.Home.

«چهل روز گذشت و این داغ هنوز تازه‌ست.»

ویدیو صد بار پلی شده، از صدای زندانی‌ای که با بچهاش خداحافظی میکنه. با صدای بلند اشک می‌ریزم، بند نمیان، خالی شدم، پوچ شدم، سست شدم، حس می کنم نای ادامه دادن ندارم، تصویر صورت‌های قشنگشون جلوی چشممه، صدای خانواده‌های داغ‌دارشون تو گوشمه، هیچ‌وقت فراموش نمیشن، نمیدونم چجوری میشه ادامه داد؟ چجوری میشه سوگ رو پذیرفت؟ چجوری میشه بلند شد و ایستاد؟ چجوری میشه غرق نشد؟ تهی نشد؟ بی‌حس نشد؟ داره میشه چهل روز که این بیرون نیستی، واقعا نمیدونم جز صبر چیکار می‌تونم کنم کاش یه راهی بلد بودم برای کم کردن از رنجت کاش زیر شونه‌هاتو بگیریم بلندت کنیم نگهت داریم پا به پای اشکای تو دووم بیاریم تا ببینیم باز ایستادی موندی و یک روزی باز لبخند میزنی لبخند گذشتن از روز های سختت کاش اون روز برسه

ویدیوهای تجمعات مونیخ رو توی اکسپلور می‌بینم و بغض می‌کنم. اینهمه آدم از کار و زندگی و شغل و درس و همه‌چیزشون زدن، از جیب خرج کردن تا پرچم و هزارتا چیز دیگه بگیرن، خیلیا از جاهای دیگه سفر کردن به مونیخ، تا توی تجمع باشن. چقدر افتخار می‌کنم هم‌وطنتون هستم.

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد بیداد ظالمان شما نیز بگذرد  در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت این عوعوی سگان شما نیز بگذرد

«می‌نویسی که جنگ لهت کرده، که دلت می‌خواهد بمیری. نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم. ما هرگز پیش از این، چنین یکپارچه به‌دست نابودی سپرده نشده بودیم.»

بعد از وصل شدن اینترنت، دو کانال شکل گرفت: نام‌ها را بخاطر بسپار و نامشان را صدا بزن. امروز کانال اول بیش از هفتاد و پنچ هزار عضو دارد، اما کانال دوم هنوز به چهارده هزار نفر هم نرسیده. این اختلاف، یک واقعیت تلخ و تکان‌دهنده را نشان می‌دهد. جاویدنام‌های ما بی‌نهایت عزیزند، ارزشمندند و یادشان همیشه با ماست. ما داغدارشان هستیم و خشم و اندوهمان از ظلمی که به آن‌ها شد، خاموش نمی‌شود. اما در کنار این سوگ، یک مسئولیت فوری و حیاتی داریم: زندگان. کسانی که ربوده شده‌اند، کسانی که زیر شکنجه‌اند، کسانی که هر لحظه در خطر اعدام‌اند. اگر امروز صدای آن‌ها نباشیم، فردا فقط به جمع جاویدنام‌ها اضافه می‌شوند. در این مقطع، پرداختن مداوم به زنده‌ها اهمیت حیاتی دارد. این‌که هر روز، هر بار، چندبار نامشان تکرار شود، دیده شوند، فراموش نشوند. این تفاوت توجه میان کشته‌شدگان و ربوده‌شدگان واقعاً آزاردهنده است. من هر دو کانال را اینجا به اشتراک گذاشتم، اما نمی‌شود از اهمیت کانال «نامشان را صدا بزن» گذشت. این کانال صدای زنده‌هاست؛ صدای کسانی که هنوز می‌شود نجاتشان داد.

آن‌چه که بر ما بارید خون بود و حالا ما سوگوارانیم با سینه‌های آکنده از خشم و چشمانی که مرگ بسیاران دید.

مرا مرگ خوش‌تر به نامِ بلند از این زیستن با هراس و گزند _فردوسی

‏گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود، با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟

مراقب خودتون باشید.🫂

کنار ما باش که محزون، به انتظار بهاریم.

می‌پرسی چرا غمگینی؟ من آیینه توأم ای وطن.

بگذر از خلأ تا آغاز شه رقصت مست شو خودت رو از ترس پس بگیر نفس شو دوباره محو رقص شو ببین رقص شو حقت رو خشم کن بگیر دست شو گسست شو کشف کن بمیر

از امروز.