိတ်ဆက် ပေးချင်လို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်အုံးမယ်....." ငြိမ်းက ပြောပြီး ဧည့်ခန်း အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။အခန်းထဲတွင် ဒေါ်ငြိမ်းဝေနှင့် စိုင်းခွန်နောင်တို့သာ ကျန်ခဲ့လေသည်။ " တကယ်ဆို မင်းမလာသင့်ဘူး...မင်းကို ဒေါ် လေး သံယောစဉ် ရှိပါတယ်... သမီးက မင်းကို လက်ခံရင် ဒေါ်လေးသိပ်ဝမ်းသာမိမှာပဲ ...ဒါပေမဲ့...သမီးက မင်းကိုမြင်တိုင် မောင်ရဲရင့်ဆီကို ပိုပြီး ရောက်ရောက်သွားတယ်....တကယ်လို့ များ မင်းကထူးထူးမှန်းသာသိသွားရင် ..သူ့စိတ်အတိုင်းသာဆိုရင် မောင်ရဲရင့်နဲ့ ချက်ချင်းကို လက်ထပ်ပစ်လိုက်မလားတောင် မသိဘူး...အင်း ပြောမယ့်သာ ပြောရတာ ခုလဲ ဘာမှတော့ မထူးပါဘူး...သူ့စိတ်သူတောင် မသိတဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးကို အဒေါ်လည်း ဖြောင့်ဖျပြောပြလို့မရဘူး...ဖြစ်နိုင်ရင် ခုချိန်မှာ သမီးကို စိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်စေတဲ့ အရာတွေမှန်သမျှနဲ့ မတွေ့ဆုံစေချင်ဘူးကွယ်..." စိုင်းခွန်နောင်သည် ပြိုတော့မည့်မိုးကဲ့သို့ မျက်နှာထားနှင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးတောင်းပန်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီ...." ****** "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုနေသော ဖုန်းမှာ မအားသေးပါသဖြင့် ... ကျေးဇူးပြု၍ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ခေါ်ဆိုပါရန်..." ဒုတိယအကြိမ်ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် ငြိမ်း စိတ်တိုပြီးဖုန်းကို ချပစ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ " အားနာလိုက်တာကိုစိုင်းရယ်... နောက်တစ်ခါမှပဲ သေချာ မိတ်ဆက်ပေးတော့မယ် ....ရဲ့ရင့်က အလုပ်မအားဘူး ထင်တယ်... ဖုန်းဆက်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်.." ငြိမ်းက ပြောရင်း ခုံမှာ ပြန်ဝင်ထိုင် လိုက်သည်။ စိုင်းခွန်နောင်သည် ငြိမ်း၏မျက်နှာကို ခပ်စူးစူး တစ်ချက် ကြည့် လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်စကားပြောကာ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ " ရပါတယ် ငြိမ်း...နောက်မှ ဆုံတာပေါ့...ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခွင့် ပြုပါအုံးနော်....ပြန်ခွင့် ပြုပါအုံး အန်တီ..." ***** စိုင်းခွန်နောင်ကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်ဝင်လာသော ငြိမ်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ " မောင်စိုင်းခွန်နောင်ကို ကြည့်ရတာ... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မတူဘူးလား သမီး" ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏စကားကြောင့် ငြိမ်းက မိခင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "ဘယ်သူနဲ့ တူတာလဲ အမေ " " ထူးထူးနဲ့လေ မျက်လုံးလေးတွေက ထူးထူးနဲ့အတော်တူသလိုပဲ ..." ငြိမ်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ထိုင်ရန်ပြင်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ မိခင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ငြင်းဆန် စကားဆိုလိုက်လေသည်။ " မတူပါဘူး.... တစ်ခြားစီပဲ ...." " ဟုတ်လား ...အမေကတူတယ် ထင်လို့ ....အခုချိန်ဆို ထူးထူး လေးလဲ ဘယ်တွေ ရောက်ပြီး ဘာတွေ လုပ်နေ ပါလိမ့် .... သူက သမီး အနိုင်ကျင့်သမျှ သည်းညည်းခံ ရှာတဲ့ ကလေးပါ ....သမီးရော ထူးထူး လေး ကို သတိမရဘူးလား ..."

"သမီးရယ် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ...ဖုန်းပါ ပိတ်ထားတော့ အမေမှာစိတ်ပူလွန်းလို့ သေတော့မယ်...အရေး ထဲ မောင်ရဲရင့်ဖုန်းကလည်းဆက်မရဘူးလေး" ငြိမ်းသည် မိခင်ကို ကြည်ပြီး တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်မိသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အမေ..ဖုန်းအား ကုန်သွားလို့ပါ " ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်နောက်မှ လျှောက်လိုက်လာခဲ့လေသည်။ငြိမ်းက သူ့အခန်းထဲသို့ဝင်သွားသောအခါ ဒေါ်ငြိမ်းဝေပါ လိုက်ဝင်ခဲ့လေသည်။ "သမီး ထိုင်ပါအုံး... သမီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ အမေ့ကို ပြောပြ...ဘာလဲ သမီး မောင်ရဲရင့်နဲ့ လက်မထပ်ချင်ဘူးလား...ဒါမှမဟုတ်...သမီးမှာ တကယ်ချစ်ရမယ့်သူရှိနေလား အမေ့ကို ပြော...သမီးစိတ်ချမ်းသာအောင် အမေ ဝိုင်းကူညီပေးပါ့မယ်....." ငြိမ်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ထိုင်နေရာမှဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်ပြီး မိခင်ကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး...သမီးဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ....သမီးမှာ ရဲရင့်အပြင် အခြား ချစ်ရမယ့်သူလဲမရှိဘူး...သမီးကို သစ္စာမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို့အမေက ထင်နေတာလား....သမီး ရဲရင့်နဲ့ပဲ ကျိန်းသေလက်ထပ်မှာ ..." "သမီးကသာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ...ပျော်နေတယ်ပြောတာ...ခုတလော သမီးကို ကြည့်လိုက်ရင် မှိုင်နေတာပဲ အမေ မြင်တယ်.." မိခင်ကြီး၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းက ပျာပျာသလဲ ငြင်းချက်ထုတ်လိုက်လေသည်။ "အမေ ထင်လို့ပါ ...သမီးပျော်တယ်...မင်္ဂလာပွဲအတွက် စီစဉ်နေရလို့ စိတ်မောနေလို့ ပန်းခြံထဲ အပန်းသွားဖြေရုံပါ....သမီးမှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဆိုင်ထဲမှာပဲ နေနေရလို့ မလန်းမဆန်း ဖြစ်နေရုံပါ အမေရယ် ....ကဲပါ အမေရယ်...သမီးရေချိုလိုက်အုံးမယ် နော်...." ငြိမ်းက မိခင်ဖြစ်သူကို ပြောပြီးသည်နှင့် ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လေသည်။ ***** ငြိမ်း ရေမိုးချိုးပြီးတော့ အခန်းအပြင်သို့ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခါနီးတွင် ဝရံတာ၌ စည်သူ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဝရံတာသို့လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ "စည်သူလေး ... ဘာလဲ...သား အဖေ့ကို သတိရနေပြန်ပြီလား " စည်သူက ငြိမ်း အသံကိုကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်ပြီးခေါင်းငြိမ်းဖြေလေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ မမငြိမ်း...အဖေနေမကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ ...ကြီးကြီးကတော့ ပြောတယ် ... မကြာခင် အဖေ့ဆီ ပြန်လို့ရပြီတဲ့ " "ဟုတ်လား...မမငြိမ်းလည်း မသိရပါလား...ဒါဆို စည်သူပျော်နေမှာပေါ့နော် " ငြိမ်းက ပြောရင်း စည်သူ့ခေါင်းလေးကို အသာပွတ်လိုက်သည်။အနေကြာလာသည်နှင့် အမျှ စည်သူ လေးကို ငြိမ်းသံယောစဉ် တွယ်နေမိပါလေပြီ။ စည်သူ လေးပြန်ရတော့မည် ဆိုသောစကားကြောင့် ရင်ထဲ၌ ဟာတာတာကြီး ခံစားလိုက်ရလေသည်။စည်သူ လေးကလည်း ငြိမ်းကို မော့ကြည့်နေရင်း မှ ခပ်တိုးတိုးပြန်ပြောလေသည်။ "ပျော်သလိုလို ... မပျော်သလိုလို ပါပဲ မမငြိမ်း...အဖေနဲ့လည်း အတူနေချင်တယ်...မမငြိမ်းနဲ့ကြီးကြီးတို့နဲ့လည်း အတူနေချင်တယ်..." " ဪ ... စည်သူ ရယ် ... မောင်လေးနေချင်တဲ့နေရာမှာ နေ ဟုတ်ပြီလား ...မမတို့အိမ်မှာ တစ်သက်လုံးနေလဲ ရတယ်... အခုတော့ အထဲဝင်တော့ နော်..." "ဟုတ်ကဲ့ မမငြိမ်း.." စည်သူက ငြိမ်းပြောတာကို ခေါင်းငြိမ့် ပြပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြေဝင်သွားလေသည်။ငြိမ်းလည်း အိမ်ထဲသို့ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးကြီးခံစားနေရသောကြောင့် လမ်းမဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ငြိမ်းရင်တွေဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားသည်။မှောင်ရိပ်ခပ်ကွယ်ကွယ်တွင် ရပ်ထားသော ကားပေါ်မှ ခပ်ဝါးဝါး ပုံရိပ်ကိုမြင်နေရသည်။ငြိမ်းဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး နာမည်တစ်ခုကိုနှိပ်လိုက်လေသည်။ "ဟယ်လို...." သြရှရှ ထူးသံအဆုံးမှာ ငြိမ်း သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်သည်။ " ကိုစိုင်းခွန်နောင် ငြိမ်းဆီလာလည်တာလား ....အိမ်ကိုလာခဲ့လေ..." ပြောပြီးသည်နှင့် ငြိမ်းဖုန်းကိုချပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းခဲ့လိုက်သည်။ ***** "ဒေါ်ကြူရေ ... ဧည့်.သည်လာမှာမလို့ ...ကော်ဖိနဲ့မုန့်ပြင်ပေးပါနော်..." ဒေါ်ကြူကို ပြောရင်း မိခင်ဖြစ်သူကိုပါ ငြိမ်း ပြောလိုက်သည်။ "ငြိမ်း မိတ်ဆွေတစ်ယောက် လာမယ် အမေ..." ငြိမ်း၏ စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေက အံ့သြစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်အချိန်လာမှာလဲ သမီး...မိုးတောင် ချုပ်နေပြီ..." "ခုပဲလာမှာ အမေ ...ဆိုင်ရှေ့တောင် ရောက်နေလောက်ပြီ.." မိခင်ကို ပြန်ဖြေရင်း ငြိမ်းဆိုင် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ဆိုင်ရှေ့သို့ရောက်သောအခါ ဆိုင်ဝတွင် ခပ်ရို့ရို့ ရပ်နေသော စိုင်းခွန်နောင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ဘောင်းဘီရှည်နှင့် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး ပုံစံကရှင်းသန့်ကြည့်ကောင်းနေလသည် ။အထူးသဖြင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းစူးစူးများကို ငြိမ်း ငေးမောကြည့်လိုက်မိသေးသည်။ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။ "လာလေ ကိုစိုင်း ... " ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် စိုင်းခွန်နောင်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြမင်သက်စွာ ကြည့်နေမိလေသည်။ပြီးလျှင် သမီးဖြစ်သူကိုပါ အလန့်တကြားကြည့် လိုက်မိလေသည်။

ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ် " ( ချူ ) အပိုင်း (၁၈) ***** ရဲရင့်နောက်မှ လိုက်ပြေးထွက်လာသော မူယာဟန်သည် စိုင်းခွန်နောင်ကိုတွေ့သောအခါ စူးစမ်းသလိုကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်သူလဲ" " ကျွန်တော် ရဲရင့်နဲ့ ပြောစရာ ကိစ္စလေးရှိလို့ပါ ..ခွင့်ပြုပေးပါအုံး" ပြောပြီးသည်နှင့် စိုင်းခွန်နောင် ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ ရဲရင့်လည်း သူ၏ တက္ကစီကားလေးထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက်မှလိုက် မောင်းထွက်ခဲ့လေသည်။ **** " ယောက်ျားချင်းပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောကြတာပေါ့ ငါ့ညီ....ငြိမ်းကို ငါညီဘယ်လိုသဘောထားနေလဲဆိုတာ အစ်ကိုသိချင်တယ်..." စိုင်းခွန်နောင်၏ အမေးကြောင့် ရဲရင့်က စိုင်းခွန်နောင်ကို "ခင်ဗျားနှင့် ဘာဆိုင်လို့ လဲ "ဆိုသော အကြည့်မျိုးနှင့် ကြည့်လိုက်ရုံမျှမက နှုတ်ကပါ ဖွင့်မေးလိုက်လေသည်။ " ခဏနေပါအုံး .... မရှင်းလို့ မေးပါရစေအုံး...ကျွန်တော်နဲ့ မမကိစ္စက အစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..." ရဲရင့်၏ တုန့် ပြန်မေးခွန်းကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်ကရဲရင့်ကို ခပ်တင်းတင်းကြည့်လိုက်သည်။ " အစကတော့ မဆိုင်သလိုနေခဲ့တာပဲ...ငြိမ်း စိတ်ချမ်းသာဖို့အဓိကလို့ပဲ တွေးခဲ့တာ...ခုတော့ ငါ့ညီရဲ့ လုပ်ပုံတွေကြောင့် မဆိုင်သလိုမနေနိုင်တော့ဘူး..အဲ့ဒီတော့ မင်းလုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန်းကရပ်ပြီး... အဖြစ်မှန်တွေကို ငြိမ်း ဆီမှာ ဝန်ခံလိုက်ပါ ...." စိုင်းခွန်နောင်၏စကားကြောင့် ရဲရင့်သည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် တုန့်ပြန်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ဘာ ...ဘာကို ဝန်ခံရမှာလဲ ခင်ဗျား ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ ....ခင်ဗျာ နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ ကျွန်တော်နဲ့ မမကြားမှာ လာရှုပ်နေတာလဲ...." "မင်းထင်ချင် သလိုထင်နိုင်တယ် ... မင်း ဘာတွေရှုပ်နေလဲဆိုတာ အကုန်သိတယ် ....ဒီအကြောင်းတွေကို ငြိမ်း မသိခင် မင်းအနေအထိုင်ဆင်ခြင်ဖို့လိုတယ်...ရှေ့ဆက်ပြီး ဒီလိုလုပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းကြည့်နေမှာမဟုတ်ဘူး ..." "ဘာပြောတယ် ... ခင်ဗျားက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...ကောက်ရိုးပုံ စောင့်ချင်နေတာလား....စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့...မမက ကျွန်တော့်အတွက် ပဲ...မမနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ဘယ်သူမှဝင်ရှုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ မှတ်ထား..." ရဲရင့်သည် ပြောပြီးသည်နှင့် မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက် နှင်းစိုင်းခွန်နောင် ရှေ့မှ ချာခနဲ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ စိုင်းခွန်နောင်က လှည့်ထွက်သွားသော ရဲရင့်၏ ရှေ့မှပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဒီမှာ ငါညီ...မင်းရှုပ်ချင်ရင် အခြားမိန်းခလေးတွေကို သွားရှုပ်...ငြိမ်းကို ဒုက္ခလာမပေးနဲ့...မင်းကို ကိုယ်စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့...ငြိမ်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာသိထား..." ပြောပြီးသည်နှင့် စိုင်းခွန်နောင် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ " တောက် " နေရာတွင် ခြေစုံရပ်လျက် ကျန်ခဲ့သော ရဲရင့်သည် မကျေမနပ်နှင့် တောက်တစ်ချက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်လေသည်။ ***** တက္ကစီကားထိုးရပ်လိုက်သည်နှင့် ငြိမ်းကားပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး ကန်တော်ကြီးထဲသို့ လျှောက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဦးထုပ်ကိုခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းလျက် ဘေးဘီဝဲယာကို အကြည့် ကစားရင်း ငြိမ်းလျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။နေ့လယ်နေခင်း အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ပန်းခြံထဲတွင် အရိပ်ခိုနေကြသော ဟိုတစ်စုသည် တစ်စု လူအုပ်စုများကိုတွေ့ရသလို ချစ်သူရည်းစားစုံတွဲများကိုလည်း တွေ့ရလေသည်။ငြိမ်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း လျှောက် ပြီးရင်း လျှောက်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ငြိမ်း တွေ့ချင်သောအရာကို မမြင်တွေ့ရ။နောက်ဆုံး ငြိမ်း၏ ခြေထောက်တွေ ညောင်းညာကိုက်ခဲလာသောကြောင့် လူရှင်းသော ရေစပ်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ပြီးလျှင် ပြာလဲ့လဲ့မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း အရမ်းလှနေသည်။ငြိမ်းမှာလည်း အဆင်မပြောမှုဆိုတာလည်းသိပ်မရှိ။ပြီးနောက် ငြိမ်းသည် မကြာသောအချိန်ကာလ၌ ချစ်သောသူနှင့် ဘ၀ခရီးလမ်းကို အတူလက်တွဲလျှောက်လှမ်းရတော့မည်။ တွေးကြည့်လျှင် သည်လိုအချိန်မှာ ငြိမ်းအရမ်းပျော်ရွှင်နေသင့်သည်။သို့သော်လည်း ငြိမ်းမပျော်မိ။တစ်ခါတစ်ရံကိုယ်နှင့်သက်ဆိုင်မှုမရှိသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ငြိမ်း အကြောင်းမဲ့သတိရနေ တတ်ပြန်သည်။ထိုအချိန်မျိုး၌ငြိမ်းသည် ရဲရင့်ကိုစိတ်ထဲမှ အားနာစိတ်များ ဖြစ်မိသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးစက်ဆုပ်ရွံ့ရာ စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမိလေသည်။ထိုအခါမျိုး၌ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ပြီး "မကောင်းတဲ့ဗီဇ သွေးတွေ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တာလား "ဟု မေးပစ်လိုက်ချင်စိတ်များဖြစ်ပေါ်လာတတ်လေသည်။ ကန်တော်ကြီးထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာထိုင်နေပြီးနောက် ငြိမ်းအိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ငြိမ်းပြန်လာချိန်၌ ညနေစောင်းနေပြီးဖြစ်လေသည်။ပုစွန်ဆီရောင်သန်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကားပေါ်မှ ငေးမောကြည်လာခဲ့ရင်း ငြိမ်း၏ စိတ်အစဉ်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ အဝေးဆုံးသို့ ပြေးထွက်သွားနေမိလေသည်။ ***** ငြိမ်းအိမ်ထဲသို့ ၀င်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်စွာစောင်ကြိုနေသော မိခင်ကြီးကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။

မူယာဟန်သည် အရူးတစ်ယောက်လို သွေးရူးသွေးတန်းနှင့် အော်ဟစ်နေသည်။အသံလုံသော တိုက်ခန်းဖြစ်သောကြောင့် မူယာဟန၏ အသံမှာ အခန်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေလေသည်။ရဲရင့်က ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ပြီး ပြန်ရန်ပြင်လိုက်လေသည်။ "မမမူကို လာတွေ့တာ ဒီတစ်ခါ နောက်ဆုံးပဲ....ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်မမမူ " ပြောပြီး သည်နှင့် ရဲရင့်သည်ပြန်ရန် တံခါးရှိရာသို့လျှောက်ခဲ့သည်။ မူယာဟန်သည် ကျောခိုင်းသွားသော ရဲရင့်၏နောက်ကျောကို နောက်မှ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီးလျှင် တတွတ်တွတ် ပြောဆို တောင်းပန်လိုက်လေသည်။ "ဟင်အင်း ... မမမူ မင်းကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး.... မင်း လက်ထပ်သွားမယ်ဆိုရင်လဲ မမမူကို အဆက်အသွယ် မဖြတ်ပါနဲ့နော်...ငြိမ်းမသိအောင် မမတို့ ခိုးတွေ့လို့ရတယ်လေ...." "တောင်းပန်ပါတယ် မမမူ ... ကျွန်တော့်ကို မေ့လိုက်ပါနော်....ကျွန်တော် မမငြိမ်းကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး..." ရဲရင့်ကမူယာဟန်၏ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ထွက်ခဲ့လေသည်။ **** စိုင်းခွန်နောင်သည် တိုက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ရဲရင့်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ရဲရင့်ရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက် ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး အစ်ကိုနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောရအောင် ကွာ ... တိတ်ဆိတ်တဲ့ တစ်နေရာကိုသွားရအောင် ..." ရဲရင့်မှာ ရုတ်တရက်စိုင်းခွန်နောင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့သြပြီး ကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် "ရဲ့ရင့် မင်း ...မမမူကို ဒီလို ထားခဲ့လို့မရဘူးနော်..." ရဲရင့်၏ နောက်မှ ပြေးထွက်လိုက်လာသော မူယာ ဟန်မှာ စိုင်းခွန်နောင်ကိုကြည့်ပြီး လန့်ဖျပ်ကာ ကိုယ်ရှိန်သပ်သွားလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ၁၈ ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ကြိတ်ခံစားနေရတာထက်စာရင် ...အကျိုးအကြောင်း သိရတာပေါ့" "ကျွန်တော်လည်း ရင်တွေပူပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူးကိုဆန်းရာ..." စိုင်းခွန်နောင်က ခုံပေါ်တွင် အင်အားချည်နဲ့စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆန်လင်းအောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ရင်ကတော့ ပူရအုံးမှာပဲ စိုင်းရေ...ငါစုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ကောင်လေး ပြောပုံအရ ...ရဲရင့်ဆိုတဲ့ကောင်ကို မမကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တပူးတွဲတွဲတွေ့နေတယ်တဲ့ကွ...ငြိမ်းက သူ့ဆိုင်မှာပဲအနေများလို့ ဒီအကြောင်း တွေ သိပုံမရဘူး...." "ဗျာ...ဒီသတင်းကအမှန်ပဲလား ..ကိုဆန်း..." ဆန်းလင်းအောင်၏ စကားကြောင့် စိုင်းခွန် နောင် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ့တပည့်လေး ပြောတာပဲ.... ကိုယ်တိုင်တော့ မတွေ့ဖူးသေးဘူး...မမကြီးက ငွေတော့ အတော် လျှံတဲ့ ပုံလို့ပြောတယ် ...အဲ့ဒါ မင်းသေချာစုံစမ်းကြည်အုံး..." ဆန်းလင်းအောင်၏ စကားကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်မိလေသည်။ ***** " နောက်အပတ် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ...ရဲရင့်ရဲ့ အမေနဲ့ လူကြီး အချို့ကို ခေါ်လာပြီး နားလာဖောက်ပါ...အဲဒီကျမှ လူကြီးတွေကိုယ်တိုင် မင်္ဂလာရက်ရွေးကြပါစေ" ငြိမ်းက ရဲရင့်ကိုကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပွဲလုပ်ဖို့ ဘယ်ခန်းမငှါးမလဲ မမ..." ရဲရင့်၏ အမေး ကြောင့် ငြိမ်းက ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ " ရဲရင့် သဘောပဲလေ...ရဲရင့် ဘယ်မှာစိစဉ်ချင်လဲ..." "အဝတ်အစားကို မမ ဘာရောင်ဝတ်ချင်လဲ..." "ရဲရင့် ကြိုက်တဲ့ အရောင် ရွေးလေ..." "ဟာ မမ ..ဘာဖြစ်နေတာလဲ...မောင့်ကို ရွဲ့နေတာလား...ရက်ကနီး နေပြီ ခုထိ ဘာမှ သေချာ မစီစဉ်ရသေးဘူး..." ရဲရင့်က တည်ငြိမ်လွန်နေသော ချစ်သူကို ကြည့်ပြီး စိတ်တိုပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ " ဘာရွှဲလို့လဲ...ရဲရင့်သဘောကျရင် ငြိမ်းလဲသဘောကျတယ်... အဝတ်အစားက ရဲရင့် ဝတ်ချင်တဲ့ ပုံစံကိုရွေး...ငြိမ်းလည်း သဘောတူတယ်... ပြီးရင် အမေ အပ်ပေးနေကျ ဒီဇိုင်နာဆီမှာ အပ်လိုက်မယ်... အဲ့ဒီတော့ ဒီနေ့ရဲရင့်ကြိုက်တာ အကုန်ရွေး..." ငြိမ်း၏ တုန်ပြန်စကားကြောင့် ရဲရင့်နှုတ်ဆိတ်ပြီး ကားဆက်မောင်းနေလိုက်သည်။သည်နေ့ ရဲရင့်နှင့် ငြိမ်းတို့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် လိုအပ်တာများ ဝယ်ရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ "မင်္ဂလာပွဲပြီးရင်တော့ ရဲရင့်တို့အိမ်ကို ပြန်အပ်လိုက်ပြီး .... အန်တီကိုပါ ငြိမ်းတို့အိမ်ကိုခေါ်လာခဲ့ပါ...တစ်ယောက်တည်းတော့ ထားလို့ မဖြစ်ဘူး..." ငြိမ်းက ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ငြိမ်း၏ စကားကြောင့် ရဲရင့်က ကားကို လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်းကို မေးလိုက်သည်။ "မောင်တို့က အိမ်ခွဲမနေဘူးလား မမ ....မမအိမ်ကိုမောင်တို့သားအမိပြောင်းလာရမယ်ဆိုတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ.... " ငြိမ်းသည် ရဲရင့်ကိုကြည့်ပြီး အံ့ဩလွန်းသဖြင့် လေသံမာမာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေနဲ့ ဆိုင်ကို ပစ်ထားပြီး ဘယ်လို အိမ်ခွဲနေမလဲ ရဲရင့်ရယ်...ရဲရင့်တို့လည်း သားအမိနှစ်ယောက်တည်း ....ငြိမ်းတို့လည်း သားအမိနှစ်ယောက်တည်းကို ...ဘာတွေ ရှည်ရှည်ဝေဝေ စဉ်းစားနေတာလဲ...အားလုံးတူတူနေကြမယ် ဒါပဲ..." ရဲရင့်သည် ဘာမျှပြန်မပြောတော့ဘဲ ကားကို ပြန်မောင်းထွက်ခဲ့သည်။တစ်လမ်းလုံး နှစ်ယောက်သား စကားပြောဆိုခြင်းမပြုမိကြဘဲ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေမိကြလေသည်။ **** "ဘာပြောတယ် မင်းလက်ထပ် ဘော့မယ် ဟုတ်လား...ရရင့်..." မူယာဟန်က ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး လေသံမာမာနှင့်မေးလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်တယ် မမမူ ...အရင်ကလည်း မမမူကို ပြောထားပါတယ် ...မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာလို့" ရဲရင့်က ဆိုဖာခုံကိုနောက် မှီချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ " ပြောခဲ့တာ ဟုတ်တယ်...ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မမြန်ဘူးလေ... ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့မမမူ ဇာတ်လမ်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ ပြော.. " မူယာဟန်က ဆိုဖာခုံတွင် ထိုင်နေသော ရဲရင့် ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး ရဲရင့်၏ပခုံးနှစ်ဖက်ကို စုံကိုင်လျက် မေးလိုက်လေသည်။ " ကျွန်တော်တို့ ဇာတ်လမ်းက မတော်တဆမှားယွင်းခဲ့မိတာပဲ..ကျွန်တော် မမငြိမ်းကိုချစ်တယ် ... မမငြိမ်းနဲ့ပဲလက်ထပ်ချင်တယ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မမမူ " ရဲရင့်က သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော မူယာဟန်၏လက်များကို တွန်းထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာ...မမငြိမ်းကိုချစ်တယ် ဟုတ်လား...ဒါဆို မမမူ ခေါ်ရင် ဘာလို့လာလဲ ပြော...မင်းမသိစိတ်က မမမူကို ချစ်နေတယ်ဆိုတာ မမမူသိတယ်..." မူယာဟန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရဲရင့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း တိုးဝင်ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။ ရဲရင့်သည် မူယာဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတွန်းဖယ်လိုက်ပြီး "တော်ပါတော့မမမူရယ်...ရှင်းရှင်းပြောရရင် ...မမမူ နေရာမှာ အခြားမိန်းမတယောက်ဆိုလဲ ကျွန်တော်မှားမိမှာပဲ ... ကျွန်တော်မှားနေတာကို သိသိနဲ့ မမမူ ခေါ်တိုင်း လာနေတယ်ဆိုတာ အထိအတွေကို မလွန်ဆိုင်နိုင်လို့ ဆိုတာ မှန်သလို ... ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းကို မမငြိမ်းကို မမမူ ပြောလိုက်မှာကြောက်လို့ပဲ...အခုတော့ ဒီလိုမျိုးဆက်မနေချင်တော့ဘူး..." "ဘာ ကောင် စုတ်...အဲ့ဒါဆို...မင်းကမမမူကို မချစ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား ...မချစ်ဘူးလား..."

ဦးအောင်မင်း၏ စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး ဦးအောင်မင်းကို ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ..ကိုအောင်မင်း ...ရှင်ကလေ...ခုချိန်ထိ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တုန်းပါလား....ရှင့်သား အဆင်ပြေဖို့အတွက် ကျွန်မသမီးဘယ်လိုခံစားရပါစေ ... ရှင်ဂရုမစိုက်ဘူး မဟုတ်လား ... ပြောလေ... " ဦးအောင်မင်းသည် ဒေါ်ငြိမ်းဝေကိုကြည့်ပြီး ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "မဟုတ် ... မဟုတ်ပါဘူး ငြိမ်းဝေရယ်..." "ရှင့်ကို ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်...ရှင့်သားကို ကျွန်မ လက်ခံထားတယ်ဆိုတာ ရှင့််အပေါ် သံယောစဉ်ကျန်နေသေးလို့တော့ ထင်မနေနဲ့... လမ်းဘေးအိပ် လမ်းဘေးစားနေရတဲ့ ကလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မသမီးလေး အဲ့ဒီအရွယ်က ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိလို့ သားသမီးချင်း ကိုယ်ချင်းစာပြီး ကူညီခဲ့တာ...ရှင်တို့ပေးခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် သမီးလေးက တစ်ခါတစ်လေမှာ သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတတ်တာကို သိရဲ့လား...ဖြစ်နိုင်ရင် ရှင်တို့ သားအဖရော တင်ထူးအောင် ပါ ကျွန်မတို့သားအမိနဲ့ လာမပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..ရှင့်သားကို ရှင့််ဆီကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပို့ပေးမယ် ဆိုတာ သိထားလိုက်.... ယောင်လို့မှ သမီးလေးရှေ့ကို ပေါ်မလာနဲ့...." ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ဦးအောင်မင်းကို ဒေါသတကြီးပြောဆိုခဲ့ပြီး အိမ်ထဲမှပြန်ထွက်ခဲ့လေသည်။ ဦးအောင် မင်းတစ်ယောက် မှာတော့ ခေါင်းကြီးငိုက်စိုက်ချလျက် ကျန်ခဲ့လေသည်။ ****** စိုင်းခွန်နောင်သည် ကားကို ငြိမ်းတို့အိမ်၏ မလှမ်းမကမ်းတွင်ရပ်လိုက်ပြီး ကားထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေမိပြီး ငြိမ်းတို့အိမ်ကိုလှမ်းကြည့်နေမိလေသည်။လူကသာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေရသော်လည်း စိတ်ကမူ ငြိမ်း တို့ ဈေးဆိုင်ထဲသို့ အရောက်သွားပြီး ငြိမ်း၏ လက်ကို ဆွဲက အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးသွားချင်နေမိသည်။"လက်မထပ်ပါနဲ့ ငြိမ်းရယ်.... ."စိတ်ထဲမှ သည် စကားလုံးများကိုပဲရွတ်ရင်း စိုင်းခွန်နောင် ရင်ထဲဆို့နင့်ကြေကွဲနေမိသည်။မျှော်လင့်ချက်တွေ ရင်မှာပိုက်ပြီးပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူ့အဖြစ်က နောက်ကျနေခဲ့ပေပြီ။ " ဟို အဝေးကြီးကို ငေးကာ စိတ်တွေ လေးလံနေခဲ့တယ်...." စိုင်းခွန်နောင်သည် ငြိမ်းတို့အိမ်ကို လှမ်းကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းသံမြည်လာ လေသည်။မိခင်ဆီမှ ဆက်သော ဖုန်းဖြစ်နေသောကြောင့် စိုင်းခွန်နောင် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်၊၊ "ဟယ်လို ..အမေ " " အေး... သားကြီး... ဘာတွေ လုပ်နေလဲ..အလုပ်တွေ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား..." ဖုန်းထဲမှ မိခင်၏အသံကိုကြားရသောအခါ စိုင်းခွန်နောင်ရင်ထဲမှဝမ်းနည်းနာကျင်စိတ်မှာ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ဘဲ မိခင်ကို အားကိုးတကြီး ဖွင့်ဟ ပြောလိုက်မိလေသည်။ "...သားစိတ်ညစ်တယ် အမေ.....ရင်ထဲမှာ အရမ်းပူနေတယ်...... တစ်ခါတစ်လေ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း လုပ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်..." "ဟင် ...ဘာ ..ဘာဖြစ်လို့လဲ သားရယ်...ရင်တွေပူလိုက်တာ..." "နောက်လ ငြိမ်းလက်ထပ်တော့မပ်တဲ့ အမေ...ဒေါ်လေးကလည်း သားကို ငြိမ်းနဲ့ မပတ်သက်ဖို့ ပြောနေတယ် ..." စိုင်းခွန်နောင်၏ စကားကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတန်ကြာသော အခါမှ စကားသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "သားရယ်...အမေ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ...သားဘ၀တစ်လျှောက်လုံး သူ့ကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာပဲ....သားရဲ့ မေတ္တာစစ်မှန်ရင် သူနဲ့သား ဆုံစည်းရလိမ့်မယ်လို့ အမေထင်တယ်... ပြီးတော့ မငြိမ်းဝေကိုလဲ နားလည်ပေးလိုက်ပါ...သားတို့ကိုတွေ့ရတော့ သူတို့အတွက် အဟောင်းတွေ အသစ်ဖြစ်ပြီး ခံစားနေရမှာ စိုးလို့ ထင်ပါရဲ့..." "ဟုတ်ကဲ့ အမေ ... ဒေါ်လေး ပြောတာကို သားနားလည်ပါတယ်..." "အေးပါ သားရယ် ... မင်္ဂလာ မဆောင်ရသေးခင်အထိ သားမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်... ဒါနဲ့ အမေ သားနဲ့ လာနေပေးရမလား...သား ညီလေးလဲ သူ့အလုပ်နဲ့ သူဖြစ်နေပြီမို့ ခဏတစ်ဖြုတ် တော့ ထားခဲ့လို့ရပါတယ်..." "ရတယ် အမေ...သားက အမေတို့ကို ရန်ကုန်မှာ သားနဲ့ အတူလာနေစေချင်တာ" "အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်ဘူးသားရေ ... သားညီလေးက သူ့ကောင်မလေးကို ထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်ကိုလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ....ပြီးတော့ သားရဲ့ အဘွားကလည်း သူ့အိမ်ကနေ ဘယ်မှ မသွားဘူးဆိုတာချည်းပဲ ...သားအလုပ်ပါးရင် သာအိမ်ကို ပြန်လာခဲ့အုံး ...ပြီးတော့ စိတ်လည်း လေမနေနဲ့ ... ဒီတိုင်း နေမယ့်အစား သားကထူးထူးဆိုတာရယ်...သားခံစားနေရတာတွေကို သမီးလေး ငြိမ်းကို ဖွင့်ပြောလိုက်လေ..." "သူ..သူစိတ်ရူပ် သွားမှာ စိုးလို့ပါအမေ ..." မိခင်ကြီးဆီမှ ဖုန်းချသွားသောအခါ စိုင်းခွန်နောင် ရင်ထဲ အတွေးပေါင်းများစွာနှင့် ကျန်ခဲ့လေသည်။ငြိမ်းတို့ ဆိုင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၌လည်း ဟိုယခင် ရက်တွေကလို ဆိုင်ထဲတွင် ငြိမ်း၏အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ရဘဲ ရှိလေသည်။ ** ***** "အန်တီ ပြောတာ မှန်တယ် စိုင်းရ ...မင်းအကြောင်း အဖြစ်မှန်တွေကို ငြိမ်းကို ဝန်ခံလိုက် ပြီးရင် သူ့ကိုချစ်တဲ့ အကြောင်းတွေကို ဖွင့်ပြောပြလိုက်ကွာ...ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတော့ လိုက်ရှာမလို့လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းဦးလေး ခေါ်လို့ နိုင်ငံခြားရောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းတွေရော...ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားကနေ လူငှါးပြီး သူ့ကိုရှာခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေအကုန်သာ ပြောလိုက်ကွာ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ခုလို မင်းတစ်ယောက်တည်း

ဧကြည်ဖြူ " ချစ်ဆိပ် ," ( ချူ ) အပိုင်း (၁၇) **** ဖြစ်နိုင်ရင်...ဒီလကုန်လက်ထက်ရအောင် မမ" ရဲရင့်၏ စကားကြောင့် ငြိမ်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ "ဒီလကုန်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ရဲရင့်ရယ်....ဘာမှလဲ မစီစဉ်ရသေးဘူး...နောက်လလောက် စီစဉ်ကြမယ်" "ဒါဆိုလဲ ...မမအဆင်ပြေသလို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ကြစို့နော်" ***** ဒေါ်ငြိမ်းဝေ တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး မြင်နေရသော အိမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။အိမ်သည် သွပ်မိုးပျဉ်ထောင်သပ်သပ်ရပ်ရပ်အိမ်လေးဖြစ်သည်။သံဇကာစည်းရိုးများ ဖြင့်ကာရံထားသော ခြစည်းရိုးလေးလည်း ရှိသည်။တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားအရ အေးချမ်း ဆိတ်ငြိမ်သော ရပ်ကွက်လည်းဖြစ်ပုံရသည်။ခြံရှေ့တွင် အကောင်းစားကားတစ်စီးရပ်ထားသည်ကိုတော့ ဒေါ်ငြမ်း ဝေ အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩနေမိသည်။ကိုအောင်မင်းအခြေအနေနှင့် " အိမ်ပိုင်ရပြိ "ဆိုသော စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေမယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒေါ်ငြိမ်းဝေသည် ခပ်ဟဟ စေ့ထားသော ခြံတံခါးမှ အထဲကို လှမ်းကြည့်ပြီး အသံပြုလိုက်သည်။ "ကိုအောင်မင်း...ကိုအောင်မင်းရှိလား" ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ခေါ်သံကြောင့် အိမ်ထဲမှ ဦးအောင်မင်းထွက်လာလေသည်။ *** ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ဦးအောင်မင်းနောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဒေါ် လေး...မတွေ့ရတာကြာပြီ...ဒေါ် လေး နေကောင်းတယ်နော်.... " ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိမိကို နှုတ်ဆက်လိုက်သော လူငယ်လေးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "အေး...အေးပါကွယ်...နေကောင်းပါတယ်... ဒါနဲ့ သားကဘယ်သူများလဲ..." "ကျွန်တော် ထူးထူးပါ ဒေါ် လေး .." "ဘယ် ...ဘယ်လိုကွဲ့ ...ထူးထူး ဟုတ်လား " ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏အမေးကို ထူးထူးခေါ် စိုင်းခွန်နောင်က တရိုတသေနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဒေါ် လေး ကျွန်တော် ထူးထူးပါ..." "ဟုတ်တယ် ငြိမ်းဝေ ... ဒီအိမ်ကို ထူးထူး ဝယ်ပေးတာလေ... ဟိုတလောကမှ ထူးထူး နဲ့ အဆက် အသွယ်ရတာ... ထူးထူးက ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတည်းက နိုင်ငံခြားရောက်နေခဲ့တာတဲ့လေ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သည် တင်ထူးအောင်၏ မျက်နှာကို မယုံကြည်နိုင်စွာငေးကြည့်နေမိရင်း မေးလိုက်မိသည်။ "နိုင်ငံခြားမှာ နေတာဟုတ်လား...ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... ငြိမ်းနဲ့ရောတွေ့ဖြစ်လား ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ အမေးကို စိုင်းခွန်နောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တွေ့ပါတယ် အန်တီ...ဒါပေမဲ့ ငြိမ်းက ကျွန်တော်ကို မမှတ်မိပါဘူး....ကျွန်တော်ကို စိုင်းခွန်နောင်လို့ပဲသိထားတာ ပါ ..." " ဒေါ် လေး...မင်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်ကွယ်....မင်းအချိန်ရလား...." "ဟုတ်ကဲ့ ...ရပါတယ် ဒေါ်လေး..." " ဒေါ်လေး ပြောချင်တာက သမီးကို စိတ်မညစ်စေချင်ဘူးကွယ်...ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုအောင်မင်းတို့ သားအဖကိုရော မင်းကိုပါ သမီးလေးနားမှာ မရှိစေချင်ဘူး ..." "ဗျာ.... ဒေါ် ... ဒေါ်လေး..." ကြားလိုက်ရသောစကားကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်က ဒေါ်ငြိမ်းဝေကို အလန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဒေါ်လေး ပြောတာ စိတ်မဆိုးပါနဲ့....အဟောင်းတွေကို အသစ် မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး.... ပြီးတော့ သမီးလေးကနောက်လထဲ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ ပြောနေတယ်...ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီလက်ထပ်ပွဲကို မဖြစ်စေချင်ဘူး...သမီးကို ကြည့်ရတာပျော်ရွှင်ပုံလဲ မရဘူးလေ... သူ့ဘာလို့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို မြန်မြန်လက်ခံလိုက်လဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ ... ခုတော့ သိသွားပြီ....ဒေါ်လေး ထင်တာ မမှားဘူး ဆိုရင် ... သားကြောင့်ပဲဖြစ်မယ် ထင်တယ် ထူးထူး .." " ဗျာ ... ဒေါ်လေး ပြောတာ ကျွန်တော်နားမလည်းဘူး..." " ငြိမ်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ကိုသိရင်တော့ သားနားလည်မှာပါ...သမီးက သူကိုယ်တိုင်က သူ့အဖေနဲ့ တူမှာ သိပ်ကြော်က်နေပုံရတယ်...အဲ့ဒါကြောင့် မောင်ရဲရင့်ပြောသမျှကို မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံပြီးလိုက် လုပ်နေတာပဲ...ဒီပုံစံအတိုင်းဆို သူတို့ လက်ထပ်ဖြစ်မှာ သေချာသွားပြီးပဲ..." "ဗျာ " ဒေါ်ငြိမ်းဝေ၏ စကားကြောင့် စိုင်းခွန်နောင်၏ရင်ထဲ တွင်မုန်တိုင်းထန်သလို လှုပ်ခတ်သွားသည်။ငြိမ်းကို တကယ်တမ်း လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဆိုသောအခါ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်၍လာသည်။ဖြစ်နိုင်လျှင် ငြိမ်းလက်ကိုဆွဲကာ အဝေးဆုံးသို့ ပြေးထွက်သွားပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။ "ကျွန်တော် သွားတော့မယ် ဒေါ် လေးနဲ့ ဦးလေး....ခွင့်ပြုပါအုံးနော်..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေနှင့် ဦးအောင်မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး စိုင်းခွန်နောင်အမြန်ဆုံးထပြန်ခဲ့သည်။စိတ်ထဲတွင် ငြိမ်းဆီသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်သွားရန် ဇောကပ်နေမိသည်။ ***** ဒေါ်ငြိမ်းဝေက တင်ထူးအောင်ပြန်သွားသည်နှင့် ဦးအောင်မင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်မှာ အိမ်ရှိပြီဆိုတော့ ရှင့်သားကို ပြန်ခေါ်ပါတော့ ကိုအောင်မင်း...စည်သူက ရှင့်ရဲ့ သားဆိုတာကို သမီးသိသွားမှာစိုးလို့ ကျွန်မမှာ အမြဲ စိုးတထိတ်ထိတ်နေခဲ့ရတာ..." "ဟာ ...ချက်ချင်းကြီးခေါ်လို့ မဖြစ်သေးဘူးလေ ငြိမ်းဝေ ....ငါအလုပ်သွားတဲ့အချိန်... ကလေးတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာ ကိုစိတ်မချဘူး...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြစ်မှန်ကို ငြိမ်း သိသွားလဲ စည်သူက သူ့မောင်လေးမို့ သူခွင့်လွှတ်နိုင်မှာပါ....."

ပိတ်ထားသော ဆိုင်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ရှေ့မှဦးဆောင် ၀င်သွားသော မမမူကို ရဲရင့်ကမေးလိုက်သည်။ "မမမူရဲ့ ဆိုင်ပဲလေ ရဲရင့်...ဒီနေရာမှာ ကျားဝတ်သီးသန့် အရောင်ဆိုင်ဖွင့်မလို့လေ..." "ဟုတ်လား...မမမူကတော့ စီးပွားရေးနယ်ချဲ့ လှချည်းလား " ရဲရင့်က မမမူကို ကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။ "စီးပွားရေးနယ်ချဲ့တာ မဟုတ်ဘူးကိုယ်တော်လေးရဲ့...ဒီဆိုင်က မင်းအတွက် ဖွင့်တာလေ..." "ဗျာ...ဟို...မမမူပြောတာကို ကျွန်တော်နားမလည်းဘူး..." ရဲရင့်သည် မမမူ ၏ အပြောကြောင့် နားမလည်နိုင်စွာပြန်မေးလိုက်မိလေသည်။ " တစ်နေ့ တစ်နေ့ မင်းအပြေး အလွှား ကားမောင်းနေရတာကို မမမူ မကြည့်ရက်ဘူး...ဒီဆိုင်မှာ အေးဆေး မန်နေဂျာပဲလုပ်... လစာအပြင် အထည်ရေနဲ့ ကော်မရှင် စားပါပေးပါ့မယ်...ရဲရင့်ဘက်က လုပ်ဆောင်ပေးရမှာက ကိုယ့်ဆိုင်လို သဘောထားရမှာပဲ... ပြီးတော့ နေဖို့အတွက်လည်း အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းရှိတယ်နော် အန်တီ့ကိုပါ ခေါ်ထားလို့ရတယ်... ဘယ်လိုလဲ ဒီကိစ္စကို မင်းမမငြိမ်းနဲ့ တိုင်ပင်ရအုံးမှာလား " "ဗျာ...တ..တကယ်ပြောနေတာလားမမမူ " ရဲရင့်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မမမူကိုမေးလိုက်လေသည်။ "တကယ်ပေါ့ ...ရဲရင့်ရယ်...မင်းလည်း အဆင်ပြေ မမမူလည်းဆိုင်သစ်ဖွင့်နိုင်တယ်လေ" ရဲရင့်၏ အမေးကို မူယာဟန်က မခို့တရို့ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။ ရဲရင့်သည် မမမူကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် သက်ပြင်းကို မသိမသာ ချလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြန်ပြောလိုက်မိသည်။ "အားနာစရာတွေတော့ ဖြစ်ကုန်ပြီ မမမူ ...ကျွန်တော်က နှစ်ကုန်ရင် မမနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာလေ ... စကားမစပ်မိလို့ မမမူကို မပြောပြဖြစ်တာ "ထိုသို့ ရဲရင့်ပြောလိုက်သောအခါ မူယာဟန်သည် ကွက်ခနဲပျက်သွားသော မျက်နှာကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး "လက်ထပ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲရဲရင့်ရာ ... သူ့စီးပွားသူလုပ်...ကိုယ့်စီးပွားကိုယ်လုပ်ပေါ့...မဟုတ်ရင် အများက ရဲရင့်ကို အထင်သေးကြမှာပေါ့ ...မမမူ ပြောတာ လက်ခံလား " "ဟုတ်ကဲ့ ...ဒါတော့ ဒါပေါ့ မမမူရယ်...ဒါပေမဲ့...." "အမေ့ ..." ရဲရင့်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှေ့မှသွားနေသော မမမူတစ်ယောက် ခလုတ်တိုက်ပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရဲရင့်ဘက်သို့ယိုင်လဲကျလာလေသည်။ရဲရင့်လည်း ယိုင်လဲကျလာသော မမမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှတ်မဲ့ လှမ်းတိန်းလိုက်စဉ် နှစ်ယောက်သား ပွေ့ဖက်မိသလိုဖြစ်သွားလေးသည်။နှစ်ယောက်သားပူးကပ်စွာရှိနေသောကြောင့်မမမူ ဆီမှနီးကပ်စ္စာရရှိနေသော မွှေးရနံ့နှင့်အတူ နုညံ့အိထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့် ရဲရင့် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ရဲရင့်သည် မမမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိလက်လွှတ်ပွေ့ဖက်ထားမိလေသည်။မမမူကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်ထားသည်ကို ရဲရင့် သိနေသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန် မကြိုးစားမိဘဲ ငြိမ်သက်နေမိလေသည်။မမမူ ထံမှ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့်အတူ သူ၏ပါးပြင်ကို မမမူ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်ကိုလည်း ရဲရင့် မငြင်းဆန်မိလိုက်ပေ။မောလျလျ အတွေးများနှင့် အတူ မမမူ၏အထိအတွေ့များအောက်တွင် ရဲရင့် သတိလက်လွတ် မိန်းမောနေမိလေသည်။ ******* "နိုးပြီးလား...." အသံနှင့်အတူ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ စမ်းလာသော နွေးထွေးသောလက်အစုံကြောင့် ရဲရင့်ဖျတ်ခနဲ မျက်လုံးကိုဖွင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ထိုအခါ ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလွှဲထိုင်လျက် သူ့နဖူးကိုစမ်းနေသော ငြိမ်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ငြိမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပျော်ရွှင်သွားဝမ်းမြောက်သွားမိပြီး ရဲရင့်အိပ်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းကြုံးဆွဲယူပွေ့ဖက်လိုက်ကာ နှုတ်မှ အရူးတစ်ယောက်လို တတွတ်တွတ်ပြောလိုက်မိလေသည်။ "မောင်တို့ လက်ထပ်ရအောင် မမ.... နှစ်ကုန်အထိ မစောင့်နိုင်တော့လို့ ရှေ့လထဲမှာပဲလက်ထပ်ရအောင်နော်..." ငြိမ်းက ရဲရင့်၏ ကျောပြင်ကို အသာပုတ်လိုက်ပြီး " ဘယ်လိုဖြစ်ရပြန်ပြီလဲ...ရဲရင့်ရယ် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ကယောင်ကတမ်းတွေပြောနေတာလား....ဒါနဲ့ မနေ့က ဘယ်သွားနေရလို့လဲ ဖုန်းလဲ မကိုင်ဘူး...အိမ်ပြန်လာတာလဲ မိုးချုပ်တယ်ဆို " ငြိမ်း၏မေးခွန်းကြောင့် ရဲရင့်တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲတုန်သွားပြီးလျှင် ငြိမ်း၏ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သလို နှုတ်မှလည်း "အဲ့ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ မမရယ်...မိဘတွေဆီက ခွင့်တောင်းပြီး မောင်တို့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ကြမယ်နော် မမ ..." ငြိမ်းသည် ရဲရင့်၏အပြောကို ခေါင်းမငြိမ့်မိဘဲ ရဲရင့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်တောင့်တင်း လျက်ရှိနေမိလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၁၇) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ငြိမ်းမေးလိုက်တော့ စည်သူက ခေါင်းကို ငုံ့သွားပြီးခပ်တိုးတိုး ဖြေလေသည်။ "အဖေ့ကို သတိရလို့ပါ မမငြိမ်း " စည်သူလေး၏ အဖြေစကားကို ကြားရ သောအခါ ငြိမ်းရင့်ထဲ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ငြိမ်းသည် စည်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်မိလေသည်။ "စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ ကလေးရယ်...စည်သူ့အဖေက အခု အလုပ်လုပ်နေတာဆို ...အဆင်ပြေတဲ့နေ့ စည်သူ့ကိုလာခေါ်မှာပေါ့...ဒီကြားထဲသတိရရင် အဖေ့ကို လာတွေ့ပါလို့ ဖုန်းဆက်ပြီးပြော လိုက်လေ ...မမတို့ကခွင့် ပြုပါတယ်နော်...." "တ...တကယ်လားဟင် မမငြိမ်း...ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးက ခွင့်မပြုဘူးလို့ပြောတယ် မမရဲ့..." စည်သူကငြိမ်း ကို ဝမ်းသာအားရနှင့်ပြောပြီး မျက်နှာလေး ပြန်လည် ညှိုးကျသွားပြန်လေ သည်။ "ကြီးကြီးက အဲ့လိုပြောတာ မဟုတ်ပါ ဘူးကွယ်... နောက်ဆို ပေးတွေ့ရအောင် မမပြောပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား....." "တ...တကယ်ပြောတာနော် မမငြိမ်း...၀မ်းသာလိုက်တာဗျာ..." ငြိမ်း၏ နှစ်သိမ့်စကားကြောင့် စည်သူက ဝမ်းသာအားရထခုန်လိုက်လေသည်။ငြိမ်းမှာ ပျော်ရွှင်နေသော စည်သူလေးကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲ၌ ပျော်ရွှင်လာမိလေသည်။ "မမ....မမငြိမ်း...ဟိုးက ကားပေါ်က အစ်ကိုကြီးက သားတို့ကို လှမ်းကြည့်နေတယ် ...မမငြိမ်း သူငယ်ချင်းလား ဟင်..." စည်သူလေး၏စကားကြောင့် ငြိမ်းက စည်သူပြသောနေရာသို့ လှမ်းကြည့် လိုက်မိလေသည်။ လမ်း၏ တစ်ဘက်ခြမ်း ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။လမ်းမီးတိုင်၏ အလင်းရောင်နှင့် ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသော မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက် တောင့်တင်းသွား သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ထို့နောက်အကြည့်ကို မလွှဲနိုင်ဘဲ မင်သက် အံ့ဩစွာငေးနေမိလေသလို ရင်တွေလည်း တထိတ်ထိတ် ခုန်လှုပ်လာသည်။သူလည်း ငြိမ်းကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ ငြိမ်းတို့နှစ်ယောက်အတန်ကြာ အကြည့်ချင်းဆုံနေပြီးသည့်နောက် ငြိမ်း သူ့ကို ကျောခိုင်းပစ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ပြန်ပြေးဝင်ခဲ့မိသည်။ အခန်းထဲသို့ရောက်လျှင် မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ အသက်မဲ့သူလို ငြိမ်း ထိုင်နေမီသည်။ " ချစ်သူ့ဆီကို ...အတောင်ပံဖြန့်ကျက်လို့သွားချင်တယ် ... ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မှန်းလဲအတတ်မသိ" ဖုန်းသံက ကျယ်လောင်စွာ မြည်နေသော်လည်း ငြိမ်းဖုန်းကို မကိုင်ဘဲ ဖုန်းစခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော "စိုင်းခွန်နောင် " ဆိုသော နာမည်လေးကို အကြောင်သားကြည့်နေမိလေသည်။ "တွီ...တွီ" ဖုန်းကို ကြောင်ငေးပြီး ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းခေါ်သံမှာ ရပ်သွားပြီး မက်ဆေ့ရောက်သံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ငြိမ်း မရဲတရဲနှင့်ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်မိသည်။ "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ငြိမ်းရယ်... ငြိမ်းက လိုင်းလဲမသုံး...ဖုန်းလဲဆက်လို့မရလို့ စိတ်ပူပြီးလာကြည့်မိတာ ' "ပြောတော့ ကျွန်တော်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆို..." " ကျွန်တော် ကြောင့် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားရင် ကောင်းပန်ပါတယ်...." " ကျွန်တော်ပြန်ပါပြီ ငြိမ်းရယ်" ငြိမ်းသည် ဖုန်းကို တစ်လှည့် | မှန်ထဲတွင် ပေါ် နေသော မိမိပုံရိပ်ကိုတစ်လှည့်ကြည့်နေမိရင်း နားထဲတွင်"မိငြိမ်း ... ပြောတော့ သစ္စာဖောက်တဲ့လူတွေကို မုန်းတယ်ဆို ...ညည်းအဖေလို လူမျိုးကို အရမ်းမုန်းတယ်ဆို...အခုတော့ နင်ကိုယ်တိုင် သစ္စာမရှိတဲ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား မိငြိမ်းရဲ့ " ဆိုသော အသံများကို ကြားယောင်နေမိလေသည်။ ငြိမ်းနားနှစ်ဖက်ကို လက်ဖဝါးနှင့် ခပ်တင်းတင်းဖိပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အားကုန်ယမ်းခါလိုက်မိသလို နှုတ်မှလည် "ဟင့်အင်း ... မဟုတ်ဘူး...သစ္စာမဖောက်ဘူး...ငြိမ်းက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ဘူး...ရဲရင့် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲချစ်ပြီး ရဲရင့်ကိုပဲ လက်ထပ်မှာ "အရူးတစ်ယောက်လို့ ငြိမ်း ပြောဆိုနေမိပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်ကာ စိုင်းခွန်နောင် ဆီသို့ ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ "ဟယ်လို ငြိမ်း..." တစ်ဖက်မှ စိုင်းခွန်နောင်၏ ထူးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငြိမ်းသည် လှုပ်ရှားခုန်လှုပ်နေသော စိတ်အစဉ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စိုင်းခွန်နောင်ကို တစ်ခွန်းချင်း တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်လေသည်။။ "ကိုစိုင်းက ငြိမ်းဆီလာတာလား...ငြိမ်းကသိမှမသိတာ...ခုတလော ငြိမ်းအလုပ်တွေ များနေလို့ လိုင်းမသုံးဖြစ်တာပါ...ကိုစိုင်းဖုန်းဆက်တော့လဲ ငြိမ်း မအားတာနဲ့ပဲ တိုးနေတာလေ...နောက်တစ်ခါဆိုအိမ်ထိအောင် လာလည်လေ... ငြိမ်းက နှစ်ကုန်ရင်လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ သိပ်မအားဘူးဖြစ်နေတာကိုစိုင်းရဲ့...ကိုစိုင်းကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို ခင်ပါတယ်နော်..." ငြိမ်းသည် စကားအရှည်ကြီးကို မနားတမ်းပြောချလိုက်လေသည်။တစ်ဖက် စိုင်းခွန်နောင်ဆီမှ စကားသံကို မကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်၍နေလေသည်။အတန်ကြာသောအခါမှ စိုင်းခွန်နောင်ထံမှ စကားသံ သဲ့သဲ့ ထွက်လာလေသည်။ "ဝမ်းသာပါတယ် ငြိမ်းရယ်.... နောက်တစ်ခေါက် အိမ်ကို ၀င်လည်ပါ့မယ် ... ခု ကားမောင်းနေလို့ ဒါပဲနော် ငြိမ်း ...." ပြောပြီးသည်နှင့်စိုင်းခွန်နောင်ဘက်မှ ဖုန်းကို ဦးစွာချသွားလေသည်။ငြိမ်းသည် ဖုန်းကို နားမှာ ကပ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိလေ၏။ ***** " ဒါက ဘယ်သူ.ဆိုင်လဲ....မမမူ "