|ملقب به ننه پایون|

از همان روز اول… از همان صبحی که گفتند دیگر نیستی… همه‌چیز شروع شد، بی‌آنکه کسی برایش آماده باشد. هر کاری که از دستمان برمی‌آمد انجام دادیم. یادم هست زودتر از دانشگاه برگشتیم خانه، تا لقمه‌هایی را که گفته بودند برای افطار آماده کنیم، زودتر دست بگیریم. نانواها هر بار بیشتر از چهل تا نان نمی‌دادند… و ما پخش شدیم بین نانوایی‌ها، دنبال تکه‌تکه‌ی نانی که قرار بود به هم برسد، تا هشتصد لقمه جور شود. آمدیم خانه… برای شروعِ کار. اما همان‌جا، میان همان آشپزخانه، یکی از بچه‌ها گریه‌اش گرفت… و بعد یکی دیگر… و یکی دیگر… سخت بود… به خدا سخت بود. نبودنِ تو، از توان ما بیرون بود. می‌خواستیم بنشینیم، چیزی بخوانیم، شاید کمی آرام شویم… اما نشد. ما مسئولیت قبول کرده بودیم… و انگار حتی حقِ شکستن هم نداشتیم. حق نداشتیم همان روز اول، یک دلِ سیر گریه کنیم. روز اول؟ انگار اصلاً روز اولی در کار نبود… انگار از همان لحظه‌ای که فهمیدیم، سوگ شروع شد و هنوز هم تمام نشده است…