مصارع العشاق ☫

دقایق ابتدایی پاییزو با تو برگ اول پاییزی شروع کردم، به یاد رفقام. پنجشنبه که می‌شه مدام یه گوشه ذهنم درگیره که بین کارا یه جایی باز کنم برم بهشت زهرا پیش دوستام و خیلی سخت هم پیش میاد. چندسالیه آقاجانم و سه ساله که خالهٔ جوانم اونجان، منم که بی‌معرفتم و سر نمی‌زنم، ولی از اسفند امسال که اونجا رفیق دارم پاگیر قطعه سنگین و غریب و غمدار ۴۲ شدم. حالا هم مدام دارم برنامه‌های پنجشنبه رو بالاپایین می‌کنم که ببینم می‌تونم یه سر بزنم؟ روزها و ماه‌های گذشته رو با غم از دست دادن سه دوست به انحاء مختلف گذروندم و رسیدم به اولین پاییز بدون آقا. موقع نوشتن اینا نمی‌تونم جلوی اشکامو بگیرم، دیروز به سید که می‌گفت خوب اون‌ور برا خودمون آشناماشنا پیدا کردیم گفتم: در غربت مرگ ترس و تنهایی نیست، یاران عزیز آن‌طرف بیشترند، اون طرف بابام هست، دوستم هست، آقا هست... یعنی ما رسیدیم به اولین پاییز بی تو؟ گر یک نفس فراق تو اندیشه کردمی گشتی ز بیم هجر دل و جان من فگار اکنون تو دوری از من و من بی تو زنده‌ام سختا که آدمی‌ست در احداث روزگار