مَندیر˘˘

اگر نشانه‌ی عقل است دوری از غمِ عشق خوشا به من که به دیوانگی شدم مشهور! ‌ "سجاد سامانی" گفت.

خونین‌دلان به دیده‌ی تَر گفتگو کنند...

از وعده‌ی وصال، غم از دل نمی‌رود نتوان به بوی باده علاجِ خُمار کرد... "حزین لاهیجی" گفت.

جان به این غمکده آمد که سبک برگردد از گرانخوابی منزل سفر از یادش رفت... "صائب تبریزی" گفت.

تو چند ساله شدی؟ آه! چند ساله شدم؟ کجا دگر خبر از سال و ماه و شب دارم؟! ۲۷ مردادماه ۲۷ سالگی:)

ای سرمه کشیده روز و شبِ ما را...

چو مرغ خانه به سنگم بزن که بازآیم نه وحشی‌ام که مرا پای‌بند دام کنند...! "سعدی" گفت.

خواستم دلتنگی‌ام را در دلم پنهان کنم عاشق و انکار دلتنگی؟ مسلمان و دروغ؟ "سجاد سامانی" گفت.

رو کرد به امام حسن(ع) و پرسید:"عقل چیست؟" حضرت فرمود: "اینکه بتوانی جرعه جرعه بغض و اندوهت را فرو بری و صبوری کنی تا زمان اتفاقات خوب فرا برسد..." (معانی الأخبار: ۲۴۰/۱)

اللهم إنه بذل مهجته في سبيل إعلاء دينك، والدفاع عن المظلومين من عبادك. اللهم إنه نزل بك شهيدًا مضرَّجًا بدمائه، مُقبِلًا غير مُدبِر

زخمِ هجران دوا نخواهد شد شب‌بخیر ای طبیب! ما مُردیم...

عزیزِ دلم پریشونم و به زیبایی تو فکر می‌کنم...

از لاتِ محلّه سینه‌زن می‌سازی ای یار صبور، یا اباعبدالله(ع)!

لبخند می‌زنم تو ولی غم حساب کن اصلاً غم مرا غمِ عالم حساب کن من گاه‌گاه گریه‌کنت بوده‌ام؛ ولی هر قدر هم که گریه نکردم حساب کن روی سیاه و پیرهن مشکی مرا با هم ببین عزیزم و در هم حساب کن این تشنگی که در رمضان خواب مانده را با اشک‌های ماه محرم حساب کن گفتم که ناامیدم از این شعرهای هیچ فرمود روی کمتر از این هم حساب کن... "محمّد خادم" گفت.

سلام عزیزان. این بار فراقمون خیلی طولانی شد:) این هم لینک کانال مَندیر در بله. منتظرتونم🤍

کاش دو تا بودم یکیش همیشه می‌موند پیش مامان.

و رهایی سرگردانی بود؛ کاش دست‌هایت نزدیک بودند... "رسول یونان" گفت.

نیست بالاتر ز طاقِ آن دو ابرویِ بلند بر زبانِ عشقبازانِ تو سوگندی دگر... "فغانی شیرازی" گفت.

باز ماهِ رمضان آمد و بر بامِ فلک می‌زند بانگِ منادی که گنه‌کار کجاست؟ "ژولیده نیشابوری" گفت. "الْحَمْدُلِلّٰهِ الَّذِى أَكْرَمَنا بِكَ أَيُّهَا الشَّهْرُ الْمُبارَكُ"