𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

باشه مهدیه، اینم کامل و تمیز: 🎼 نام آلبوم Les Choses de la Vie (Original Motion Picture Soundtrack) (موسیقی متن رسمی فیلم) 📅 سال انتشار ۱۹۷۰ (هم‌زمان با اکران فیلم) 🎵 آهنگساز Philippe Sarde او کل موسیقی متن فیلم رو ساخته. 🎧 سبک آلبوم سه تا سبک درست و دقیق براش وجود داره: Film Score (موسیقی متن سینمایی) Orchestral (ارکسترال) French Soundtrack (سینمای فرانسه، سبک کلاسیک دهه ۷۰) اگر بخوای تو چنل بذاری، این تمیزترین حالتشه: Album: Les Choses de la Vie (OST) Released: 1970 Genre: Film Score / Orchestral اگر بخوای نسخه کوتاه و مینیمال هم می‌سازم.

می‌تونید آهنگ‌ها رو از طریق بات و یا پیوی برام بفرستید.

I'm starting this challenge tomorrow. If you want to join me, go ahead.🕯🪈

John Martin (1789-1854): The Coronation of Queen Victoria, 1839. @hyperfemininity

Talk? http://t.me/HidenChat_Bot?start=7683908961

Winter in Japan feels like a quiet dream I’ve carried with me my whole life. When I think of it, I see soft lights behind frosted windows and hear the distant echo of those old anime worlds that shaped my childhood. There’s a gentle magic in that cold air, a kind of beauty that settles in my chest, and every time I imagine it, I fall in love with Japan in a way that feels almost secret and completely mine.

❄️

http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41 چه‌خبر؟

Raymonda.🩰🪽

تو ناشناس ام افتخار ندادید پیویم هست. @Softgrenadine

لطفا بهم چندتا آلبوم معرفی کنید لینک ناشناس توی بیوی چنل هست.

گاهی جهان را برای خودم بیش از اندازه دشوار می‌کنم. انگار ذهنم نمی‌تواند به سادگی جهان تن دهد. همه‌چیز را باید بفهمم، تحلیل کنم، رمزگشایی کنم، مخصوصا انسان‌ها را. رفتارشان برایم شبیه معمایی‌ست که اگر زود حل شود، ارزشی ندارد. شاید به همین دلیل، همیشه در مرز احتیاط قدم می‌زنم؛ زود باور نمی‌کنم، زود نمی‌سپارم، زود وا نمی‌دهم. اما در لحظه‌هایی نامعلوم، چیزی از درونم سر برمی‌آورد که با من بیگانه است. نه می‌توانم کنترلش کنم، نه انکارش. گاهی حرفی از دهانم می‌پرد، یا واکنشی نشان می‌دهم که به خودم نمی‌آید. شاید آن، منِ سرکوب‌شده‌ام است، آن بخش تاریکی که از سال‌ها پیش در ناخودآگاهم مانده، و حالا گاهی برای چند ثانیه، از پشت پرده بیرون می‌زند تا یادم بیندازد که هنوز زنده است. و من، هر بار، میان دو قطب معلق می‌مانم: آن که وانمود می‌کند آرام است، و آن که در سکوت، می‌جوشد. شاید همین تضاد است که مرا می‌سازد. شاید همین تضاد، تفاوت من با دیگران باشد. نه برتری، نه ادعا، فقط نوعی زیستن در سایه‌ها، جایی میان روشنایی و تاریکی ذهن.