شاید پوست کلفت هستم.

شما وقتی با یکی قطع ارتباط کنید و از دور شاهد سبک زندگی و آدم‌های اطرافش باشید، به جز اون موضوع اصلی، تازه می‌فهمید چرا قطع ارتباط کردید. تازه می‌فهمید اون موضوع اصلی درواقع یه موضوع دست و پا شکسته بوده تا حقیقت ماجرا برملا بشه. عزیزِ من بمون همون‌جایی که هستی، جات خوبه؛ تو از اول هم لایقِ دوستی با من نبودی.

منو با کلوچه فومن خوشحال کنید.

جمله‌ی «چون قول داده بودم بهت.» واقعا قلبم رو لمس می‌کنه. حجم زیادی از محبت، توجه، دوست داشتن و مسئولیت‌پذیری درش هست که آدم کیف می‌کنه وقتی می‌شنوه.

خواهر کوچولوم همیشه میگه روی آدم‌ها زوم نباش، اهمیت نده و روشون حساب باز نکن. درست میگه؛ ذاتا فقط اون میبینه چقدر بعد همه‌ی این‌ها ناراحت می‌شم.

فعلا جز ورزش کردن پاسخی به مشکلات زندگی ندارم.

از سلف دانشگاه متنفرم.

هرچقدر شهریور باهام مهربون بود، مهر هنوز تموم نشده، منو تموم کرده.

انقدر درد پریودم شدیده، از صبح یادم رفته که من اصلا ویروس داشتم یا سرماخورده بودم. خدایا از این بدن چی میخوای؟ جون تو تنم نمونده.

تفاهم با دوستام اینکه هممون باهم مریض می‌شیم 🫠

یک خبر فوق تکراری؛ من دوباره سرمای بدی خوردم دوستان.

فکر منو نکن؛ من که حالم بده.

بعد از کلی حرف زدن یکتا بهم گفت میخوای فردا برات آسنترا بیارم بخوری شاید اعصابتو آروم کنه؟ منم گفتم تریاک بیشتر جوابه.

وقتی رفتم باشگاه و نتونستم با دستم بخاطره آسیبی که اون هفته دیده بودم کار کنم واقعا ناراحت شدم. کاش هیچوقت دیگه آسیب نبینم. باشگاه تنها راه نجاتمه اگه اون هم نصفه و نیمه پیش بره چیزی ازم نمی‌مونه.